زارا مجيدپور

باورهای خرافی نزد برخی از هندی تبارهای آفريقای جنوبی

2012-01-09T17:28:00.010+02:00

نويسنده: زارا مجيدپور

١٩ دی ١٣٩٠

شهرزادنیوز:آنسويا در حالی که لبخند می زند، دستهای نوزاد چند روزه اش را که در آغوشش آرام گرفته را می بوسد. در ميان دو ابروی نوزاد، نقطه ی سياه بزرگی به چشم می خورد که توجه ام را جلب می نمايد و در باره آن از آنسويا سوال می کنم.

"هنگامی که نوزادی در ميان خانواده يا فاميل به دنيا می آيد، يکی از اعضای خانواده، معمولا يکی از مادر بزرگ ها، مقداری برنج را در ظرفی ريخته و آن را روی آتش قرار می دهد تا زمانی که رنگ سفيد برنج ها به سياهی تغيير رنگ دهد. چندين بار و به مقداری کم به ظرف محتوی برنج سوخته آب اضافه می شود تا نرم گردد. زمانی که برنج های سياه آب خورده به صورت مايعی غليظی در آمد، آن را در پوسته نارگيل ريخته تا مايع برنج خشک گردد. بعد از خشک شدن، هر از چندی با چکاندن چند قطره آب به قسمت کوچکی از برنج های سوخته ی خشک شده ماده ای رقيقی به دست می آيد که با سر انگشت از آن برداشته و به ميان ابروی نوزاد می مالند تا بدين وسيله چشم بد را از او دور نمايند. البته از اين مایع سياه برای کودکان نيز استفاده می گردد."

زمانی که مادر نوزادش را به دستم می دهد، چشمم به چاقوی بسيار کوچکی که بيشتر به سنجاق سينه شبيه است می افتد. از گيتا، مادر بزرگ نوزاد که نگاه از نوه اش بر نمی گيرد، دليل آن را جويا می شوم.

"
با بدنيا آمدن نوزاد، چاقوی بسيار کوچکی به لباس نوزاد سنجاق می شود تا به این طریق چشم بد و انرژی منفی از نوزاد دور گردد." سپس اضافه می کند: "ما از نمک هم برای دور کردن چشم بد استفاده می کنيم. مشتی نمک را بر داشته و بالای سر نوزاد سه بار در جهت عقربه های ساعت می گردانيم و سپس سه بار مشت پر نمک را از جهت سر به طرف پای نوزاد حرکت می دهيم، بعد نمک را در ليوان پر آبی ريخته و محتوی ليوان را بيرون می ريزيم."

نوزاد را به مادرش باز می گردانم و مشغول نوشتن گفته های آنسويا و چند نفر از اعضای خانواده و فاميلش می شوم. آنوشا برای برطرف شدن سکسکه ی نوزاد می گويد: "وقتی نوزادی به سکسکه می افتد، نخی را از لباسش جدا می کنيم و روی نرمه ی سرش قرار می دهيم تا بدين وسيله سکسکه اش قطع شود."

مادر شوهر آنسويا از باورشان درباره ی زن حامله و زمان ماه گرفتگی حکايت می کند: "زن حامله چند ساعت قبل و چند ساعت بعد از ماه گرفتگی نبايد چيزهایی چون سبزيجات را با چاقو تکه تکه نموده يا پارچه ای را با قيچی ببرد و يا لباس از طناب رخت آويزان نمايد."

گيتا که دقايقی جمع را ترک نموده بود، به اتاق نشيمن باز می گردد و در حالی که ظرف کوچکی در دست دارد مرا مخاطب می سازد. "يک سکه به من بده." از کيفم سکه ای خارج نموده و به او می دهم و او نيز ظرف کوچک را به من می دهد. چندی پيش طرز تهيه ی يک نوع "کاری" را به من آموخته بود که به علت ناآشنايی ام نسبت به ادويه های موجود در آن، از او خواسته بودم که آن را برايم تهيه نمايد. ظرف کوچک محتوی فلفل و چند ادويه بود.

"ما فلفل، چاقو و انگشتر را به صورت مستقيم به دوستان و يا فاميل هايمان نمی دهيم؛ چون معتقديم که رابطه ی دوستانه امان را از بين می برد. فلفل را در قبال سکه ای ناقابل به خواهانش می فروشيم و اگر کسی چاقويی طلب نمود و يا طالب ديدن انگشتر دستمان بود آنها را روی ميز يا جايی قرار داده تا فرد به صورت غير مستقيم چاقو يا انگشتر را از ما بگيرد."

آنوشا می گويد: "ما روز جمعه به کسی پول قرض نمی دهيم. ما بر اين باوريم که قرض دادن در اين روز، برکت را از فرد قرض دهنده دور می کند." و آنسويا از ارزش و اهميت کتاب گفت." شما هيچ وقت در خانه های ما کتابی را نزديک کفشی نمی بينید و يا دانش آموزی که پا روی کتابی بگذارد." سپس اضافه می کند: "ما پاهایمان را محکم روی زمين نمی کوبيم؛ چون باور داريم که خدا زمين را متعادل نگاه داشته و با کوبيدن پا بر زمين به اين تعادل و وضع کننده ی آن بی احترامی صورت می گيرد."

گيتا، پيرزن زنده دل و هميشه شاد، از باورهايشان درباره ی خانه و اتومبيل جديد سخن می گويد: "وقتی که خانه يا اتومبيل جديدی خريداری می کنيم، برای تحويل گرفتن آنها ابتدا به معبد رفته و از کاهن در باره ساعت و روز مناسب برای تحويل گرفتن آنها سوال می کنيم و فقط در آن ساعت و روز خاص برای تحويل گرفتن آنها اقدام می کنيم." سپس می افزايد: "ما با پای راست وارد معبد و خانه ی جديد شده و با پای چپ از آن ها خارج می شويم."

گويا صحبت از خانه، مادر شوهر آنسويا را به ياد باور ديگری می اندازد."وقتی از مراسم مرگ کسی به خانه بر می گرديم قبل از ورود به خانه، سه بار مقداری آب را در دست يا ظرفی ريخته و از جلو به پشت سرمان می پاشيم تا بدين وسيله نحسی را از خود و اعضای خانواده امان دور نمائيم."

آنوشا پنجه در موهای بلند و شب رنگش می کشد و می گويد: "دخترها و زنان جوانی که موهای بلندی دارند، در شب هایی که از خانه خارج می شوند موهايشان را بالای سرشان جمع می کنند تا ارواح شرير سرگردان آنان را به توسط موهای بلند افشانشان به تسخير خود در نياورند."

آزاد بودن يعنی پذيرش مسئوليت

2011-12-15T15:52:00.005+02:00

مصاحبه زارا مجيدپور با مونا حلمی، نويسنده و شاعر مصری و دختر نوال السعداوی, ٢٣ آذر ١٣٩٠

شهرزادنیوز: "تلفن به صدا درمی‌آيد و صدايش به گوشم می ‌رسد، انگار که در رويا هستم. "صد سال به اين سالها، مامان!". تولدم را فراموش کرده‌ام، هرگز آن را جشن نمی‌گيرم. بنابراين مي‌گويم: "مونا، امروز چه روزيه؟" زمانی كه تمامی ديگر صداها خاموش ‌شده ‌باشند، صدای او به گوشم می‌رسد. حتی اگر همه مرا فراموش كنند، او فراموشم نخواهد كرد. حالا مونا بزرگ‌ شده و به نويسنده مشهوری تبديل شده است."(1)

مونا حلمی، دختر نوال السعداوی، نويسنده، شاعر و روزنامه‌نگار آزاد است. او در يكی از مقالات هفتگی‌اش نوشت: "چه هديه‌ای می‌توانم به مادرم ببخشم. می‌توانم به او يك‌جفت كفش هديه‌ نمايم؟ يا يک دست لباس؟ هديه‌ای كه به او خواهم داد، داشتن نام اوست."(2)

مونا پيشنهاد نمود كه كودكان بعد از تولد می بايست به هر دو نام مادر و پدرشان خوانده شوند و مقاله ی خود را همراه با نام مادرش، مونا نوال حلمی امضا کرد. شكايات بنيادگرا او را به دادگاه كشانده و ‌او را به "ارتداد متهم کرده و ادعا نمودند که زنان می بايست صاحب نام پدرشان باشند نه مادرانشان."

اخيرا با مونا حلمی مصاحبه ‌كرده و سوالاتم را با او در میان گذاشتم:

چرا بنيادگرايان نمی‌توانند مقالات و كتاب‌های شما و مادرتان را تحمل كنند؟

بنيادگرايان نمی‌توانند نه باورهای نوال و نه مرا تحمل نمايند و دليل آن اين است كه عقايد و باورهای ما بر مبنای عدالت، برابری و آزادی است. اغلب بنيادگرايان مصری ميان زنان و مردان، مسلمانان و قبطی‌ها تبعيض قائل می‌شوند. آزادی تنها از آنِ جنسيت برتر با دين برتر است و آن هم يعنی يک "مرد مسلمان." علاوه بر آن، عقايد ما آشكار می‌سازند كه بنيادگرايان چگونه‌ از اسلام برای كسب قدرت بر مردم مصر و حكمرانی بر این كشور بهره‌برداری می کنند. در صحنه نبرد، اسلام تنها يك ابزار برای کسب آرای بيشتر در كشوری است كه مذهب در آن يك مساله ی حساس است. باورها و عقايد ما پرده از پدرسالاری افراطی آنان - که آن را برگرفته از اسلام می دانند - برمی‌دارد، باورهای مردسالارانه و پدرسالارانه ای که در جامعه بازتوليد می شود.

در يکی از مقاله هايتان كه در سال 2006 به‌چاپ رسيد، پيشنهاد كرده بوديد كه كودكان علاوه بر نام پدر می‌بايست صاحب نام مادرشان نيز شوند. واكنش عمومی مردم به اين پيشنهاد چه بود؟

در هجدهم مارس 2006 مقاله‌ای در روز مادر نوشتم و آن را با نام مونا نوال حلمی امضا كردم. تصور نمی‌كردم كه اين مقاله بتواند با چنان واکنش چشمگيری روبرو گردد. برخی از زنان و مردان با من هم‌عقيده بودند كه در آن ميان انديشمندان مسلمان بزرگی هم وجود داشتند. آنها می‌گفتند كه اسلام كاری با چنين مسائلی ندارد و اين مساله بيشتر به عادات و شيوه زندگی مردم مربوط است. آنها بر سر اين موضوع توافق داشتند که چنين نام‌گذاری ای تنها راه‌حلی است برای بزرگ داشت نام مادر. – از سوی ديگر داشتن نام مادر- برچسب نامشروع، را از کودکان حاصل از روابط غير شرعی پاک می سازد.‌ آنها مدعی هستند که براساس گفته ی قرآن: بهشت زيرپای مادران است، اما اكثريت با آن مخالفند. من به دادگاه احضار شدم و به ارتداد متهم گشتم.

پس از پيروزيم در دادگاه و تقريبا دو سال پس از انتشار مقاله ام، قانون تغيير‌كرد. حالا مادر مجرد می‌تواند نام خود – نامی که برگرفته از نام پدرش است- را بر فرزندش بگذارد. بنابراين كودک می‌تواند صاحب گواهی تولد و هم چنين تمامی حقوقی گردد كه كودكان مشروع از آن برخوردارند. البته اين تنها نيمی از مسير است که از "هيچ‌چيز" بهتر است.

حازم صالح ابواسماعيل يكي از نامزدهای رياست‌جمهوری در مصر است. او کسی است كه از اُسامه بن‌لادن بعنوان شهيد نام می برد و در مصاحبه های تلوزيونی اش از "پوشش اسلامی" حمايت می کند که اين پوشش شامل بُرقع (روبند يا نقاب) نيز می باشد. او همچنين گفته است: زنانی كه در ساحل ها بيكينی بر تن کنند، می بايست بازداشت شوند. شانس او برای انتخاب شدن به عنوان رياست‌جمهوری چقدر است؟

من تصور نمي‌كنم كه حازم ابواسماعيل شانس چندانی برای رياست ‌جمهوری مصر داشته باشد. البته او کمی مشهور است، اما اين شهرت به اندازه ای نيست كه بتواند در انتخابات رياست‌جمهوری پيروز گردد.

اگر فردی چون حازم صالح‌ ابواسماعيل رئيس‌جمهور شود، واكنش زنان مصری چه‌خواهد بود؟

اگر حازم ابواسماعيل رئيس‌جمهور مصر شود، زنان می‌توانند با يکديگر متحد شده و برای تظاهراتی بزرگ در ميدان تحرير فراخوان دهند.

وبلاگ‌نويس مصری، عليا المهدی، تصاوير برهنه‌ی خود را در صفحه وبلاگش به نمايش گذاشت تا عليه محدوديت‌ها و نقض آزادی اعتراض نمايد. به عنوان طرفدار حقوق زنان، در اين باره چه نظری داريد؟

عليا المهدی حق دارد تا عقيده‌ و باورش را به هر طريقی كه مايل ‌است ابراز نمايد و من به آن احترام می‌گذارم. اما برای من "برهنه بودن" و "نقاب‌زدن" دو روی يك سكه‌اند. هر يک از اين دو نشانگر آن است که زنان تنها بدن‌هايی هستند كه يا بايد تحت عنوان مذهب پوشانده شوند و يا تحت عنوان آزادی عريان گردند. زن‌ها بايد چيزی بپوشند كه راحت و مناسب بوده و با فعاليت‌هايشان تناسب داشته ‌باشد، نه آن چه كه به واسطه فرهنگ پدرسالاری در جوامع مختلف طرفدار پيدا کرده که خود اين مساله مستلزم نبرد و كشاكش است. اين بهای آزادی است كه همه ما بايد آن را بپردازيم.

مادر شما، نوال السعداوي، يكی از برجسته ترين فمنيست های جهان عرب است. بعنوان دختر او، زندگی با او را چگونه وصف می‌كنيد؟

زندگي من با مادرم يك رويا بوده و هست. ايام كودكی من دوران شادی بود و دليل آن هم اين است که مادرم نوال با من همچون يک فرد رشد‌يافته برخورد مي‌كرد. او هرگز اجازه نداد تا من در يك جامعه پدرسالار احساس دختر ضعيفی را داشته‌ باشم. او به من در زمانی که دختر كوچکی بودم آزادی كامل بخشيد. هميشه به رفتار من اعتماد داشت. به طور خلاصه می توانم بگويم که من مادر خودم بودم.

به ياد نمی‌آورم كه او تعاليم، دستورات و يا قوانينی را برای من وضع كرده باشد. من قوانين خودم را داشتم مشروط بر آن كه به هيچ‌كس، از جمله خودم، صدمه و آسيب نرسانم. نوال به من آموخت كه چگونه به ندای درونم گوش‌ دهم و همواره از قلبم پيروی نمايم . او بذر خلاقيت را در درونم آبياری نمود و به من آموخت كه آزاد بودن يعني مسئول بودن. به همين خاطر است كه به گفته ی او، اغلب مردم از آزادی می‌ترسند. برعكس، من از همان دوران كودكی عاشق آزادی بودم؛ زيرا آزادی برايم بدان معنا بود كه من رئيس خود هستم.

Being free means being responsible

2011-12-14T04:32:00.003+02:00

An interview with Mona Helmi by Zara Majidpour

“The telephone will ring and her voice will come to me as though in a dream. “Many happy returns of the day, Mummie.” I forget my birthday, never celebrate it. So I say: what day are we Mona?

Her voice comes to me even when all other voices have become silent. Even if everybody else forgets me she will not forget. Now she has grown up and become the well-known writer Mona Helmi.”(1)

Dr. Mona Helmi daughter of Nawal El Saadawi is a writer, poet and freelance journalist. In one of her weekly articles she wrote 'what present can I give to my mother – shall I give her shoes? A dress? The gift I will give is to carry her name.'

Mona suggested that children should be called after both mother and father and she was signed that article with the name of Mona Nawal Helmi.

The fundamentalist complaints took her to court and said, “It was heresy because in the Qur'an women should take the name of the father not the mother."(2)

I interviewed Mona Hemi recently and I ask the following questions:

Q: Why can the fundamentalists not tolerate you and your mother’s articles and books?

Mona Helmi: The fundamentalists cannot tolerate both Nawal’s ideas and mine, because, our ideas are based on justice, equality, and freedom. Most of the fundamentalists discriminate between men and women, between Muslims and Coptics. Freedom is to be given only to the superior sex, with the superior religion that is, THE MUSLIM MALE. In addition, our ideas, uncover how the
fundamentalists, exploit islam, to gain power over the Egyptian people, and to rule the country.
Islam is just a tool, in the battle, of winning more votes, in a country, where religion is a sensitive issue. Also, our ideas unveil their extreme patriarchy, which goes hand in hand, with their conception of Islam.

Q: In an article, which was published in 2006, you suggested that children should be named after both their mother and father. What was the public’s reaction to this?

Mona: When I wrote the article of the mother’s day, in March 18th2006, and signed, Mona Nawal Helmy, I didn`t imagine, it would have such a tremendous feedback. Some men and women stood with me, among whom there were great Muslim thinkers. They said that Islam had nothing to do with such issues.

Rather it was related to habits, and pattern of life. They all agreed to the just of the case, being the only solution to make the name of the mother honorable, and to erase the stigma of illegitimate children. They explained that Koran said that paradise, is under the feet of mothers. As for the majority, they were against the idea. I was taken to court, accused of apostasy.

After I won the case, almost two years since I published the article, the law changed. Now an unmarried mother can give her name to her child- her father’s name. Therefore the child can have a birth certificate, and all the rights given to legitimate children. Of course, it is a step halfway, but it is better than nothing.

Q: Hazem Salah Abu Ismail is one of presidential candidates who praises Osama bin Laden as a martyr and in his television interviews he supports “Islamic dress” that includes the burga. He also states that any woman wearing a bikini should be arrested. How much chance does a candidate like him have in becoming president?

Mona: I don’t think that Hazem Abo Ismail has got a big chance to be the president of Egypt. He, however, enjoys some popularity, but is not good enough, to qualify him to run for the presidential elections.

Q: What will Egyptian women's reaction be if someone like Salah Abu Ismael becomes president?

Mona: If Hazem Abo Ismail became the president of Egypt, women could unit, and could call for a big demonstration, in Midan al Tahrir.

Q: The Egyptian blogger, Aliaa Al Mahdy, posted nude pictures of herself on her blog to protest limits on free expression. As a feminist, what do you think about her reaction?

Mona: Aliaa Al Mahdy, has the right to express, her opinion, in the way she wishes to. And I respect that. But for me, I think that " Nakedness " and " veiling " are two faces of the same coin, which indicating that women are BODIES, to be either covered under the name of religion, or to be uncovered under the name of freedom. Women should wear what is Comfortable, suitable, functional, to their activities, not what is advocated by the patriarchal culture in different societies. And this – in itself- takes a battle, and a struggle. But this is the price of freedom, we all have to pay.

Q: Your mother, Nawal Saadawi, is one of the most famous feminists in the Arab world. How would you describe your life with her as her daughter?

Mona: My life with my mother was and still is a dream. My childhood was a happy one, because Nawal treated me as a grown up person. She never made me feel, like a week girl, in a patriarchal society. She gave me complete freedom over my life as a little girl, and she always had confidence in my behavior. In short, I was the Mother, of myself. I do not remind being subject to instructions, orders, and rules. I used to make my own rules, provided, I do not harm anybody, including myself. Nawal taught me how to listen to my own inner voice, and to always follow my heart. Thus, she watered the seed of creativity inside me. She also taught me, that being free, means being responsible. That is why most people- she says- are afraid of freedom. On the contrary, I loved being free, from early childhood. Because, it meant that I was the BOSS of my life.

This interview was translated into Persian (Farsi) and published in Shahrzadnews website

بدون پیشگامان در سیاست توسعه سیاسی غیرممكن است

2011-12-07T03:31:00.004+02:00

مصاحبه زارا مجیدپور با گودرون شیمن، رهبر حزب ابتکار فمنیستی سوئد, ١٢ آذر ١٣٩٠

شهرزادنیوز: گودرون شیمن یكی از برجسته‌ترین سیاستمداران سوئدی است. شیمن در سال 1993 بعنوان رهبر حزب چپ سوسیالیست انتخاب شد و در سال 2004 از مقامش در حزب استعفا داد. او از سال 1988 تا 2006 بعنوان عضو پارلمان سوئد فعالیت نمود. در سال 2005 گودرون شیمن (به همراه چند نفر دیگر) حزب ابتکار فمنیستی که مختصرا "اف آی" خوانده می شود را تاسیس نمود.

در تارنمای او آمده است: «گودرون شیمن، بعنوان یك مددكار اجتماعی تعلیم دیده و تخصص اش به‌طور اعم در زمینه مراقبت بهداشت مدنی و بطور اخص در رابطه با سوء استفاده از كودكان و قربانیان خارج از روابط زناشویی است. او از اوایل سال‌های 1980 در جنبش صلح بین‌المللی و سوئد فعال بوده است.»

اخیرا با گودرون شیمن به گفتگو نشسته و سوالاتم را با او مطرح نمودم:

بر اساس سخنرانی تان در سال 2002 * برخی از شما انتقاد می‌كنند كه معتقدید مردان سوئدی از طالبان افغانستان بهتر نیستند. در سوئد نیمی از اعضای مجلس پارلمان را زنان تشكیل می دهند و در حدود 80% از آنان شاغل می باشند، در حالی كه تحت حكومت طالبان زن‌ها به حقوق اولیه ای چون آموزش یا مراقبت بهداشتی دسترسی ندارند. منظورتان از آن سخنرانی چه بود؟

اگر متن سخنرانی من را مطالعه كرده ‌باشید، می بینید كه من گفته ام: ما از سیستم مبتنی بر قدرت جنسیت مشابهی در سراسر جهان، خواه در بین اعضای طالبان در افغانستان و خواه در سوئد پیروی می کنیم. الگویی یكسان اما با بیانی متفاوت. تفاوت در این است که چه زمانی از فرآیند دموکراسی می گذرد. عملكرد و اندیشه پدرسالاری امر جهانی است.

شما مالیات ویژه‌ای را برای مردان سوئدی پیشنهاد كرده اید تا هزینه خشونت علیه زنان را پوشش دهد. آیا این طرح عملی است؟

من مالیاتی برای مردها پیشنهاد نكردم. پیشنهادم این بود كه دولت باید هزینه‌های واقعی و هنگفت مشکلات امنیتی گسترده در رابطه با خشونت مردان نسبت به زنان را بازتاب دهد. هنگامی كه هزینه‌های اجتماعی واقعی مشخص شد، من بحثی را مطرح نمودم که چگونه می‌توان با این مساله مقابله کرد. می بایست روش بهتری در مقایسه با راهکارهای امروزی وجود داشته باشد وقتی که زنان با ترس هزینه آن را می پردازند.

در جولای 2010 حزب ابتکار فمنیستی مبلغ 100.000 کرون را علیه پرداخت نابرابر به آتش کشید. برخی از این عمل انتقاد نموده و اعلام داشتند كه حزب می توانست از آن پول استفاده بهتری ببرد و همچنان در کانون توجه جامعه قرار گیرد. بعنوان یكی از پایه‌گذاران این حزب، آیا با این عمل به هدفتان نائل شدید؟

قطعا! این حقیقتی است كه زنان از دستمزد کمتری برخوردارند و هنوز با گذشت 30 سال از این بحث یك رسوایی دموكراتیك است كه این موضوع همچنان در رأس دستورجلسه ها قرار دارد. ما در باره این موضوع سمینارهای متعددی داشته‌ و در این زمینه با اتحادیه های صنفی همكاری عمیقی داریم.

سوئد یکی از کشورهایست که از بالاترین سطح برابری جنسیتی در جهان برخوردار است. چرا حزب ابتکار فمنیستی كه یك حزب سیاسی طرفدار زنان است، در انتخابات از حمایت اجتماعی زیادی برخوردار نشد؟

بسیاری از افراد در سوئد اعتقاد دارند كه بودن در رأس فهرست‌ها بدان معناست كه ما به هدفمان دست یافته‌ایم. البته این امر حقیقت ندارد و اسطوره ای است که محبوب احزاب سیاسی سنتی است؛ نتیجه آن هم عدم وجود یا وجود بحث یا مذاكرات اندك است. به عنوان یك حزب كوچک، بدون پشتیبانی اقتصادی، جلب حمایت عمومی مشكل است. اما ما به كار خود ادامه می‌دهیم و میزان پشتیبانی از این حزب هم رو به افزایش است. حزب ابتکار فمنیستی سومین حزب در پارلمان داخلی در جنوب شرق سوئد می باشد.

به عنوان رهبر پیشین حزب چپ سوئد و عضو پارلمان، چه یادبودی از خود به جا گذاشته اید؟

بدون پیشگامان در سیاست توسعه سیاسی غیرممكن است!

زیرنویس:

* «تبعیض و خشونت‌ها در شکل های مختلفی ظهور می کند و بستگی به آن دارد که ما خود را دركجا بیابیم. این همان هنجار، همان ساختار و همان الگوی مشابه‌ای است كه خواه در حكومت طالبان افغانستان و خواه اینجا،‌ در سوئد، تكرار می‌شود."

Without pioneers in politics the development of politic is not possible

2011-12-03T03:54:00.005+02:00

An interview with‫ ‬Gudrun Schyman by Zara Majidpour

Gudrun Schyman is one of Sweden’s most high-profile politicians. Schyman was elected party leader for the Socialist left party (Vänsterpartiet) in 1993 and resigned from the party in 2004. She has served as a member of Swedish parliament (Riksdagen) from 1988 until 2006. In 2005 Gudrun Schyman started Feminist Initiative (Feministiskt initiativ, abbreviated Fi or F!) which is a feminist political party in Sweden.

“She is trained as a social worker, specialized in municipal social care services in general and child abuse and victims of incest in particular. Schyman has been active in the Swedish and international peace movement since the early 1980s.” Quote from her website.

I interviewed Gudrun Schyman recently and I ask the following questions:

Question:Based on your speech in 2002* some people criticized you that you believe Swedish men are no better than Afghanistan’s Taliban. In Sweden half of the members of parliament are female and around of 80% of women have jobs while in under Taliban rule women did not have access to basic rights like education or health care. What did you mean by that statement?

Gudrun Schyman‫:‬If you red my speech you can see that I said that we have the same pattern of gender based power all over the world, both in Afghanistan, among the Taliban’s, as well as in Sweden. Same pattern but different expressions. The difference depends on how long the process of democratisation has developed. The patriarch thinking and acting is global.

Q: You proposed a special tax on Swedish men to cover the cost of violence against women. Could this proposal work?

Gudrun: I did not propose a men tax. I proposed that the government should show the true costs for the huge security problem with men’s violence towards woman. When getting the true society costs I proposed a discussion about how we should deal with it. There must be a better way than today, when woman is paying with fear.

Q: In July 2010, the Feminist Initiative Party burned 100,000 Swedish kronor in a protest against unequal pay. Some people criticized the party for burning the money which could have been used in a better way and still get attention. As a co-founder of the party, did you achieve your goal?

Gudrun: Absolutely! The fact that women are underpaid, still, after 30 years of discussion (!) is a democratic scandal that reach on top of the agenda. We had several seminars on the topic and we are deepening the cooperation with the trade union in this part.

Q: Sweden has one of the highest levels of gender equality in the world. Why doesn’t the Feminist Initiative Party, which is a feminist political party, have more public support?

Gudrun: Many people in Sweden believe that being on top of the lists means that we have reach the goal. That is of course not true but the myth is cherished by the traditional political parties. The result is none or very little discussion or debate. As a small party without economic support it is hard to reach the public. But we carry on and the support for the party is growing. Local, in Simrishman (Skåne) Feminist initiative is the third biggest party in the local parliament.

Q: As a former leader of Sweden’s Left Party (Vänsterpartiet) and member of the parliament, what is your legacy?

Gudrun: Without pioneers in politics the development of politic is not possible!

This interview was translated into Persian (Farsi) and published in Shahrzadnews website

*

The discrimination and the violations appears in different shapes depending on where we find ourselves. But it's the same norm, the same structure, the same pattern, that is repeated both in the Taliban's Afghanistan and here in Sweden."

مراسم قربانی کردن کودکان برای دستیابی به ثروت و سعادت

2011-11-16T12:20:00.008+02:00

برگردان: زارا مجيدپور

٢٥ آبان ١٣٩٠

شهرزادنیوز: اخيرا اوگاندا از افزايش فوق العاده مراسم و تشريفات مذهبی قربانی کردن کودکان در این کشور خبر داد. بر اساس گزارش پليس اوگاندا در سال 2008، قربانی انسان در مقايسه با سال گذشته بيش از 80 درصد افزايش يافته است در حالی که اکثر قريب به اتفاق قربانيان را کودکان تشکيل می دهند.

به گزارش بی بی سی، قاچاقچيان کودکان را از روستاها ربوده و آنان را برای مراسم قربانی به کامپالا، پايتخت اوگاندا، می برند. بسياری از روستاييان بر اين باورند که قربانی نمودن کودکان ثروت و رفاه را برای آنان به ارمغان می آورد.

آقای يوری مابريزی، يکی از جادوگران اوگاندايی، می گويد که ورود و نفوذ جادوگران تانزانيايی به اوگاندا باعث رونق اين مراسم شده است.

در طول مصاحبه، آقای مابريزی به توضيح جايگاه قربانی نمودن کودکان در متن باور و اعتقادات اوگاندايها پرداخت.

"ما مراسم قربانی کردن کودکان را در سنت اوگاندا نداشتيم و به تازگی اين کار توسط جادوگران ديگر کشورها از جمله تانزانيا به ما معرفی شد. جادوگران اوگاندايی بر اين باورند که آنها برای اجرای مراسم قربانی کودکان به اندازه کافی قدرتمند نيستند. آنان فکر می‌کنند که انجام مراسم قربانی کودک ظرفيت معنوی خاصی می‌طلبد و تنها جادوگران تانزانيايی هستند که قادر به انجام اين کارند و يا قادرند باغ سرسبز فردی را در عرض چند روز خشک نمايند. جادوگران اوگاندايی از عهده انجام اين کار بر نمی آيند."

در اوايل سال 2008 دولت تانزانيا به سرکوب اعمال جادوگری چون قربانی نمودن انسان دست زد و اين کار منجر به گريختن بسياری از جادوگران تانزانيايی به اوگاندا شد. در اوگاندا آنان با فرهنگی روبرو شدند که دستشان را برای انجام این اعمال باز می گذاشت. برخی از جادوگران تانزانيايی برای جذب مشتريان ثروتمند آشکارا در راديوی اوگاندا تبليغ می کنند.

"کمپين جوبيلی" يک سازمان بريتانيايی است که عليه قربانی کردن کودکان در اوگاندا مبارزه می نمايد. بر اساس استدلال اين سازمان، بسياری از جادوگران با مهارت و استادی تاجران و سياستمداران را به داشتن باور به قربانی کردن کودکان فرا می خوانند، باوری که موفقيت و سعادت را برايشان به ارمغان خواهد آورد. برخی از مشتريان ثروتمند برای انجام مراسم قربانی، کودکی را با مبالغی هنگفت از قاچاقيان خريداری می نمايند و برخی ديگر کودکانی را بدين منظور می ربايند.

به نظر اين کمپين، کمبود امکانات پليس در اوگاندا و فقدان قوانين در اين زمينه مانع حذف قربانی کردن کودکان شده است. اعضای اين کمپين مصرانه خواستار پيگرد قانونی افراد فعال در اين زمينه می باشند تا بدين وسيله نقطه پايانی بر انجام اين مراسم گذاشته شود. براساس قانون 1957، اعمال جادوگری ممنوع است اما بسياری از اوگاندائيها از وجود چنين قانونی بی اطلاع می باشند. در سيستم قضايی اوگاندا تبعيت از اين قانون به ندرت صورت می پذيرد. از ميان 135 بازداشت مربوط به قربانی انسان در بين سال های 2006 و2010 تنها 83 مورد پرونده به دادگاه راه يافت و از ميان آنها تنها يک نفر محکوم گشت.

به طور کلی خانواده قربانيان از عهده هزينه‌های قانونی و تحت تعقيب قرار دادن مجرمان بر نمی آيند. براساس گفته ی کمپين، مردم در مناطق روستايی يا به وکيل محلی دسترسی ندارند و يا امکانات ماليشان جوابگوی پرداخت مشاوره های حقوقی و پروسه ی طولانی مدت در دادگاه شهر نمی باشد. آقای مابريزی معتقد است که کمبود امکانات پليس و فقدان قانون در آن زمينه تنها مشکل سر راه حذف قربانی کردن کودکان در مناطق روستايی نيست.

"در روستای من اگر شما کسی را بکشيد مشمول مجازات اعدام هستيد. شما زندانی خواهيد شد و می بايست منتظر مجازات اعدام بعد از دستگيريتان باشيد. اگر بازداشت توسط پليس صورت نگيرد، روستاييان شما را مورد ضرب و شتم قرار می دهند و با استفاده از وسايل تيز شما را خواهند کشت. آنها تمام املاکتان از جمله خانه، مزارع وحيوانات را نابود می کنند و حتی اعضای خانواده تان را نيز به قتل می رسانند." آقای مابريزی در زمان مصاحبه در کره جنوبی به سر می‌برد. او از دست مردم روستايی که او را به دروغ به کشتن زنی برای مراسم قربانی متهم کرده بودند، گريخته بود.

بر اساس استدلال برخی از وکلا، پرونده های مربوط به قربانی کردن کودکان در دادگاه ها بلاتکليف می باشند؛ چرا که که قطعنامه حقوقی در اين زمينه وجود ندارد. به گفته ی آقای مابريزی، زمانی که بازداشت مجرم توسط پليس به تاخير می افتد مردم روستا برای اجرای عدالت دست به کار می شوند، اما نه روستاييان و نه نظام حقوقی موجود از حقوق کودکان بی گناه در برابر مراسم قربانی دفاع نمی کند و اين در حالی است که اين جرم و جنايت به شدت در شهر متمرکز شده است.

مقامات اوگاندايی می بايست به آموزش عمومی اقدام نمايند. باید به افراد آموزش داده شود که تنها از طريق سخت کار کردن می توان به موفقيت دست يافت نه از راه قربانی نمودن کودکی بی گناه برای خدايان در راه مبارزه عليه شر دائمی.

توضيح: تيتر اصلی مطلب: "نفوذ جادوگران تانزانيايی برای قربانی کردن کودک در اوگاندا"

شکستن سکوت و آموزش، کلید برخورد به خشونت وتجاوز

2011-10-25T08:55:00.022+02:00

مصاحبه زارا مجيدپور با اليسون بوتا، نویسنده آفریقای جنوبی

٣٠ مهر ١٣٩٠

شهرزادنیوز: "‌در دسامبر1994 توسط دو مرد به ضرب چاقو ربوده و مورد تجاوز جنسی و حمله ضربات چاقوی آنان قرارگرفته و سپس به حال خود رها شدم تا بميرم. آن دو مرد بعدها دستگير‌ و به حبس ابد محكوم شدند. جراحاتم بسيار شديد بود؛ 36 ضربه چاقو در ناحيه شكم و 16 بريدگي در اطراف گردنم. من درحالي كه با يك دست روده‌هايم را داخل شكمم نگاه داشته بودم و سرم را با دست ديگر، افتان و خيزان خود را به جاده ای در آن نزديكی ها رساندم." نقل قول از صفحه فيسبوک اليسون.

به سختی می توان باور نمود كه اليسون توانسته باشد از چنان حمله وحشتناكي جان به در ببرد، اما او زنده ماند. او زنده ماند تا داستانش را با طيف وسيعی از مخاطبانش در بيش از 20 كشور درميان گذارد.

اليسون بوتا در شهر ساحلی كوچك پورت اليزابت در آفريقاي جنوبي چشم به جهان گشود و در همان جا پرورش يافت. در سال 1997 ازدواج نمود و در سال 2003 پسرش به دنيا آمد. اليسون دو كتاب به رشته تحرير درآورد. اولين كتابش با عنوان "من زندگی دارم: سفر اليسون" در سال 1998 منتشر شد و دومين كتابش "برای لحظات سخت: دفتر وقايع بازمانده اليسون" در سال 2002.

اخيرا با اليسون بوتا مصاحبه کوتاهی انجام داده و سئوالاتی را مطرح نمودم:

شما يکی از اولين اشخاصی بوديد که با مطرح کردن داستانتان الهام بخش مردم در آفريقای جنوبی و گوشه و کنار جهان بوديد. چه چيزی باعث شد که شما در اين مورد سخن گفته و در باره آن کتابهایی به رشته تحرير درآوريد؟

اليسون بوتا: خوشبختم كه هرگز از آنچه بر من گذشت احساس گناه نكرده‌ام. مي‌دانستم كه يك قرباني بوده‌ام. همچنين تشخيص دادم كه اگر آن را با ديگران در ميان گذارم، سايرين مي‌توانند از تجربه ام بياموزند. برايم اين انتقال تجربه از جمله سخنراني و نوشتن کتاب ها به صورت يک حرفه ی تمام‌وقت درآمد. حالا مي‌دانم كه مزاياي تجربه حقيقي‌ام از بدي‌هاي آن خيلي بيشتر بوده‌است.

آفريقاي جنوبي داراي بالاترين نرخ قتل و تجاوز در جهان است. به عقيده شما و به عنوان شهروند این کشور راه‌حل‌ اين‌معضل را در چه می دانيد؟

اليسون: يك راه كليدي آموزش است. زنان به طور سنتي چنين آموخته اند که درباره ی چنين تجاوزاتی سكوت پيشه نمايند. ما با حرف زدن، آموزش و آگاهي‌رساني می توانيم جامعه را براي رويارويي با واقعيت آنچه كه رخ مي‌دهد بيشتر تحت فشار بگذاريم تا بدين وسيله جامعه به خوبی دريابد كه نمي‌توان از اين مساله چشم پوشی نمود. همچنين اعتقاد دارم كه قاتلان و متجاوزان کسانی هستند كه براي خود و براي نوع بشر ارزش چندانی قائل هستند. ما مي‌توانيم با استفاده از نظام آموزشي مدارس، ارزش منحصر به فرد يكايك افراد را به جوانان آموزش دهيم.

در بسياري از كشورها، به‌ويژه كشورهاي سنتي، زنان مورد تعدی قرار گرفته احساس گناه مي‌كنند. برخي چنان باور دارند كه تعدی تقصير آنان بوده‌ و به همين دليل هرگز سكوتشان را در رابطه با آنچه برايشان رخ داد نمي‌شكنند. توصيه شما برای اين دسته از زنان چيست؟

اليسون: برخي جوامع در رابطه با برخي از جرائم بسيار بي‌رحم و غيرپذيرا هستند. اين دسته از باورها می بايست به‌چالش كشيده‌ شود تا زنان از شهامت بيان آن چه بر سرشان آمده برخوردار شوند. در وهله ی اول، توصيه ام به اين دسته از قربانيان آن است كه دست به يك انتخاب‌شخصی بزنند كه آنان از آسيب و آزاری كه برايشان پيش آمده بزرگتر هستند. به دين وسيله در زندگيشان به مساله تجاوز و تعدی بيش از آنچه مستحق است قدرت نمی بخشند.

چگونه می‌توان در جوامع سنتی در باره ی تجاوز و كمك‌رسانی به قربانيان آموزش داد؟

اليسون: ايجاد تغيير در جامعه‌ای كه اعتقاداتش ريشه در سنت و يا مذهب دارد مشكل است. امروزه با وجود اطلاعات فراوان و مطالعات قابل دسترس، حقيقتاً هيچ بهانه‌ای برای عدم آگاهی وجود ندارد. متاسفانه اغلب قربانيان و يا وابستگان آنان از روی احساسات شديد تأكيد بر آن دارند كه اين اطلاعات بايد به واسطه رهبران جامعه‌شان ملاحظه شده و مورد‌توجه قرار‌گيرد.

اهداف شما از برنامه ی مبارزه با مسئله تجاوز و آموزش در اين زمينه چيست؟

اليسون: تصور مي‌كنم اشتباه متوجه‌ شده‌ايد. من بدان مفهوم برنامه ای برای مبارزه با مسئله تجاوز و آموزش در اين زمينه ندارم. من داستانم از تجاوز و غلبه بر بدبختی را با طيف وسيعی از مخاطبان در ميان مي‌گذارم و اميدوارم اين اقدام به طور كلی آگاهی جامعه‌ را از مسئله تجاوز ارتقا بخشد. می بايست در باره تجاوز و تعدی همچون ساير جرايم به صراحت سخن گفت. هدف اوليه ام این است كه به مردم بياموزم که آنان می توانند بر مصيبت پيش آمده كنترل داشته باشند و در رابطه با چگونگی واکنش در برابر آن "حق انتخاب" دارند

.

Breaking the silence and education is the key to dealing with violence and rape

2011-10-22T21:24:00.009+02:00

An interview with Alison Botha by Zara Majidpour

“It was in December 1994 when I was abducted at knifepoint, raped, attacked and left for dead by two men who were later caught and jailed for life. My injuries were severe - 36 stab wounds to my abdomen and 16 cuts across my throat. Holding my intestines in with one hand and my head on with the other, I crawled and stumbled to a nearby road.” Quote from Alison’s Facebook page.

It is hard to believe that Alison could survive from such a horrific attack but she did. She survived to share her story with a wide range of audiences in over 20 countries.

Alison Botha was born and raised in Port Elizabeth, a small coastal city in South Africa. She married in 1997 and in 2003 she gave birth to her baby boy. She has written two books. Her first book “I have life: Alison’s journey”, published in 1998 and second book “For the tough times: Alison’s survivor’s journal” published in 2002.

I interviewed Alison Botha recently and I ask these questions:

Question: You were one of the first South Africans who inspired people in South African and around of the world with your story. What inspired you to talk and write books about it?

Alison Botha: I am lucky that I never felt guilty about what happened to me – I knew I was a victim. I also realized that others could learn from my experience if I shared it with them. This grew to a full-time speaking business and my books. I now know that far more GOOD has come out of what happened to me than the BAD of the actual experience.

Q: South Africa has the highest rate of murders and rape in the world. As a South African, what do you believe are the solutions for that?

Alison: Education is key – women have traditionally been taught to keep quiet about such abuse. The more we force society to face the reality of what is happening by talking, educating and announcing, the more society will understand that it is a problem that cannot be ignored. I also believe that murderers and rapists are people who have little value for themselves or humans in general – we could use the school system to educate youngsters of the unique and valuable importance of each individual.

Q: In many countries, especially traditional countries, when women are raped, they fall into sin and some believe that the rape was their fault. They never break the silence of what happened to them. What is your advice?

Alison: Some societies can be very cruel and unaccepting of certain crimes. These beliefs should be challenged in order to give these women a voice and recognition. Even so, my advice in the immediate to such victims, would be to make the personal choice to be greater than the trauma they have suffered – to not give the rape any more power over their lives than it deserves.

Q: How can you educate these traditional societies about rape and assisting rape victims?

Alison: It is difficult to change a society with its beliefs are based on tradition or religion. However, there is so much information available these days and studies that have been done that there is really no excuse for a lack of knowledge. Un fortunately, it is often the victims themselves, or their immediate loved ones, who will be passionate enough to insist that this information be seen and considered by the leaders of their society.

Q: What are your goals with your rape education program?

Alison: I think you have misunderstood - I do not have a ‘rape education program’ as such. I share my own story of rape and overcoming adversity with a wide range of audiences, which I hope brings more awareness of rape to the society in general. It is something that I feel should be able to be talked about just as openly as any other crime. However, my primary goal is to teach people that they have control over whatever adversities befall them – that they have the CHOICE how they respond.

This interview was translated into Persian (Farsi) and published in Shahrzadnews website

داستانهای ارواح شهر نئواورلئان

2011-09-14T14:04:00.002+02:00

2 سفرنامه زارا مجيدپور به نئواورلئان ايالت لوئيزيانای آمريکا

٢٣ شهریور ١٣٩٠

شهرزادنیوز: مرد سياه پوست درشت اندامی در کيوسکی که برای راهنمايی گردشگران تعبيه شده نشسته و هر از چندی انگشت سبابه خود را برای تر کردن به دهانش می برد و سپس با انگشت تر کرده بروشوری را برمی دارد و آن را به دستم داده و با لهجه ای غليظ پشت سر هم در باره ی تک تک آنها توضيح مفصلی می دهد.

از ميان بروشورها، به گردش در باتلاق معروف لوئيزيانا و هم چنين ديدار از منطقه ی طوفان زده "کاترينا" بيش از ديگر گردشها علاقه نشان می دهم، اما مرد بروشور ديگری را با عنوان " تور روح نئواورلئان" به من می دهد و اضافه می کند که بعد از فستيوال "ماردی گرا"- بزرگترين فستيوال در آمريکا و چهارمين در جهان که در نئواورلئان برگزار می شود- تور روح، در اين شهر پرطرفدارترين تور است.

با تصور اين که تور روح چيزی چون برنامه ی تلوزيونی "شکارچيان ارواح" است، با بی ميلی نگاهی به بروشور می اندازم که مرد ادامه می دهد: "اين تور، يه تور تاريخيه و مطمئن باش که ازش خوشت مياد."

اصرار مرد باعث می شود که عصر آن روز جلوی يکی از مغازه ی "وودو" در فرنچ کورتر، حاضر شوم. حضور دهها تن که همگی بليط تور روح را در دست داشتند گفته ی مرد مبنی بر پر طرفدار بودن تور را تاييد می کرد. يکی از مردهای راهنما پيشانی بند قرمز رنگی روی موهای سفيد بلند خود بسته و کلاه بلند مشکی رنگی که با چند پر تزئين شده، را بر سر گذاشته بود. او که به کمک عصای به شکل جمجمعه انسان حرکت می کرد افراد را به چند گروه حدود پانزده نفری تقسيم می کند و هر گروه را با راهنمايشان آشنا می سازد. راهنمای گروه ما را زنی بر عهده داشت.

زن راهنما، علاوه بر شوخ طبعی، از قدرت سخنوری بالايی هم برخوردار بود و با حرکات دستها و تغييرات مناسب و به جا در چهره به کلماتش جان می بخشيد و شنوندگان را به شنيدن سخنانش علاقه مند می نمود. او در ابتدا از اجداد فرانسويش که در قرن هجدهم به نئواورلئان وارد شده و در آن شهر ماندگار شدند، سخن گفت و در حالی که می خنديد اضافه کرد: "بعد از چند نسل، حالا می تونم خودمو بومی نئواورلئان بنامم."

دو گروه ديگر در چند قدمی گروه ما به سخنان راهنمايشان گوش فرا می دهند و هر از چندی کالسکه رانی جلوی ساختمانی می ايستد و کالسکه چی با صدای بلند در باره ی ساکنان سابق و ماجرای آن برای سرنشينان خود داد سخن می دهد.

زن راهنما جلوی ساختمانی نزديک به کليسای معروف فرنچ کورتر که قبلا به عنوان زندان مورد استفاده قرار می گرفت، ما را متوقف می سازد و قبل از آن که حکايت "ژان لافايت" را برايمان شرح دهد می گويد: "ممکنه ماجراهایی که من براتون تعريف می کنم رو در بعضی منابع جور ديگه ای تعريف کرده باشند و با ماجراهای تعريفی من کمی فرق داشته باشن. خيلی از وقايع اين شهر به طور شفاهی از نسلی به نسل ديگه رسيده و ممکنه که چيزهایی در اين ميون کم و زياد شده باشه." و سپس به داستان ژان لافايت، دزد دريايی معروف فرانسوی، می پردازد.

لافايت به هنگام گرفتاری و به زندان افتادنش توسط آمريکائي ها با زيرکی توانست اطلاعات مهمی را در اختيار ژنرال "اندرو جکسون" قرار دهد و با اين کار نه تنها جان خود و ديگر زندانيان را نجات بخشيد، بلکه نيروهای آمريکائي توانستند با تعدادی محدود بر سربازان بسيار بريتانيايی در نبرد نئواورلئان غلبه نمايند. نبردی که در تاريخ آمريکا از اهميت زيادی برخوردار است. ژنرال اندرو جکسون بعدها به عنوان هفتمين رييس جمهور ايالات متحده آمريکا هدايت کشورش را به دست گرفت.

گروه در برابر خانه‌ای متوقف می شود و راهنما دو زن سياه پوست حاضر در گروه را مخاطب می‌سازد و می‌گويد: "قبل از اين که ماجرای اين خونه رو تعريف کنم، بايد يه توضيح درباره "مُولاتو" بدم. توضيحاتم ربطی به نژادپرستی نداره؛ من فقط تاريخ رو حکايت می کنم." يکی از زنان جوان در حالی که لبخند می زند و با اين کار دندانهای سفيد و زيبايش نمايان می شود، می‌گويد: "نگران نباش، ما می دونيم مُولاتو چيه."

در گذشته به فرزندان مرد و زنی از دو نژاد سفيد و سياه مُولاتو گفته می شد. مُولاتو ريشه‌ای اسپانيايی و پرتغالی دارد و به معنی "قاطر" می باشد، حيوانی حاصل آميزش اسب و خر. در جامعه آن روز مولاتوها از حقوق پايين‌تری نسبت به سفيدپوستان و از حقوق بالاتری نسبت به سياه پوستان برخوردار بودند. بنا به گفته‌ی راهنما، بيست درصد از بردگان شهر در تملک مُولاتوها قرار داشتند.

زنان زيبا روی مُولاتو حق ازدواج با مردان سفيد پوست را نداشتند، اما برخی از آنان به عنوان معشوقه ی مردان سفيد پوست به زندگی خود ادامه می دادند. يکی از زنان مولاتو در دام عشق معشوقش گرفتار می‌شود و با التماس از او می‌خواهد که با او ازدواج نمايد. مرد درخواست زن را به شرط انجام کاری از طرف او می پذيرد. او از معشوقه اش می خواهد که عريان شبی را در پشت بام و در کنار دودکش به سر برد و اگر زن تا صبح دوام آورد، همان روز با او ازدواج خواهد نمود.

زن بی خبر از آن که خواسته‌ی مرد تنها برای منصرف کردن او از ازدواج است، بلافاصله شرط را می‌پذيرد و در هوای بسيار سرد زمستان عريان به پشت بام می‌رود در حالی که صبح روز بعد، جسد سرمازده ی او را روی پشت بام می‌يابند. زن راهنما در حالی که دودکش خانه را نشان می دهد، ادامه می‌دهد که فيلمی از اين داستان عاشقانه ساخته شده است و با غروری که به صدايش می دود اضافه می کند که دختر او که در زمان ساخت فيلم، دختر بچه‌ای بود در نقش کودکيهای زن اصلی فيلم، ايفای نقش نموده است.

بعد از ديدن چندين خانه و شنيدن ماجراهای آنها سرانجام به عمارت شاهزاده ی ترکيه ای و سپس دلفين لالوری می رسيم. عمارتهای که اتفاقات روی داده در آنجا با ديگر ماجراها بسيار متفاوت بود.

شاهزاده ی ترکيه‌ای

در خانه ای چند طبقه که در گذشته عمارتی اشرافی محسوب می شد، مردی زندگی می کرد که شايع بود سلطان ترکيه است. اما مرد شاهزاده ی ترکيه‌ای بود که بعد از روی تخت نشستن برادرش و دستور او برای کشتنش، به همراه زنان، فرزندان، خواجگان و چندی از خدمه خود از ترکيه می گريزد و به اين شهر پناه می آورد. زنان او از نژادهای مختلف و سنين متفاوت تنها حرمسرای شاهزاده را تشکيل نمی‌دادند، بلکه چند پسر بچه ی زيبا رو نيز جزء حرمسرایش محسوب می شدند. شاهزاده بعد از اجاره عمارت، دستور می دهد ميله‌هایی بر روی پنجره ها نصب گردد تا مانع خروج افراد حرمسرا شود. همسايگان در دوران دو سال اقامت شاهزاده جز شنيدن صدای بلند موسيقی، خنده های بلند ميهمانان و بوی ترياک چيز ديگری از ساکنان آن عمارت نمی دانستند.

روزی زن همسايه برای قدم زدن از کنار عمارت می‌گذرد که سکوت خانه و سپس خون آلود بودن پايين در و وروديه ساختمان باعث می گردد که او ماموران را آگاه سازد. ماموران با شکستن در عمارت با اجساد زنان، کودکان و خدمه‌ی شاهزاده روبرو می شوند، در حالی که اجزای بدن مقتولان به صورت وحشيانه‌ای قطع شده و هر قطعه به گوشه‌ای افتاده بود.

ماموران بدن بی سر شاهزاده را می يابند و اين داستان بر سر زبانها می افتد که جلادانی که از طرف سلطان برای قتل شاهزاده ماموريت يافته بودند، برای نشان دادن موفقيت در ماموريتشان سر شاهزاده را برای سلطان تحفه برده اند.

بنا به گفته ی راهنما، چند سال پيش توفان کاترينا درخت کهنسال خانه را از خاک بيرون آورد، در حالی که در قسمت ريشه درخت نشانهایی از جمجمعه انسانی مشاهده می‌شد. با پيدا شدن اين نشان، اين حکايت بر سر زبانها می افتد که احتمالا جلادان بعد از قطع سر شاهزاده، تخم درختی را در دهان او گذاشته و سر را دفن نمودند. تخم بعد از مدتی به درختی تبديل گشت و از اين همين روی بود که تا آن زمان کسی نمی دانست که چه بر سر، تن بی سر شاهزاده آمده است.

زن راهنما، بعد از پايان ماجرا به چهره های متعجب ما لبخند می‌زند و اضافه می کند: "در برخی منابع گفته شده که سر شاهزاده قطع نشده، بلکه جلادها زنده به گورش کردن و مامورها اون رو در حالی که دهن و گلوش از خاک پر شده بود، از زير خاک بيرون کشيدن. اما اينجا ماجرای قطع سر شاهزاده بيشتر شايعه تا زنده به گور کردنش."

ماری دلفين لا لوری

در اواخر قرن هجدهم، دلفين، دختری فرانسوی تبار، در نئواورلئان چشم به جهان گشود. او سه بار ازدواج نمود که حاصل آن پنج فرزند بود. همسر اولش افسر عاليرتبه ی اسپانيايی بود که به همراه او دلفين به اسپانيا رفت و ملکه اسپانيا تحت تاثير زيبايی او قرار گرفت. همسر دومش، بانکدار و تاجر بود و آخرين همسرش فيزيکدان.

دلفين، علاوه بر زيبايی خيره کننده، به رفتار خوب با بردگان سياه پوستش و هم چنين مهمانی‌های بزرگی که هر از چندی در عمارتش در خيابان رويال در فرنچ کورتر برگزار می‌نمود و در آن اشراف، ثروتمندان و مقامات عاليرتبه شرکت داشتند، نيز سخت معروف بود.

در سال 1834 آتش سوزی در آشپزخانه عمارت دلفين صورت می گيرد. آتشی که از سر عمد توسط بردگان افروخته شد تا بدين وسيله مردم را از اتفاقاتی که در آن خانه روی می داد باخبر سازند. ماموران برای فرو نشاندن آتش وارد خانه دلفين شده و در اتاقی از عمارتش با اجساد چند برده ی زن و مرد زنجير شده که به صورت وحشيانه‌ای مثله شده بودند، روبرو می شوند. دلفين آلت تناسلی مرد برده ای را تکه تکه کرده بود و اجزای بدن زنی را خرد. او در آن اتاق اجزای مختلف بدن بردگان را در شيشه‌های نگهداری می نمود.

بنا به گفته‌ی راهنما، شکنجه بردگان در زمان برگزاری مهمانی‌ها توسط دلفين صورت می‌گرفت. صدای بلند موسيقی در آن زمان باعث نشنيدن صدای فرياد بردگان می شد. بعد از افشای راز دلفين، او به همراه اعضای خانواده اش از عمارت می گريزد. برخی بر اين باورند که او به پاريس رفته و در همان جا چشم از جهان فرو بسته است.

اگر چه رنگ سفيد از زيبايی کارهای اصیل و قديمی در عمارت اندکی کاسته بود، اما بعد از گذشت چند قرن هنوز در عمارت در جايگاه اصلی خود قرار داشتند. راهنما اضافه می‌کند که صاحب اين خانه هنرپيشه معروف هاليوود "نيکلاس کيج" است و با افتخار از حضور کيج در يکی از تورهايش و خونگرمی و صميميت او حکايت می کند. (1)

"چه رابطه‌ای بين ماجراهای اين خونه ها و تور روح وجود داره؟" اين سوال را يکی از افراد گروه می پرسد و زن راهنما پاسخش می‌دهد: "تا مدتها همسايه های خونه های نزديک عمارت دلفين ادعا می کردند که در بالکن عمارت او، برده‌ی سياه پوست زنجير شده‌ای ديده اند و يا همسايه‌گان عمارت شاهزاده ترکيه ای ادعا کرده اند که چندين بار شاهزاده رو با لباس سنتی‌اش مشاهده کرده اند. موارد مشابه ای هم در خانه های ديگه اتفاق افتاده، برای همينه که اسم اين تور رو، تور روح گذاشته اند."

(1) در برخی منابع ذکر شده است که در حال حاضر اين خانه ديگر در تملک نيکلاس کيج نمی باشد.

نئواورلئان، شهر موسيقی جاز

2011-09-03T13:43:00.008+02:00

سفرنامه ی زارا مجيدپور به شهر نئواورلئان ايالت لوئيزيانای آمريکا- 1
..

١٢ شهریور ١٣٩٠
.
شهرزادنیوز: صدای سوت تنها کِشتی بخار، که در اسکله ی شهر نئو اورلئان و در رودخانه ی "می سی سی پی" زيبا و با وقار پهلو گرفته است، از "فرنچ کورتر" به گوش می رسد؛ صدایی که برايم سخت آشناست. مارک تواين با هاکلبری فين و تام ساير، کِشتی بخار و رودخانه ی می سی سی پی را چنان با کودکهايم پيوند زد که در خردسالی، نه تنها نام می سی سی پی در ذهنم نقش بست بلکه با تمام دوری، برايم هميشه آشنا شد.

با فشار انگشتان زن مو طلايی بر کليدهای "کاليوپ"(1) نه تنها دود سفيد رنگی از لوله ها به هوا می جهد بلکه صدای سوت کِشتی بخار تا دور دستها در فضا می پيچد. از باجه بليط فروشی واقع در اسکله تقاضای بليط می کنم و زن بليط فروش، از تمام شدن بليطهای آن روز خبر می دهد. برای فردا شب بليطی تهيه می کنم.

محله ی فرنچ کورتر، با حدود سيصد سال قدمت، قديمی ترين و معروفترين محله ی شهر نئواورلئان- بزرگترين شهر ايالت لوئيزيانا- محسوب می شود. حضور فرانسوی ها و اسپانيايی ها را می توان در معماری ساختمانهای زيبای محله مشاهده نمود اگر چه در کوچه های باريک قديمی، بوی ادرار رهگذران مست، بی خانمانان و يا کسانی که شب ها آبريزگاهی را برای تخليه خود نيافته اند، مشام را سخت می آزارد.

هوای داغ شهر عرق جهانگردان به خصوص مردان را چنان درآورده که تی شرت هایشان به خيسی می زند. هوای خنکی که از داخل برخی از مغازه ها به خارج در جريان است حس خوشايندی است که گاه برخی از آنان را برای فرار از گرمای هوا هر چند برای لحظاتی به داخل می کشاند.

افراد کمی به مغازه های آنتيک فروشی محله ی فرنچ کورتر سرک می کشند. آنتيک فروشيهای که در مقايسه با مغازه های ديگر گل سر سبد محله اند. سرويس چای خوری نقره ی دست ساز انگليسی قرن نوزدهم، کمدهای نقاشی شده زيبای فرانسوی قرن هجدهم، ظروف ظريف چينی قرن نوزدهم کشور چين، مجسمه های خيره کننده قرن هجدهم و نوزدهم و غيره که هر قطعه از آنها از ذوق و هنر هنرمندی و تاريخ سرزمينی حکايت می نمود.

موسيقی خوش جاز در اغلب مکانها گوش ها را می نوازد و تصاوير "سلطان موسيقی جاز"، لويی آرمسترانگ، در شهر زادگاهش نئواورلئان در اکثر مغازه های سوغاتی فروشی به چشم می خورد. پربيراه نخواهد بود اگر نئواورلئان را شهر موسيقی جاز بنامم.

در طول روز مشتريان کمی در رستورانها و به خصوص در ميکده ها به چشم می خورند. چند مرد سياه پوست با پلاکاردهای تبليغ آبجو در دست روی صندلی جلوی در چند ميکده نشسته اند و رهگذران را برای نوشيدن آبجوی تگری آنهم با قيمتی مناسب ترغيب می کند. آبجوی تگری در این هوای داغ شهر، عابران گرما زده را به داخل ميکده ها می کشاند.

با تاريک تر شدن هوا و اجرای زنده موسيقی در اغلب ميکده ها بر تعداد مشتريان آنان نيز افزوده می گردد. برخی از موسيقی ها خوش و گوشنوازند و اغلب بسيار بلند و گوش آزار. مرد سياه پوست درشت اندامی جلوی در يکی از ميکده ها می رقصد و با اين کار توجه رهگذران را برای ورود به داخل جلب می کند.

مردی فربه لباس راهزنان دريايی را به تن نموده و در طول خيابان قدم می زند و با گردشگران عکس يادگاری می گيرد. مرد جوان لاغر و بلند بالای ديگری اندام خود را با کت چرم بلندی پوشانده و صورت خود را پشت ماسکی به شکل جمجمعه ی انسان پنهان نموده در حالی که یک داس بلند پلاستيکی بر روی شانه ی خود حمل می کند.

پيرمرد گُل فروشی، دسته ای گل رز به دست، بر روی چهار پايه ای که در وسط خيابان قرار داده ايستاده، در حالی که شلوار خود را برای جلب توجه مشتريان از عقب کمی پايين کشيده است. چند دختران جوان با دامنهای تنگ و کوتاه و آرايشهای غليظ با ديدن شلوار پايين کشيده پيرمرد با صدای بلند می خندند و دو نفر از آنان با موبايلهايشان از مرد گُل فروش عکس می گيرند.

"کلوب آقايان" با عکسهایی از دختران زيبا روی برهنه بيشتر از مکانهای ديگر جلب توجه می کند. در وروديه اغلب کلوب ها دختران بيکینی پوش خوش اندام با انجام حرکاتی ظريف، نگاه ها را به طرف خود جلب می کنند. اگرچه بر سر برخی کلوب ها کلمه ی" آقايان" به چشم می خورد و دختران بيکينی پوش اغلب از مردان رهگذر برای ورود به کلوب دعوت می نمايند، اما در صف وروديه برخی از این مکان ها دختران و زنان جوانی نیز به چشم می خورند.

بالکن های مشرف به خيابان محل تجمع مردان جوانی است که گردنبندهای پلاستيکی بسياری را بر گردن خود آويزان کرده‌اند. گردنبندهای بلند پلاستيکی که در اغلب مغازه ها به فروش می رسند. مردان ايستاده در بالکن ها گردنبندها را برای دخترها و زنان جوانی که پستانهای بزرگی دارند پرتاب می کنند و زنان، در قبال دريافت اين گردنبند، می‌بايست تاپ خود را برای پرتاب کننده گردنبند بالا بزنند که اغلب از اين کار سر باز می زنند. در بالکن ديگری چند مرد جوان خواسته اشان را در قبال دريافت گردنبند بر روی پارچه ای سفيد رنگی نوشته و آن را از بالکن آويزان کرده اند.

پرتاب گردنبند تنها به مردان خلاصه نمی شود. در يکی از بالکن ها دو زن به سوی دو مرد جوان خوش اندام گردنبند پرتاب می کنند و مردان بعد از دريافت گردنبند بلافاصله تی شرتهايشان را بالا می زنند و با اين کار صدای جيغ و خنده ی زنان بالکن را به هوا می برند.

عصر روز بعد بسيار زودتر از زمان حرکت کِشتی، به اسلکه می روم و بعد از کنترل بليط به کِشتی "ناچز" وارد شده و به سمت طبقه ی بالا حرکت می کنم تا از آنجا شاهد حرکت چرخ پره دار قرمز رنگ کِشتی باشم.

غروب رنگين خورشيد، صدای درهم آميخته ی موسيقی زنده نوازندگان جاز حاضر در کِشتی، گردش آب رودخانه در لابلای چرخ پرده دار و نسيمی که کامل کننده اين زيبايی است خاطره ای فراموش نشدنی از رودخانه ی می سی سی پی را برای هميشه در ذهنم نقش می بندد.

1-کاليوپ، آلت موسيقی پيانو مانندی است که از يک سری سوت تشکيل شده است.

ادامه دارد

...

رها کردن کودکان تشنه در جاده، انتخابی بيرحمانه در زمان قحطی

2011-08-15T15:31:00.003+02:00

برگردان: زارا مجيدپور

٢٤ امرداد ١٣٩٠
شهرزادنیوز: واردو محمود يوسف برای فرار از خشکسالی، تشنگی و قحطی در سومالی به همراه دختر يک ساله اش بر پشت و پسر چهار ساله ای که کنارش حرکت می کرد به مدت دوهفته پياده روی می کنند. قبل از رسيدن به کمپ پناهندگان، پسر غش کرده و از حال می رود. مادر مقداری آب روی سر پسرش می ريزد تا بدين وسيله او را خنک نمايد، اما پسر بچه بيهوش شده و نمی تواند آبی بنوشد.

زن از ديگر خانواده های گريزان از قحطی کمک می طلبد، اما آنان برای بقا و زنده ماندن خود توقف نمی کنند و از کمک به زن دريغ می ورزند. در این هنگام مادر بيست و نه ساله مجبور می شود تصميمی بگيرد که هيچ پدر و مادری نمی بايست در چنان شرايطی قرار گيرد.

"بالاخره تصميم گرفتم که پسرم را به خدايش واگذار کرده و او را در جاده رها کنم." واردو چند روز بعد در مصاحبه ای با آسوشيتدپرس در کمپ پناهندگان در داداب کشور کنيا می گويد: "مطمئنم او زنده بود و همين مساله قلبم را به درد می آورد."

پدر و مادرها گاه با بيش از هفت کودک که به دنبال خود می کشند، با پای پياده از قحطی ويرانگر می گريزند و گاه مجبور می شوند که در چنان شرايط غير قابل تصوری دست به انتخاب بيرحمانه ای بزنند. هنگامی که ذخيره اندک غذا و آب به پايان می رسد، کدام کودک شانس بيشتری برای زنده ماندن دارد؟ کداميک از آنها را می بايست به حال خود رها نمود؟

واردو يوسف می گويد: "هرگز در زندگيم با چنين وضع دشواری روبرو نشده بودم. حالا از رها کردن کودکم احساس درد و ناراحتی می کنم. شبها از خواب بيدار می شوم و به او فکر می کنم. وقتی پسری هم سن او را می بينم، احساس وحشت می کنم."

دکتر جان کيولنگه که در بخش سلامت روانی کميته نجات بين المللی در داداب فعاليت می کند، در باره ی اجبار مادران و پدران سوماليايی برای رها نمودن کودکانشان می گويد: "اين يک عمل طبيعی در شرايط غير عادی است. آنها نمی توانند بنشينند و منتظر مرگ يکديگر باشند. اما آنان بعد از گذشت يک ماه دچار اختلال و نابهنجاری شده و با فلاش بک و کابوس روبرو می شوند."

او اضافه می کند :"تصوير کودکان رها کرده به ذهنشان باز می گردد و آنان را عذاب می دهد. همچنين آنان نمی تواند خوب بخوابند و با مشکلات اجتماعی عدیده ای روبرو می شوند."

براساس برآورد ايالات متحده آمريکا، در طول سه ماه گذشته بيش از 29 هزار کودک سوماليايی زير پنج سال بر اثر قحطی جان خود را از دست داده اند. آمار و ارقام مشخصی از کسانی که بر اثر تمام شدن ذخيره غذا و آب در جاده شنی به حال خود رها شده اند، وجود ندارد.

فادوما ساکو عبدالله، بيوه بيست و نه ساله، سفر خود را به مقصد داداب به همراه نوزاد و ديگر فرزندان پنج، چهار، سه و دو ساله در حالی آغاز نمود که يک روز قبل از رسيدن به کمپ پناهندگان، دختر چهار ساله و پسر پنج ساله اش بعد از استراحتی کوتاه از خواب بيدار نشدند. فادوما عبدالله می گويد: "او نمی خواست که ذخيره اندک آب پنج ليتری را برای کودکانی که در حال مرگ بودند "به هدر" بدهد وقتی که کودکان کوچکتر به آن نياز داشتند."

او نمی خواست بيش از آن منتظر بماند تا ديگر کودکانش نيز به حالت مرگ بيفتند. بنابراين به پا خاست و چند قدمی برداشت، سپس به اميد به هوش آوردن کودکانش به سويشان بازگشت. پس از چندين بار رفت و بازگشت، در حالی که از به هوش آوردن آنان مطمئن نبود، دو کودک را پای درختی رها نمود.

به علت چندين سال خشکسالی، بيش از دوازده ميليون نفر در شرق آفريقا محتاج کمک های غذايی اند. بنا به اظهارات سازمان ملل، 2.8 ميليون نفر از آنان به کمک فوری نيازمندند که اين شامل چهارصد و پنجاه هزار قحطی زده ی سوماليايی نيز می گردد.

احمد جعفر نور، پنجاه ساله و پدر هفت فرزند، سفر خود را به مقصد کمپ پناهندگان در کنيا با پسر چهارده ساله و دختر سيزده ساله اش خود آغاز نمود، اما بعد از دو روز پياده روی، ذخيره آب آنان به پايان رسيد. روز سوم آنان زير درخت بزرگی نشستند در حالی که تشنه، گرسنه و بسيار خسته بودند.

"دو فرزندم نمی توانستند بيشتر از آن پياده روی کنند. به جای اين که همگی در آنجا بميريم، مجبور شدم آنها را به دست تقدير و سرنوشتشان رها کنم؛ به خصوص وقتی که به پنج فرزند ديگرم که به همراه مادرشان در خانه رها کرده بودم فکر می کردم. به خودم گفتم: "زندگی خودت را به خاطر پنج فرزند ديگرت نجات بده. آن دو تا هم خدای خود را دارند."

"آن بدترين تجربه ی زندگيم بود. اين که مجبور شدم کودکانم که پاره تنم بودند را رها کنم قلبم را به درد می آورد. به مدت سه ماه روان پريش بودم. تصوير آنان همچنان جلوی چشمانم است." دو نوجوان به طور معجزه آسايی توسط صحرا نشينان از مرگ نجات پيدا کرده و به سوی مادرشان در سومالی باز گشتند. نور می گويد که به دليل هزينه بسيار بالا، قادر نيست اعضای خانواده اش را از سومالی به کنيا منتقل نمايد.

"من کشاورز بودم و سوادی هم ندارم که به من برای پيدا کردن کار کمک کند. فکر اعضای خانواده ام مرا پريشان حواس کرده است. هميشه از خودم می پرسم که آيا همه آنها از جمله مادرشان مرده اند يا چند نفر از آنها هنوز زنده هستند."

وقتی پسر سه ساله ی فقيد نور علمی، از شدت تشنگی در جاده جان داد مادرش تنها توانست بدن او را در ميان چند شاخه ی کوچک خشک دفن نمايد. او نمی توانست توقف کرده و برای کودکش سوگواری نمايد. مادر می بايست به زنده ماندن پنج کودک ديگرش فکر می کرد.

"از کجا انرژی و توان برای کندن قبر برای او به دست می آوردم. تنها فکر می کردم که چگونه می توانم بقيه ی بچه هايم را نجات بدهم. خدایی که پسرم را به من داد خودش او را از من گرفت، بنابراين خيلی نگران او نبودم، جان ديگر کودکانم در خطر بود."

توضيح:

تيتر اصلی: انتخاب بيرحمانه در زمان قحطی، کدام کودک زنده خواهد ماند؟

لینک مطلب:

http://www.time.com/time/world/article/0,8599,2088258,00.html

رقص با آهنگی متفاوت"

2011-08-08T05:07:00.005+02:00

زرينا ماهاراج

مصاحبه زارا مجيدپور با زرينا ماهارج، فعال سياسی عليه رژيم آپارتايد در آفريقای جنوبی

١٢ امرداد ١٣٩٠

شهرزادنیوز: در دل تاریخ گزينه ای وجود دارد که نه از مورّخان، بلکه از زنان و مردانی نشأت می گیرد که زندگی شان به طرزی کامل، به بهای خطرات شخصی فراوان، وقف مبارزه سیاسی شده است. گواهی و شهادت زرینا ماهاراج و مک ماهاراج، که در این یادداشت توسط این بانو، با فصاحت و بلاغت بیان شده، دلیرانه بوده و بحث برانگیز است.1

زرینا ماهاراج، خاطرات خود را در کتابی با عنوان «رقصیدن با آهنگی متفاوت»، برشته تحرير درآورد، کتابی که جايزه ای بدان تعلق گرفت. این خاطرات چشم انداز و ديدگاه زنی است از اعضای حزب کنگره ملی آفريقا –ای اِن سی- نسبت به چگونگی زندگی در تبعید و سال های بعد از فروپاشی آپارتايد و روی کار آمدن حکومت جديد در آفریقای جنوبی2

زرینا، نویسنده، فیلم ساز و فعال سياسی در دوران رژيم آپارتايد در آفریقای جنوبی است. او دارای مدرک فوق ليسانس در رشته ریاضیات از انگلستان است.

همسر وی، مک ماهاراج، یکی از چهره های برجسته در مبارزه عليه رژيم آپارتايد است، او يکی از دوستان نلسون ماندلاست و در دوران ریاست جمهوری ماندلا، بین سال های 1994- 1999، وزیر راه و ترابری بود. مک 12 سال از عمرش را در زندان جزیره روبن با ماندلا سپری نمود.

اخیراً با زرینا ماهاراج مصاحبه ای انجام دادم و سوالاتم را از او پرسیدم:

سوال: شما قبل از آشنايی با همسرت، به عنوان فعال سياسی عليه رژيم آپارتايد فعاليت می کرديد. چه عاملی باعث شد که به فعاليت سياسی روی بياوری؟

زرینا ماهاراج: مادر من دارای حسی قوی از عدالت اجتماعی بود و من از همان ابتدای جوانی مجذوب ارزش های او شدم. زمانی که یک دختر مدرسه ای جوان بودم، شاهد خشونت های بسیاری عليه افراد سیاه پوست بودم. سفیدپوستان کم سن و سال حتی از حمله و تعرض به افراد سیاه پوست مسن ابایی نداشتند. این مساله من را سخت عصبانی می کرد.

- زندگی شما با مک ماهاراج، به عنوان يک عضو ارشد در حزب کنگره ملی آفريقا چگونه بود؟ به خصوص که او در "اوم خونتو وی سيزو"- شاخه ی نظامی حزب کنگره ملی آفريقا عميقا فعاليت می کرد؟

زرینا: زندگی بعنوان همسر یک فعال مشهور حقیقتاً بسیار مشکل بود. اول، فعالان سیاسی ندرتا وقتی برای بودن درکنار خانواده هایشان دارند و از همين روی عملاً من یک مادر مجرد بودم.

دوم، تهدیدات جانی برای او همیشه و در هرجايی وجود داشت و ما مجبور بودیم تا بر اين ترس غلبه کنیم.

سوم، نامدار بودن او، باعث می شد تا دیگران مرا، نه براساس مَنِ وجودی خودم، بلکه به عنوان «همسرِ مک» بنگرند. بنابراین، در آنجا مسائل زیادی برای سروکله زدن وجود داشت.

- شما در «عملیات وولا» دخالت داشتید. این عملیات درباره ی چه بود و شما چه نقشی در آن داشتيد؟

زرینا: هدف از «عملیات وولا» خلق سیستمی بود که به رهبران حزب کنگره ملی آفريقا- ای اِن سی- تبعيدی امکان داده می‌شد که بدون آگاهی دشمن، به خاک آفریقای جنوبی نفوذ نموده و بدين گونه از داخل کشور مسئوليت خود را به عنوان رهبر ا به انجام برسانند. رئیس جمهور فقید حزب کنگره ملی آفريقا "اولیور تامبو"، فرمانده کل این عملیات بود. او مک، را بعنوان فرمانده داخلی برگزید تا وارد آفریقای جنوبی شده و روند تنظیم دستگاه نفوذی را آغاز نمايد.

سیستم ارتباطات وولا که من به برنامه ریزی و اجرای آن کمک می کردم، سیستمی بود که به کادرهای جنبش اجازه می داد به شکلی محرمانه – با استفاده از خطوط تلفن - با یکدیگر ارتباط برقرار نموده و پیام هایی کد گذاری شده را برای یکدیگر ارسال نمايند. این روش، نوعی پست الکترونیکی اولیه بود، پیام ها تقریباً به صورتی بلادرنگ ارسال و دریافت می شد.

- چه عاملی شما را برآن داشت که به ساخت فيلم «آپارتمان شماره 13» که به مبارزه ات علیه تبعیض نژادی می پردازد دست بزنيد؟

زرینا: حقیقت اين است که نسل جدید در آفریقای جنوبی، درباره ی تاریخچه ی مبارزات ما اطلاعات کمی دارند، بنابراین در پی روشی بر آمدم تا با بیان یک داستان افراد جوان را نسبت به مبارزاتمان مجذوب نمايم؛ چیزی که برای آنها خسته کننده نباشد. «آپارتمان شماره 13» آپارتمانی است که افراد جوان در آن وقت گذرانی می کنند، می رقصند، میهمانی می دهند و تفریح می کنند و در اين ميان درباره سیاست و آفریقای جنوبی آزاد بحث می نمايند. این مکانی است که در آن «اولین بذرهای عدم تبعیض نژادی کاشته شده، و یک مفهوم وسیع تر از ملت، موجودیت می يابد.»

- شانزده سال از روی کار آمدن حکومت دموکراتیک آفریقای جنوبی می گذرد. بعنوان فعال سياسی، آینده آفریقای جنوبی را چگونه می بينيد؟

زرینا: يک ضرب المثل چینی می گوید که نی خیزرانی (بامبو) که در طول نسل ها لگدمال شده باشد برای ایستادن مجدد و راست کردن قامت به زمان نیاز دارد. تصور می کنم شانس زیادی وجود دارد که آینده ای که برای آن جنگیده ایم روزی به یک واقعیت تبدیل شود و اين تغيير يک شبه صورت نمی گيرد، اين روند تدریجی خواهد بود. برای جا افتادن دموکراسی غربی که ما برای تحقق آن جنگیدیم اگر یک نسل هم طول بکشد، امر غیرعادی نیست.

'Dancing to a Different Rhythm'

2011-08-03T16:17:00.026+02:00

Zarina Maharaj

An interview with Zarina Maharaj by Zara Majidpour

There is an alternative inside history that comes not from historians but from men and women whose lives have been totally dedicated, at great personal risk, to political struggle. The testament of Zarina Maharaj and Mac Maharaj, given eloquently by her in this memoir is brave, and will be controversial. 1

Zarina Maharaj is the award-winning author of a memoir ‘Dancing to a Different Rhythm’, which is a woman’s perspective of what life was like in the ANC–in –exile, and in the years following South Africa’s new political dispensation.2

Zarina is a writer, film maker and freedom activist during of Apartheid regime in South Africa. She has a M.Sc in Mathematics from UK.

Her husband Mac Maharaj, a major figure in the South African freedom struggle worked closely with Nelson Mandela. In Mandela’s presidency he was Minster of Transport between 1994 -1999. He spend 12 years on Robben Island with him.

I interviewed Zarina Maharaj recently and I ask these questions:

Questions: You had been active in fighting Apartheid even before you met your husband. What led you become freedom activist?

Zarina Maharaj: My mother had a strong sense of social justice and from a very young age I absorbed her values. And when I was a young school girl I witnessed a lot of violence against black people - even very young whites were not afraid to attack older black people. This outraged me.

Q: How was your life with Mac Maharaj, who was deeply involved in the liberation movement especially Umkhonto We Sizwe (the military wing of the ANC), and a senior ANC member during the Apartheid regime?

..
Zarina: Life as the wife of a high-profile activist was very difficult indeed. First, political activists hardly had any time to be with their families so I was effectively a single parent. Second, the threat to his life was something that was always there, so we had to learn to overcome that kind of fear. Third, his high-profile activism made others see me not as a person in my own right but as nothing more than 'Mac's wife'. So that was quite a lot to deal with.
.
Q: You were involved in “operation Vula”. What was it all about and what was your role?

Zarina: 'Operation Vula' was meant to create a system which would allow leaders of the ANC living in exile to be infiltrated back into South Africa without the knowledge of the enemy so that the ANC could begin to lead from inside the country. The late President Oliver Tambo was the overall commander of this operation. He chose Mac as the internal commander to enter South Africa and to start the process of setting up the infiltration machinery.
. .
The Vula communications system which I helped devise and operate was a system that allowed cadres of the movement to communicate secretly with each other - using telephone lines - to send encrypted messages to each other. This was pre-email, but the messages could be sent and received almost in real time too.
..
Q: You made a film called film “Flat 13”. What made you interested in doing a film on the struggle against apartheid?

Zarina: The fact is that the new generation in South Africa knows little about the history of our struggle, so I wanted to find a way to tell a story about that struggle that would appeal to young people. Something that they wouldn't find boring. "Flat 13' is about an apartment where young people used to hang out, dance, party have fun and discuss politics and the idea of a free South Africa. It has been called the place where "the first seeds of non racialism were sown, and a wider concept of the nation came into being."
..
Q: Sixteen years after South Africa's democratic transformation, what do you think of the future of South Africa as a freedom activist?

.
Zarina: The Chinese say that when a bamboo has been trampled on for generations then it will take time for it to stand straight again. So I think there is a great chance that the future that we fought for will become a reality, but not overnight. It will be a process. But if you consider how long it's taken established Western democracies to become established, then even if it takes a generation to realize the democracy we fought for, that is not unusual.

.

This interview was translated into Persian (Farsi) and published in Shahrzadnews website

نوال السعداوی و تولدی دوباره در 82 سالگی

2011-06-17T02:58:00.009+02:00

نوال السعداوی

گفتگوی زارا مجیدپور با یکی از برجسته ترین چهره های زن عرب

٢٥ خرداد ١٣٩٠
.
شهرزادنیوز: "من اينجا هستم چون که احساس می کنم دوباره متولد شدم. من هشتاد سالمه، من دوباره متولد شدم." در ميان تظاهرکنندگان ميدان تحرير قاهره، تشخيص او با آن موهای يکدست سفيد و آن چهره ی آشنايش کار آسانی است. دکتر نوال السعداوی، نويسنده، فعال حقوق بشر، روانشناس، زندانی سياسی و فمنيست برجسته است. او نه تنها مشهورترین زن در مصر و جهان عرب، بلکه يکی از زنان معروف جهان است.
.
"ما به قانون اساسی سکولار نياز داريم که همگی در برابر آن مساوی باشيم، هيچ جدايی بين زن و مرد و هيچ فرقی ميان مسيحی و مسلمان نباشد. ما مصري هستیم و می بايست برابری و مساوات بين ما وجود داشته باشد، ما برای آزادی، شرافت، برابری و عدالت از خانه های خود خارج شده و به ميدان تحرير آمده ايم.1
.
نوال السعداوی از تمام اديان انتقاد می کند. "من در ليست مرگ قرار داشتم. بنيادگرايان مسلمان در مصر عهد کرده بودند که مرا به قتل برسانند."2
.
او مخالف ختنه کردن دختران و پسران است و معتقد است که کودکان پسر و دختر شايسته حمايتند. او از مخالفان حجاب و هم چنين برهنگی زنان است و بر اين باور است که حجاب و عريانی زن، دو طرف يک سکه هستند. برخی از مردم نوال السعداوی را "سيمون دوبوار" دنيای عرب می خوانند.
.
اخيرا مصاحبه کوتاهی با نوال السعداوی انجام داده و از او این سوالات را پرسيدم:
.
سوال: به نظر شما چه چيزی باعث شده که مخالفانتان از شما بترسند؟
.
نوال السعداوی: مخالفان من در داخل و خارج مصر هستند. آنها در گروههای محلی و جهانی با استفاده از پول، مذهب، سياست، رسانه های جمعی، تسليحات نظامی و چيزهای ديگر از اکثريت مردم جهان و کشورهای ما بهره برداری می کنند. آنها از صداهایی (مثل صدای من) که خواستار عدالت، آزادی، شرافت و برابری بين همه مردم صرفنظر از مليت، مذهب، جنسيت، طبقه اجتماعی، نژاد و غيره است می ترسند. آنها از اين که منافع، هژمونی و استيلا و سود غير قانونی خود را از دست بدهند می ترسند.
.
سوال: به عنوان يک کنشگر، فکر می کنيد نتيجه کارهايی که در دوران فعاليتتان انجام داديد چه بوده است؟
.
نوال: بيش از چهل کتاب داستانی و غير داستانی ام بر روی پنج نسل مردم در مصر و کشورهای عربی تاثير گذار بود و راه را برای انقلاب در مصر، تونس، کشورهای عربی و ديگر کشورها هموار ساخت.
.
سوال: بزرگترين دستاوردتان در زمينه مبارزه در راه حقوق بشر چيست ؟
.
نوال: کتابها و سخنرانی هايم حجاب از روی ذهن مردان و زنان در جهان عرب و کشورهای ديگر که به زبانهای مختلف به کتابها و سخنراني هايم دسترسی دارند، برداشت. هم چنين از طريق تدريس در دانشگاه های مختلف تحت عنوان "خلاقيت و مخالفت"، مردان و زنان جوان تشويق شدند که نسبت به انواع بی عدالتی ها اظهار تنفر و انزجار نمايند.
.
سوال: زنان در مصر چگونه می توانند در هدايت زندگی خود نقش بيشتری ايفا نمايند؟
.
نوال: از 25 ژانويه تا کنون زنان در مصر نقش مهمی در انقلاب ها ايفا کرده اند. اين انقلاب به طور مداوم انواع ستم های وارد شده بر زنان، فقرا و جوانان دختر و پسر را ريشه کن می کند، ستم هایی در اشکال اقتصادی، سياسی، اجتماعی، جنسی، اخلاقی و حقوقی.

زنان دوباره اتحاديه زنان مصر(ای وی يو) را تشکيل داده اند تا پرده و حجاب را از ذهن زنان سازماندهی شده و مردان مترقی بردارند تا آنان در کنار يکديگر تا تشکيل يک قدرت سياسی، اجتماعی و فکری که قادر به تحقق اهداف ما از انقلاب باشد، به مبارزه و انقلاب ادامه دهند. حقوق زنان و تلاش برای استقلال مصر در دو جنبه اقتصادی و سياسی و هم چنين در دو سطح جهانی و محلی شامل اين موارد است.

Nawal Al Saadawi, born again at 82

2011-06-15T03:29:00.007+02:00

Dr Nawal Al Saadawi, picture: Guardian

.

An interview with Nawal Al Saadawi by Zara Majidpour
.
“I am here because I feel I am born again. I am 80 years, I am born again.”

Her white-hair and familiar face amongst demonstrators in Tahrir Square in Cairo is easy to identify. Dr Nawal Al Saadawi is a writer, human right activist, psychologist, political prisoner and well known feminist. Not only is she the most famous woman in Egypt and the Arab world but she is also one the famous women in the world.
.
“We need constitution that makes us equal, no separation between man and woman, no distinction between Christian and Muslim. We are Egypt and there must be equality, we came out for freedom, dignity, equality and justice.”1

Nawal Al Saadawi is critical of all religion. “I had been put on a death list and the Muslim fundamentalists in Egypt have vowed to kill me.”2
.
She is opposed to female and male genital mutilation and believes both male and female children deserve protection. She believes that “veiling and the nakedness of woman are two side of the same coin.” Some people calls Nawal Al Saadawi the “Simon de Benvoire of Arab world.”
.
I interviewed her recently and asked these questions:
.
Q: What do you believe makes your opponents afraid of you?
.
Nawal Al Saadawi: My opponents are inside and outside Egypt, global and local groups using money, religion, politics, media, weapons and others to exploit the majority of people in the world and in our countries. They are afraid of voices (like my voice) calling for justice, freedom, dignity and equality between all people regardless of nationality, religion, gender, class, race or other. They are afraid to lose their interests and hegemony and illegal profits.
.
Q: What do you think you have an accomplished in the period during which you have been an activist?
.
Nawal: My books (more than 40), fiction and nonfiction affected 5 generations in Egypt and Arab countries, paved the way for revolutions in Egypt, Tunisia, other Arab countries and elsewhere.
.
Q: What is your biggest legacy in terms of struggle for human rights?
.
Nawal: My books and lectures unveiled the mind of men and women in the Arab world and other counties who have access to them in different languages.
.
Also through teaching my courses in different universities under the title “Creativity and Dissidence”, encouraging young men and women are encouraged to revolt against all types of injustices.

Q: How can women in Egypt become more involved in directing their own lives?
.
Nawal: Women in Egypt played important roles in the revolutions from 25 Jan 2011 till now; it is a continuous revolution to eradicate all types of economic, political, social, sexual, moral, legal oppressions affecting women, the poor and the youth of both sexes.
.
Women are re-establishing now the Egyptian Women Union ( EWU ) to unveil the mind and organize women and progressive men to fight together to continue the revolution and form a political, social and intellectual power capable of realizing all our revolutionary goals. This includes women rights and striving for the independence of Egypt both economically and politically as well as globally and locally.

.

This interview was translated into Persian (Farsi) and published in Shahrzadnews website

نویسنده وبلاگ "چهره سیاه"، از اولین وبلاگ نویس های زن در قاره آفریقا

2011-06-01T12:55:00.006+02:00

مصاحبه زارا مجيدپور با سوکاری اِکين، نويسنده و فعال حقوق بشر نيجريه ای

٩ خرداد ١٣٩٠
شهرزاد نیوز: "من از مکانهای زيادی عبور کرده فرصتهای زيادی خلق کرده و اشتباهات زيادی مرتکب شده ام، اما با اين حال نمي دانم در طول زندگی چه کرده ام. با چه کسی در بسياری از شرايط محرمانه بايد زندگی کنم، اما به يقين می دانم به دنبال هر شبی روز می آيد و اين برای همه صادق است." برگفته از وبلاگ سوکاری.
.
سوکاری اِکين، نويسنده اهل نيجريه، در زمينه عدالت اجتماعی و حقوق بشر فعال است. او با توجه به علاقه زيادش به تکنولوژی و همچنين نشان دادن عدم رعايت حقوق بشر در نيجريه، وبلاگی را در سال 2004 تحت عنوان "چهره ی سياه" راه اندازی کرد. اين وبلاگ شامل بسياری از عناوين منع شده در آفريقاست و مباحث سياسی و اجتماعی از بيشترين توجه برخوردار است. او هم چنين در کمپين های مختلفی در آفريقا شرکت نموده است.
.
اخیرا مصاحبه ای با سوکاری اِکين انجام داده و سوالاتم را با او مطرح نمودم.
.
مطالب شما در وبلاگتان به مشکلات سراسر قاره آفريقا می پردازد. بعضی معتقدند که شما بهترين زن وبلاگ نويس آفريقا هستيد. دليل پر آوازه بودن وبلاگتان را در اين قاره در چه می بينيد؟
.
سوکاری اِکين: نمی توانم بگويم که من "بهترين وبلاگ نويس آفريقا" هستم، زيرا مطمئن نيستم "بهترين" چه مفهومی دارد. اما به احتمال زياد من يکی از قديمی ترين وبلاگ نويس ها هستم. در سال 2004 تعداد کمی وبلاگ نويس در آفريقا وجود داشت که بسياری از آنها در همان سال فعاليتشان متوقف شد و تعدادی زیادی فعاليت خود را در توييتر و فيسبوک ادامه دادند. در حال حاضر هزاران وبلاگ نويس بسيار مطلع وجود دارند. من متوجه شدم که مردم، هنوز در مورد مسائلی که من سالها پيش مطرح نمودم می نويسند. بعضی وقت ها فکر می کنم که بايد به گذشته بازگردم و مواردی را از سال های 2004-2005 دوباره مورد بحث قرار دهم، چرا که بسياری از آنها با وضع امروز مطابقت دارند. من هم چنين در مسائل کمتر رايجی چون داستان های دگرباشان جنسی سابقه نوشتن دارم. محدوده ی من برای نوشتن کاملا گسترده است.
.
مادر شما انگليسی و پدرتان اهل نيجريه است و شما در بريتانيا، آمريکا و اخيرا در اسپانيا زندگی کرده اید. چرا به مسائل آفريقا چنين علاقمند هستيد و به فعاليت در زمينه عدالت اجتماعی در اين قاره روی آورده ايد؟
.
سوکاری: علاوه بر کاستی های زيادی که در اينترنت وجود دارد، من به دلايلی اواخر سال 2006 اسپانيا را ترک کردم. بيست و پنج سال اول زندگيم را به همراه خانواده ام در نيجريه به سر بردم. – مدت کوتاهی در مدرسه شبانه روزی انگليسی اقامت داشتم.- ما در تعطيلات اقوام پدر و مادرم را در شهر پورت هارکورت - نيجريه- ملاقات می کرديم. من بهترين اقوام را از هر دو طرف دارم. مدتی در بريتانيا زندگی کردم و سپس سه سال در اسپانيا به سر بردم. شش ماه قبل از آمدنم به لندن در آفريقای جنوبی اقامت داشتم.
.
من به دليل دو مليتی بودن، بسيار خوش شانس هستم چرا که می توانم بدون زحمت زيادی به هر کشوری که می خواهم سفر کنم و حداقل يک سال در آنجا بمانم. به طور مرتب يک يا دوبار در سال به نيجريه سفر می کنم. هم چنين بايد بگويم که تعداد زيادی نيجريه ای و مردم اهل غرب آفريقا در لندن، جايی که من اقوام زيادی دارم، زندگی می کنند و هرگز احساس نمی کنند که از ميهنشان دور هستند. با اين که ديگر در نيجريه زندگی نمی کنم اما رابطه من با آن سرزمين هم چنان ادامه دارد و اين ارتباط باعث پيشرفت تمام ابعاد زندگيم شده است. باورم بر اين است که ميهن، نقش اساسی در زندگی کسانی که به هر دليلی به کشورهای ديگر مهاجرت کرده اند ايفا می کند. البته در طول ده، پانزده سال اخير از طريق اينترنت، تلفن ارزان قيمت و بسياری موارد ديگر ارتباط به سادگی امکانپذير است.
.
در آفريقا فعالان در زمينه عدالت اجتماعی و حقوق بشر با چه مشکلاتی روبرو هستند؟
.
سوکاری: ما همه با مشکلات مشابهی روبرو هستيم، تنها شدت و ضعفش متفاوت است. سوال اساسی اين است که چه روش هایی عليه ناهنجاری های حقوق بشر، عدالت اجتماعی، اقتصادی و غيره وجود دارند. در هر صورت مشکلاتی که ما با آن روبرو هستيم در سه مبحث به هم پيوسته قرار می گيرند: فقر، بنيادگرايی مذهبی و فقدان نهاد يا سازمان و حکومت دموکراتيک.
.
ما بايد مشکلات را در سطح جهانی، کل آفريقا و محلی مورد بررسی قرار دهيم. اين بسيار مهم است که بيان انتقادی ما وابسته به قراين بوده و شرايط جهانی را نيز در بر گيرد. به عنوان مثال، اگر تغييرات آب و هوايی را در نظر داريد، فشار در آفريقا قابل مشاهده است اما مشکل جهانی نيز وجود دارد. ما نمی توانيم آن را فقط به طور محلی مورد بررسی قرار دهيم، بنابراين واکنش های متفاوتی وجود دارد.
.
فعالان می توانند بطور محلی و منطقه ای يا بين المللی بسته به موضوع و زمان و روش های گوناگون کار کنند. به نظر من قيام هایی که در بخش های مختلف آفريقا چون مصر، تونس، بورکينافاسو، سوآزيلند، اوگاندا و گابن رخ داد نشان دهنده اين است که مردم نااميدانه خواهان تغيير در روند تاريخ می باشند تا بدين وسيله به رژيم های غير دموکراتيک و ديکتاتور خاتمه دهند.
.
مردم خواهان دستگاه سياسی و اقتصادی متفاوتی هستند که نياز محلی آنها را برآورده سازد و اين که عقايد حقيقی خود را داشته باشند. از نظر من، دموکراسی سنتی که بسياری از کشورها روی آن تمرکز کرده اند وجود ندارد که بتواند آن چه را که مردم می خواهند به آنها بدهد، در صورتی که اين لازمه جامعه منصف می باشد و نه تنها مردم آفريقا بلکه همه مردم دنيا نياز به مشارکت محلی دارند.
.
هم جنس گرايی در فرهنگ آفريقا يک تابو است و برخی معتقدند که اين برخلاف طبيعت است. در برخی از کشورهای آفريقايی همجنس گرايی جرم است و مجازات بسيار سنگينی در پی دارد. کشورهای ديگری چون آفريقای جنوبی، قوانين پيشرفته ای دارند که از همجنس گرايان حمايت می کنند اما با اين حال همجنسگرايان زن مورد حمله، شکنجه و تجاوز قرار گرفته و کشته می شوند. راه حل اين مشکل چيست؟

سوکاری: در ابتدا بايد بگويم هم جنس گرايی و بر خلاف طبيعت بودن آن يک باور صرفا آفريقايی نيست، بلکه افرادی در سراسر جهان از جمله کشورهای غربی به اين مساله باور دارند. بحث و گفتگو در باره هم جنس گرايی بحث نسبتا جديدی است و گمان نمی کنم کشوری در جهان وجود داشته باشد که هم جنس گرايان در آن مورد تبعيض قرار نگيرند و يا عليه آنان مبارزه نشود.
.
من بر اين باور هستم که مذهب – به خصوص مسيحيت بنيادگرا- نقش بزرگی در جنبش ضد هم جنس گرايی در اين قاره ايفا می کند. هم چنين بر اين باورم که هم جنس گرايی همواره وجود داشته است و اين واقعيت که بعضی زبان ها واژه هایی برای هم جنس گرايی دارند گواه اين مطلب است.
.
احتمالا در بعضی جوامع و فرهنگ ها ارتباط جنسی منحرف در بعضی شرايط مذهبی، جنگاوری و حتی خانواده مجاز بوده، اما در اين که اينها مسير اصلی بوده اند ترديد دارم. تفاوت آن چه که ما اکنون تجربه می کنيم و آن چه که در دوره استعمار وجود داشته در جنايی کردن رسمی بر اساس قوانين استعماری است، مخصوصا تعصب شديد و توطئه آميز مذهبی که نسبت به اقليت های جنسی بی گذشت، زن گريز، مرد سالار و صراحتا فاشيست می باشند.
.
بررسی مساله هم جنس گرايی تا کنون با اين صراحت مورد بحث قرار نگرفته است تا اين که مردم بتوانند نامی برای احساسات خود بيابند. به عنوان مثال من تا بيست سالگی نمی توانستم نامی برای احساسات خود بيابم، ولی اين که نمی توانيم آن ها را نامگذاری کنيم بدان معنا نيست که آن ها وجود ندارند. همان طور که قبلا بيان کردم به اعتقاد من کشورهای آفريقايی با سه مشکل عمده فقر، بنيادگرايی مذهبی- به خصوص مسيحيت بنيادگرا- و عدم وجود سازمانی دموکراتيک مواجه هستند.
.
جريان ضد هم جنس گرايی نيز بطور زيادی به اين سه مورد مربوط است. با اين حال قوانين ضد هم جنس گرايی بطور معمول اجرا نمی شوند و حتی اگر اجرا شوند محکوميت يا حکم زندان ندارند. تنها استثنا در مورد مالاوی در سال 2010 بود که زوج استيون منجزا و توينج کيمبالانگا پس از مداخله دبير کل سازمان ملل مورد بخشش قرار گرفتند و البته موارد ديگری در کامرون، سنگال و نيجريه وجود داشت که محکوميتی در پی نداشت. البته من نمی گويم که عدم محکوميت و اجرای قانون بدين معناست که همه چيز درست انجام می شود. به طور يقين اين طور نيست و مردم در انزوا و در محيطی خصومت آميز تحت فشار زيادی زندگی می کنند.
.
مردم زيادی در آفريقای جنوبی هستند که با درک و دانش بيشتری نسبت به من در زمينه چگونگی کاهش ناهنجاريهای جنسی و دگرباشان جنسی صحبت کنند. با اين که قانون اساسی آفريقای جنوبی اظهار نموده است که قدرت به طور صحيح مورد استفاده قرار گرفته است اما واقعيت کاملا بر خلاف آن است. به نظر می رسد که شکاف عظيمی در تفسير قانون اساسی بين دولت آفريقای جنوبی و مجموعه نظام عدالت کيفری وجود دارد و اين مساله حمايت های قانون اساسی را که می بايست از طريق قانون گزار و اجرای قوانين ضد تبعيض آميز به مرحله اجرا درآيد را عملا با شکست روبرو ساخته است.
.
هميشه در هر کشوری مردمانی وجود دارند که مرتکب خشونت می شوند. اما اين که قادر باشيم چنين کاری را با مصونيت و علم بر اينکه روی هم رفته اين مساله در اجتماع غير قابل قبول نيست انجام دهيم، مرحله متفاوتی است که فکر می کنم اين مساله در حدی در آفريقای جنوبی حاکم است. اگر شما رهبران مذهبی، اعضای دولت، سياستمداران و رسانه هایی با بيانيه های تبعيض آميز داشته باشيد و در قبال ابراز تنفر از جنايت، سکوت پيشه کنيد، جامعه اين پيغام را دريافت خواهد نمود.
.
به نظر من راه حل اين مشکل، قيام توده مردم است. مانند آن چه که در دوران نفاق و جدايی بين سفيد پوستان وسياه پوستان روی داد و موارد مشابه آن که در قسمت های مختلف اين قاره و خاورميانه رخ می دهد و مسير تاريخ را تغيير می دهد. اخيرا به گفته های هری بلافنت، فعال آمريکايی- آفريقايی در زمينه ی عدالت اجتماعی گوش می دادم. او بر اين مساله تاکيد داشت که فعالان در زمينه عدالت اجتماعی بيشتر از اينها می بايست با قدرت درگير شوند. ما بايد با قدرتها مقابله کنيم و آنها را وادار سازيم که سخنان ما را بشنوند.
.
اعمال خشونت عليه زنان، زنان هم جنس گرا، ترانس ها، منزوی شدن آنها، ظلم و ستم عليه فقرا، بی زمينی، تن فروشی و بيکاری تهديدی برای دولت آفريقای جنوبی محسوب نمی شود. ما بايد اين تهديدها را به واقعيت تبديل کنيم تا آنها گوش فرا دهند. ما نياز داريم که نشان بدهيم عدم آزادی دگر باشان جنسی آزادی همگان را از بين می برد. بنابراين بايد اعتراضات انبوهی که جريانات اجتماعی ديگر را نيز فرا می خواند انجام دهيم که خشونت بيش از اين قابل تحمل نيست و همين جا بايد خاتمه يابد. به گفته بلافنت، ما بايد بگذاريم دولت ها کاری را که ما فکر می کنيم درست است انجام دهند.
.
شما نظريه های قوی و بحث انگيزی را در وبلاگ خود مطرح کرده ايد، چگونه با واکنش خوانندها و ديگر وبلاگرها مقابله می کنيد ؟
.
سوکاری: در ابتدا وقتی من در مورد حقوق هم جنس گرايان صحبت می کردم مشکلات زيادی داشتم. هم چنين نژاد پرستان تفاسير زشتی برايم می نوشتند. اخيرا شايد خوانند های من تغيير کرده اند يا به کاری مشغول هستند که ديگر اين مشکلات را به وجود نمی آورند.
.
وقتی توهين و بدگويی نه تنهاعليه وبلاگ من بلکه عليه وبلاگی ديگر صورت گيرد، وبلاگ نويسان از يکديگر حمايت می کنند. به عنوان مثال، وقتی من مورد آزار و اذيت در وبلاگستان نيجريه قرار گرفتم، وبلاگ نويسان کنيايی از من دعوت کردند که به آنان بپيوندم و اين مساله تا امروز کاملا شگفت زده ام کرده است.
.
در گير بودن با وبلاگ زمان زيادی می خواهد و حتی می تواند تمام وقت شما را بگيرد. چگونه می توانيد تعادل بين کار و زندگی برقرار کنيد؟
.
سوکاری: بله، کاملا درست است. وقتی در سال 2004 آغاز به کار کردم زمان زيادی برای نوشتن داشتم. در سال 2006 وبلاگ خود را برای چهار وبلاگر ديگر باز کردم تا عقايد و مباحث گوناگونی با خود بياورند و از فشاری که جهت نوشتن مدام بر من بود کاسته شود. از آن زمان وبلاگ نويس های مهمان زيادی داشته ام که بعضی از آنها تنها يک پست ارسال کرده اند و برخی مرتبا همکاری می کنند.
.
حضور آنلاين در دو سال اخير بسيار تغيير کرده و اکنون توييتر و فيسبوک و هزاران وبلاگ ديگر وجود دارد که شخص بايد تصميم بگيرد در مورد چه چيزی بنويسد و ارسال کند. بسياری از مواقع تصميم گرفته ام اين کار را متوقف کرده يا استراحتی داشته باشم. اما اکنون از ديدگاه ديگری به اين فرايند می نگرم. اگر چيزی برای نوشتن داشته باشم خوب است و اگر نه، اهميتی ندارد. من برای مجله انترناسيوناليستی جديد و هم چنين اخبار پامبازو گاهی مطلب می نويسم و سعی می کنم آنها را از وبلاگم مجزا کنم. کارهای زيادی هست که با حضور آنلاين بايد متحمل شويم. داشتن وبلاگ کار بسيار وقت گيری است. از وقتی که در فيسبوک و توييتر می گذراندم به طور قابل ملاحظه ای کاسته ام، اين کار بسيار خسته کننده است و سعی می کنم برای هميشه آن را کنار بگذارم.

در آفريقا مردمی که افکار و عقايدی مخالف دولت بيان می کنند غالبا قربانی شده و در بسياری موارد کشته می شو.
ند. آيا شما از موقعيت امن خود در اسپانيا برای بيان عقايد خود استفاده می کنيد؟ و اگر مقيم نيجريه بوديد باز هم درمورد مبحث مربوطه وبلاگ ايجاد می کرديد؟
.
سوکاری: بار ديگر تکرار می کنم که از سال 2006 ديگر در اسپانيا زندگی نمی کنم. اين تنها در آفريقا نيست که چنين است. در حقيقت سانسور و سرکوبی در بسياری از کشورها وجود دارد. بسياری از وبلاگ نويس ها چه در آفريقا و چه در کشورهای منتقد دولت حاکم با نام مستعار قلم می زنند. من وبلاگ نويس های زيادی را می شناسم که با اين که در غرب زندگی نمی کنند از دولت ها انتقاد می کنند و حتی نظرات بسيار جدل آميزی مطرح می نمايند.
.
هنوز وبلاگ نويسان سياسی در آفريقا هستند که برای حفظ خود و منافعشان بدون درج نام واقعيشان فعاليت می کنند. من اين مساله را درک می کنم اما بسيار رنجيده می شوم وقتی مردم نظرات تبعيض آميز، نژاد پرستانه، نگاه جنسيتی و کلا توهين آميز آن هم بدون ذکر نام واقعی و به صورت ناشناس می نويسند. اگر شما نسبت به چيزی حس قوی داريد و احساس می کنيد که حق با شماست چرا بدون درج نام واقعی و به صورت ناشناس نظر می نويسيد؟
.
فعاليتهای بی نام و نشان شايد بسيار آسانتر باشد ولی من اينطور نيستم. همانطور که قبلا گفتم من مرتب به نيجريه سفر می کنم. چيزی نمی تواند مرا از بيان آن چه که باور دارم، هر اندازه هم که خطرناک باشد، باز دارد. بنابراين پاسخ من مثبت است. اگر در نيجريه زندگی می کردم بازهم در همين زمينه ها قلم می زدم و اگر احساس می کردم که زندگيم در خطر است، بی ترديد راهی برای ترک آنجا پيدا می کردم. من هرگز از قدرت های بزرگ نمی هراسم اگر چه اکنون که مسن تر شده ام بسيار محتاط تر از دوران جوانی خود عمل می کنم.

Author of "Black Looks", Africa's foremost female blogger

2011-05-30T09:15:00.016+02:00

Sokari Ekine

.

An iterview with Sokari Ekine by Zara Majidpour

“I have passed through many places, created many spaces, loved many people, made many wrongs but in all my life I do not know what I have done. This is me and with whom I must live with on the most intimate of terms- but I know with the certainty that night follows day that I am not alone in this.” Quote from Sokari’s blog.

Sokari Ekine is Nigerian social justices and human rights activist and an author. By combining her interest in technology and her desire to highlight and address human rights injustices in the Niger Delta, she founded a blog in 2004 which is called Black Looks.

Her blog covers a range of taboo topics in Africa that focuses on both political and social issues. She has also been involved in various campaigns in Africa.

I interviewed her recently and I ask these questions:

The articles in your blog focus on African issues from all over the continent. Some people say that you are the best female African blogger. why has your blog become such a strong voice from within Africa?

Sokari Ekine: I am not sure about being the "best African blogger" as I am not sure what "the best' means - there are so many contexts. I am probably one of the oldest bloggers as I started in June 2004 when there were very few Africans blogging. Most of those who started around the same time have stopped, some completely some have switched their online activity to Twitter and Facebook.

However there are hundreds of new bloggers and some of them are extremely informative and well written. What I do find though is people writing about issues that I raised four five six years ago. Sometimes I think I should go back to the beginning and start to repost material from 2004/5 because they would still be relevant today. I guess I also have a history of writing about less popular issues such as Queer stories and also my range of coverage is quite extensive.

Your mother is British, father a Nigerian and you lived in the UK, U.S.A and currently in Spain. Why you are interested in African issues and Why have you become a social justice on the continent?

There is a great deal of inaccuracies lingering on the internet and for some reason though I left at the end of 2006, the Spanish part of my journey lingers on and on. I spent the first 25 years of my life in Nigeria [though I had a brief term time sojourn at an English boarding school] with my parents and siblings.

We visited both my paternal family in Port Harcourt and my material grandmother for some holidays so I had the best of both sides of my family. Since then I have lived in the UK, then I spent a brief 3 years in Spain and 6 months in South Africa before returning to London. I am fortunate to have dual nationality Nigerian/British so I can pretty much travel and live in most places for at least a year without too much hassle.

I continue to visit Nigeria regularly sometimes up to twice a year. I should also point out that there is a huge number of Nigerians and West Africans in London where again I have many relatives so even there one is never that far from home. So my connection with Nigeria remains in tack even though I no longer live there and it makes perfectly good sense for that connection to extend to all aspects of my life. I believe for most Africans, in fact for most people who have migrated to another country for whatever reason, their home continues to be central to their lives. And of course this is made so much easier in the past 10 / 15 years with the internet, cheap phone calls and so on.

What kind of problems are human rights and social justice activists facing in Africa?

We are all facing similar problems its a question of degree and what mechanisms exist for struggles against human rights violations, against economic and social injustice etc. However I would say the problems we face on the continent can be placed under three interconnecting issues: - poverty, religious fundamentalism [particularly Christian fundamentalism] and a lack of democratic institutions and governance.
We need to address problems from a global, Pan African and local level.

It is important to have a critical voice but one which is contextual and takes into consideration local situations as well as the global. If you take climate change for example, the impact on Africa is already visible but it is also a global problem and one that is not of the continent's making so we cannot just address it locally.

So there are different levels of response, different ways in which activists can work locally regionally and with international allies depending on the moment and the issue - i think the uprisings in various parts of Africa, Egypt, Tunisia, Burkina Faso, Swaziland, Uganda, Gabon are all indicative that people desperately want to change the course of history - to put an end to dictatorial undemocratic regimes. People want a different kind of economic and political system that meets their local needs and that they can have a real say. I don’t see that the traditional representative democracy which is what countries have been focusing on, can ever give people the participation they want or that is needed to ensure a more equitable society. Again it is not just in Africa that people are feeling the need for more local participation - it is across the world.

Homosexuality is taboo in African culture and some people believed that it is against nature. In some African countries homosexuality is a crime that faces very harsh penalties. Other countries, like South Africa, have progressive laws that protect homosexuals but lesbians especially still get attacked and are tortured, raped and killed. What is the solution to this problem?

First let me say this idea of homosexuality being taboo and against nature is not solely an “African” belief - there are people all over the world who believe this including in the west. The whole discussion around homosexuality is relatively new and I don’t think there is a single country where LGBTI people are not discriminated against and / or continue to struggle against homophobia.

I believe religion plays a huge role - especially evangelical fundamentalist Christianity in the present anti-homosexuality movement on the continent. It is also my belief that same sex relationships have always existed and the fact that some languages have names for homosexuality is evidence of this. At the same time I also believe that homophobia has always existed to some degree or the other.

Possibly in some societies / cultures deviant sexualities were permissible in certain spaces such as religious, warrior or even domestic but I doubt they were ever mainstream. What is different in the post colonial period and what we are experiencing now is the formal criminalization based on colonial laws and a particularly vehement and insidious religious bigotry that is intolerant of sexual minorities, that is misogynist, patriarchal and frankly fascist. It is really only relatively recently that homosexuality has even been discussed so openly and to the point when people could put a name on their feelings.

For example it wasn't until my early 20s that I became aware of the ‘naming’ of my feelings. Because you couldn’t name it, doesn’t mean it doesn’t exist. As I stated above, in my opinion, African countries are facing broadly three major issues - poverty, religious fundamentalism [particularly Christian fundamentalism] and a lack of democratic institutions. The anti-homosexuality movement is very much connected with all three of these.

Having said all of the above, laws against homosexuality are not routinely enforced and even when they have been this has not always been followed by convictions and prison sentences. One recent exception to this was the case in Malawi in 2010 when the couple, Steven Monjeza and Tiwonge Chimbalanga was pardoned after an intervention by the UN Secretary General and of course there have been other cases in Cameroon's, Senegal and Nigeria but without convictions. I am not saying the lack of application of the law and convictions means everything is OK. It is most definitely not and people live under extreme stress when they are in the closet or if they are out in a hostile environment.

Regards South Africa, there are people on the ground there who can speak with more understanding and knowledge than I can on how to reduce the level of sexual violence particularly against lesbian and trans people. Nonetheless, whilst the SA constitution suggests that power is being used properly the reality is just the opposite.

There is a clear disconnect between what is written in the constitution and how the SA government and the criminal justice system are implementing those protections through legislation, enforcing anti-discriminatory laws and through the courts.
There will always be people who commit acts of violence no matter what country. But being able to do so with impunity and the knowledge that it is not altogether socially unacceptable is a different level and I think to some degree that is the case in SA.

If you have religious leaders, members of government, politicians and the media making homophobic statements and keeping silent on hate crimes then of course the society at large will pick up on those messages. I think the solution is a mass uprising as there was during the apartheid era and similar to what is taking place in other parts of the continent and in the Middle East which are about changing the course of history. I recently listened to Harry Belafonte, the African American activist and artist speaking on social justice, changing the course of history and calling leaders to account. His point was that we as activists need to be more fully engaged with power. We must force power to the table, force them to listen to us.

Right now there is no threat to the South African government evidencing violence against women, lesbians and trans people. There is no threat to them from the marginalization and oppression of the poor, the landless, sex workers, unemployed and so on. We have to make that threat real so they will listen and we need to show how taking away the liberty of LGBTI people takes away the liberty for everyone. So we have to have mass protests.

Which call on other social movements, women, the land rights movement, trade unions, all to step up and stop being silent and to put the government on notice that this violence will not be tolerated any more than people were prepared to tolerate the racist violence of apartheid. It has to stop from now. As Belafonte said - we have to make power do what we think it should do.

You express some very strong and often controversial views in your blog. How do you deal with the backlash from your readers or other bloggers for that matter?

In the early days when I began to speak of LGBTI rights and against homophobia it was a problem. I also had racists leaving ugly comments as well. I don't know if the blogosphere has changed or these people are otherwise engaged but fortunately it hasn't happened much lately. When there has been abuse not just on my blog but on other blogs, bloggers have rallied together to support each other. For example when I was being harassed in the Nigerian blogosphere, Kenyan bloggers who had just started Kenya Unlimited invited me to be part of their community - I still am today which is quite amazing really.

Being involved in blogging can take up a fair amount of time, as a matter of fact, I would even go as far as saying that it can totally consume you, how do you maintain a “work, life” balance?

Yes this is absolutely true. When I first started in 2004 I had far more time to write. In 2006 I opened on my blog to 4 other bloggers to bring some diversity of opinion and issues as well as to take the pressure of my having to write consistently. The pressure I felt was wholly mind. Since then I have had a number of guest bloggers, some writing just one post, others contributing regularly. The whole online presence has changed so much in the past 2 years let alone 7 years and now there is Facebook and Twitter and hundreds of more blogs so one has to somehow decide what to write about, what to post about.

.There have been many times when I wanted to stop or at least take a break. Now I view the whole process quite differently. If I feel I have something to say then fine, if I don’t that’s also OK. I also write for New Internationalist and Pambazuka News and try to keep them separate from my blog. It’s too much work to keep up with an online presence and everything else. Keeping a blog can be a full time job. Facebook is a time eater so I have reduced my time there considerably. I used to Tweet a lot but again I have reduced that to a minimum. The problem really is when ones paid work and blog work merge into one and you find yourself having to be constantly online - its exhausting and I am trying to move away from it all.

In Africa people who express views that are in direct opposition to the Government of the day are often victimized and in some cases, even murdered, are you using your location in Spain as a safety net to express your views in an attempt to reach the people of Africa? Would you still blog about the same issues if you were a resident in Nigeria?

Once again I no longer live in Spain and haven't since 2006. I don't think countries in Africa are different in this way, in fact censorship and repression is far worse in many other places. Many bloggers whether in Africa or elsewhere blog anonymously so there would always be that option.

In fact I know many bloggers who are critical of their governments who do blog anonymously despite not living in the west or even saying anything particularly controversial. Still there are a few political bloggers living in Nigeria who are anonymous for their own protection and the protection of their sources. I understand the choice to be anonymous but I do get annoyed when people leave homophobic, racist, sexist and generally abusive comments anonymously - if you feel so strongly about something and you feel its right why do you have to do so anonymously?
It is easier if you are anonymous of course but since I am not and as I said earlier, I continue to visit Nigeria regularly, this hasn't as yet stopped me from speaking out not that I believe I have said anything that is especially dangerous.

So the answer is yes I would write about the same issues if I lived there on a day to day basis. If I felt my life was in danger then I would no doubt find a way to leave. I have never shied away from power though I think as an older wiser person I am more considered and less rash than in my youth.

This interview was translated into Persian (Farsi) and published in Shahrzadnews website
...

زنان سرخ پوست آفريقايی

2011-05-14T00:48:00.004+02:00

زنی از قبيله هيمبا در کشور نامبيا

.
نويسنده: زارا مجيدپور

٢٣ اردیبهشت ١٣٩٠
.
شهرزادنیوز: به هنگام ورود به يکی از روستاهای سياه پوست نشين قبيله ی "هيمبا" در کشور آفريقايی نامبيا، زنی خميری نرم و قرمز رنگی به روی پوست صورت زنان و دست مردان می مالد. راهنما قبل از ورود به روستا آگاهمان می کند که نه تنها مانع ماليدن ماده ی رنگين به پوستمان نشويم بلکه آن را تا زمانی که در روستا به سر می بريم از روی پوستمان پاک نکنيم. بنا به گفته ی او، مانع شدن و يا پاک کردن آن توهين به فرهنگ روستاييان محسوب می شود.
.
زنان قبيله هيمبا از نسل های قبل از خود آموخته اند که چگونه پوستشان را از گزند آفتاب و آب و هوای خشک و صحرايی مکان زندگيشان حفظ نمايند.
.
آنان با ساييدن خاک اُخرا، چربی حيوانی و گياهان خوشبو و ترکيبشان با يکديگر، خمير نرم و قرمز خوش رنگی به دست می آورند که از آن برای آرايش موها و پوست بدنشان استفاده می کنند. زنان هيمبا به خوبی می دانند که چگونه از خواص پوشانندگی ودرخشندگی خاک اُخرا استفاده نمايند.
.
آنان برای آرايش موهايشان، آن را به چند دسته تقسيم می کنند و سپس هر دسته لوله شده را با قشری از خمير رنگی به خوبی می پوشانند. آن چه که باعث تمايز زنان و دختران اين قبيله نسبت به ساير قبايل می شود، استفاده آنان از ماده ی رنگی بر روی پوست صورت و بدنشان است. اين کار نه تنها رنگ زيبا و درخشانی را به پوستشان می بخشد، بلکه پوست آنان را نيز از آفتاب سوزان آفريقا حفظ می نمايد

بنا به گفته ی راهنما، رنگ قرمز اُخرا سمبلی است از قرمزی خاک زمين و رنگ خون، که هر دو در نزد مردم اين قبيله از زندگی و حيات حکايت می کند. اگر چه راهنما، استفاده آرايشی و زيبايی از خمير اُخرا را ويژگی خاص قبيله ی هيمبا بر می شمارد، اما نگارنده ی اين نوشته با اين گفته ی او همراه نيست.
.
قبايل سياه پوست ساکن در کشورهای مختلف آفريقا، عليرغم اختلافات نژادی، فرهنگی و زبانی، مشترکاتی بسياری با يکديگر دارند. به عنوان مثال، استفاده از خاک اُخرا به همراه چربی حيوانی و گياهان خوشبو تنها به قبيله ی هيمبا در کشور نامبيا اختصاص ندارد، بلکه زنان قبيله ی "همر" در کشور اتيوپی نيز از ترکيب مشابه ای برای زينت و آرايش موها و نه پوست صورت و بدنشان استفاده می کنند.
.
دختران و زنان هيمبای ساکن در روستا، همچون زنان قبايل همر اتيوپی و دختران ازدواج نکرده ی "زلو" در آفريقای جنوبی نيمه عريانند و بالا تنه ی خود را نمی پوشانند. البته زنانی که در شهرها به سر می برند و يا دختران روستايی که به مدرسه می روند از لباس های بومی خود استفاده نمی کنند.
.
اغلب مردم روستا از پوست بز برای پوشاندن پايين تنه ی خود استفاده می کنند و استفاده از زيور آلات که معمولا از مس يا صدف تهيه می گردد، نزد دختران و زنان قبيله از اهميت زيادی برخوردار است. ساخت زيور آلات و عروسک های دستی توسط آنان و فروش آن به جهانگردان، منبع درآمد قابل توجهی برايشان محسوب می گردد. فروش صنايع دستی تنها به روستاها خلاصه نمی شود. در طول جاده های اطراف محل زندگی مردم هيمبا، زنانی با بساط کردن صنايع دستيشان دستفروشی می کنند.
.
مردم ساکن در روستاها، به علت آب و هوای خشک منطقه ی زندگيشان، از ميوه و سبزيجات استفاده نمی کنند و اگر چه صاحب گله‌های گاو و بز می باشند اما گوشت جای چندانی در رژيم غذايی آنان ندارد. گاو مبنای ثروت مردم روستا محسوب می گردد و بر همين اساس، داشتن گاو از اهميت زيادی نزد مردم قبيله برخوردار است.
.
جهانگردانی که به صورت تورهای دسته جمعی مسافرت می کنند معمولا حدود دو ساعت از يکی از روستاهای قبيله هيمبا ديدار می نمايند، اما چنانچه کسی تمايل داشته باشد روز يا روزهای بيشتری را نزد اهالی روستا به سر برد و با فرهنگ آنان بيشتر آشنا گردد می تواند با پرداخت مبلغی به يکی از اهالی روستا، در خانه ی او به سر برد که البته زندگی در آن شرايط ، چندان آسان نيست.
.
ختنه کردن دختران، يکی ديگر از ويژگيهای مشترک مردم قبيله هيمبا با برخی از قبايل آفريقاست. بنا به گفته راهنما، پيش از ختنه کردن پسرها، به آنان گفته می شود که هنگام ختنه کردن، درد ناشی از آن عمل را با سکوت و خودداری از سرو صدا پشت سر گذارند در حالی که بر عکس، به دخترها گفته می شود که تا جايی که می توانند فرياد بکشند. در فرهنگ قبيله هيمبا سکوت پسرها و فرياد دخترها به هنگام عمل ختنه، از آمادگی آنان برای ازدواج خبر می دهد.
.

يتيم خانه ای در پکن و فرزندخواندگی کودکان چين

2011-04-09T03:34:00.004+02:00

نويسنده: زارا مجیدپور

٢٠ فروردین ١٣٩٠

شهرزادنیوز: ندانستن زبان مادری کودکان، اولين مشکل پيش رويم در ارتباط با کودکان در يتيم خانه ای در پکن بود. کلاس های زبان چينی به کندی پيش می رفت و جوابگوی نياز فوری ام نبود، بنابراين از "شيئو می اِی" کمک طلبيدم.

اين مشکلی بود که در گذشته در مکانی مشابه در"سوتو"ی ژوهانسبورگ، بزرگترين شهرک سياه پوست نشين در آفريقای جنوبی، نيز با آن روبرو بودم. روزهای اول ورودم به يتيم خانه ی سوتو روزهای راحتی نبود به خصوص که برای رفتن به آن جا زمان نسبتا طولانی را صرف رفت و آمد می کردم، دريغ از يک گفتگوی ساده با کودکی.

کودکان همگی زير شش سال قرار داشتند و هيچ کدام به زبان انگليسی آشنايی نداشتند، مربيان آموزش نديده و داوطلب نيز همگی به زبان "زولو"- يکی از نه زبان سياه پوستان آفريقای جنوبی- با کودکان سخن می گفتند. برای حل مشکل، دست به دامان "سلينا" ی خدمتکار شدم و از او خواستم که به من اندکی زبان مادريش، زولو، را بياموزد به خصوص جملاتی که برای ارتباط با کودکان نيازمند بودم. سلينا با لبخندی بر لب و برقی در چشمهايش بلافاصله درخواستم را پذيرفت.

پيش از ورودم به يتيم خانه، ناآگاهانه بر اين گمان بودم که می توان هر چند اندک به کودکان سياه پوست بی سرپرست کمک نمايم، اما تنها چند هفته بعد بود که دريافتم سخت در اشتباهم. اين کودکان بودند که مرا بی هيچ شرطی به جمع بی آلايش خود پذيرفتند و چون معلمانی کوچک به من نکته ها آموختند.

اندام کوچک و نحيف چندين نفر از آنان به ويروس اچ آی وی- ايدز آلوده بود، ميراثی شوم از سوی والدينشان. با آن که نسبت به بيماری اچ آی وی - ايدز و راههای بسيار محدود انتقال آن آگاه بودم اما همواره از تماس با افراد مبتلا واهمه داشتم.

در جمع آن کودکان سياه پوست بود که دريافتم می توان بی هيچ ترس و دلشوره ای کودکان مبتلا به اچ آی وی- ايدز را در آغوش کشيد، آنان را نوازش نمود و بر گونه های زيبايشان بوسه زد. کودکانی که با دريافت مثقالی محبت، خرواری از آن را نثارم می کردند.

يتيم خانه ای در پکن

در هفته های نخستين ورودم به پکن، يتيم خانه ای می جستم که دوست نو يافته ای به نام "آنا" به کمکم شتافت. او مرا به مدير يتيم خانه ای که خود چند ماهی بود به آنجا رفت و آمد داشت معرفی نمود و قرار بر آن شد که در برنامه ی هفتگی آنان چهار ساعت از دو روز هفته به من اختصاص يابد.

روز اول با آنا همراه شدم، او قبل از آن که به ساختمان اصلی وارد شويم ساختمان روبرو را نشانم می دهد و می گويد: "اين ساختمون شماره يکه که از نوزادهای چند روزه تا بچه های دوساله در اونجا نگهداری ميشن. بچه های بين دو تا شش سال هم تو ساختمون شماره دو نگهداری ميشن. اغلب داوطلب ها معمولا به ساختمون شماره دو ميان." و سپس می افزايد: " بچه های که به جای يتيم خونه های دولتی گذرشون به اينجا می افته واقعا بچه های خوش شانسی هستند."

چند ماه بعد زمانی که به يکی از يتيم خانه های دولتی وارد شدم به درستی گفته ی آن روز آنا پی بردم. در مکان دولتی چندين ساختمان جداگانه قرار داشت که هر ساختمانی متعلق به يک گروه سنی خاصی بود. بر اساس درخواستم به قسمت مهد کودک راهنمايی شدم که کودکان يک تا شش سال در آنجا نگهداری می شدند. اگر چه سالن مهد بزرگ بود اما ديوارهايش کثيف و کف آن برهنه بود.

در دو گوشه ی سالن چند اسباب بازی ديده می شد که نسبت به تعداد کودکان حاضر در آنجا چندان به چشم نمی آمد. روزهای زمستان سالن سرد و روزهای تابستان گرم و آزار دهنده بود. روزهای تابستان دست و پا و صورت کودکان پر از جای نيش پشه ها بود، دو سه باری هم در سالن مهد کودک، پايم به ادرار کودکان آلوده شد. علاوه بر دو مربی نه چندان آموزش ديده، دو دختر حدود دوازده ساله که خود در ساختمان ديگر اقامت داشتند از کودکان نگهداری می کردند.

در مقايسه با يتيم خانه دولتی، يتيم خانه غير دولتی، بيشتر به يک مهدکودک خوب شباهت داشت ،محلی که پنج سال پيش به همت دو زن غير چينی تاسيس شده بود. در گوشه ای از سالن پيانو کوچکی قرار داشت، ديوارها رنگ کرده و با حروف الفبای انگليسی، چندين عکس از حيوانات، نقاشی کودکان و عکس های آنان تزيين شده بود. موکتی کف سالن را می پوشاند و کمدی پر از اسباب بازی در گوشه ای ديگر خودنمايی می کرد.

آن مکان تنها به کودکان دارای مشکلات جسمی اختصاص داشت و من در نگاه اول به جز سه کودک بقيه را سالم يافتم. از آنا در اين باره سوال می نمايم و او پاسخم می دهد که هر يک از کودکان از يک يا چند مشکل جسمی رنج می برند. او اطاقی را نشان می دهد که پرونده های کودکان در آن نگهداری می شود و پيشنهاد می کند که قبل از آشنايی پرونده های آنان را مطالعه نمايم. تنها شش پرونده را در آن اتاق می يابم، گويا پرونده های ديگر در ساختمان شماره يک قرار داشت. با کنجکاوی سرگرم خواندن آنها می شوم.

در شبی تابستانی "شيئو يُون"، نوزاد دختری که تنها چند روز از تولدش می گذشت، را قنداق پيچ در سبدی در کنار در اداره ی پليسی می يابند. در داخل سبد علاوه بر نوزاد، مبلغ سيصد يوان- حدود چهل و پنج دلار- قرار داده شده بود. علت رها کردن نوزاد، شش انگشتی بودن دستانش و اندکی کوتاهی يکی از پاهايش بود.

صفحاتی از پرونده به جراحی های موفق دخترک و جدا کردن دو انگشت اضافی و ظاهر طبيعی دستانش اختصاص داشت. در حالی که به عکسهای شيئو يون زيبا و خندان که با نگاهی شيطنت آميز به دوربين نگاه می کند می نگرم با خود می انديشم که داستان دخترک به افسانه ها شبيه است تا به واقعيت، اما حضورش در يتيم خانه از واقعی بودن او حکايت می کند، واقعيتی تلخ و سخت گزنده.

چند کودک به در بسته می کوبند، از جايم بر می خيزم و در را باز می کنم، اما همگی با خنده و سر و صدا فرار می کنند. دوباره در را می بندم و مشغول خواندن پرونده ی ديگری می شوم. "لونگ" پسرک سه ساله ای است که از مشکل استخوانی در رنج است. والدين او از راه گدايی و به نمايش گذاشتن مشکلات جسمی فرزندشان امرار معاش می کردند و شبها نيز زير پل ها به سر می بردند.

لونگ از والدينش جدا شده و به يتيم خانه فرستاده می شود. بعد ها لونگ را پر سر و صدا ترين و شادترين پسر يتيم خانه يافتم که شادی در وجودش و لبخند هميشگی بر لبهايش او را از ديگر کودکان متمايز می ساخت. با خاتمه يافتن خواندن پرونده ها، به سالن وارد می شوم در حالی که احساس می کنم شش کودک حاضر در ميان ديگر کودکان را چندی است می شناسم.

آنا دخترک محبوب خود را در آغوش گرفته و می گويد: "اين دختر پنج سالشه و ناشنواست و به خاطر گرون بودن هزينه گفتار درمانی قادر به سخن گفتن نيست. اگر من و شوهرم ده پانزده سال جوونتر بوديم اين دختر رو به فرزند خوندگی می گرفتيم اما حالا ما جای پدر بزرگ و مادر بزرگ اونيم." دخترک در حالی که با گردنبند آنا بازی می کند بوسه ای از او دريافت می کند.

فرزند خواندگی کودکان چينی

دو هفته بعد با هماهنگی قبلی به ساختمان شماره يک وارد می شوم و با پزشکی که هر از چندی به کودکان يتيم خانه سرکشی می کند آشنا می شوم. او مرا به طبقه دوم ساختمان راهنمايی می کند و به دو نوزاد چند روزه ای که در تخت خوابشان آرميده اند اشاره می کند.

هنگامی که تور تخت را کنار می زنم اولين چيزی که به چشم می خورد شکاف لب و کام هر دو کودک است، شکافی که از آن با عنوان "لب شکری" نام برده می شود. پزشک می گويد:"اين بچه ها با دو تا عمل جراحی صورتشون به صورت طبيعی در می آد، اما والدين اين بچه ها که در روستاها و شهرهای دور افتاده زندگی می کنن يا اين رو نمی دونن و يا به دليل فقر خانواده قادر به تامين هزينه عمل نيستن. اونا می تونن تنها يه بچه داشته باشن و ترجيح می دن که يه بچه سالم داشته باشند."

به طبقه اول باز می گرديم، پزشک سه کودک را نشان می دهد و می گويد:"اينا هم وقتی اينجا اومدن مثل اون دو تا نوزاد لب شکری بودند، اما حالا فقط يه خط نازک و کوچيک رو لب بالايشون وجود داره." از پزشک درباره پرداخت کنندگان هزينه عمل ها سوال می کنم و او پاسخ می دهد: "همه ی هزينه يتيم خونه اعم از کرايه ساختمانها تا جراحيها توسط مردم خير، چند شرکت و کارخانه و حتی چند سفارتخونه ی خارجی تامين ميشه. برخی از اين جراحی ها در پکن و برخی از جراحی های مهمتر در کشور سنگاپور انجام می گيره."

.بر روی ديوار سالنی که جشن شش سالگی تاسيس يتيم خانه در آن برگزار می شود، عکس های ده کودک که در طول پنج سال گذشته به فرزند خواندگی پذيرفته شده اند به همراه نامه هایی از سوی والدينشان به چشم می خورد. نام کودکان به اسامی انگليسی تغيير کرده بود، آنها همگی در ايالتهای مختلف آمريکا به سر می برند.

شرکت کنندگان در جشن به جز مربيان، همگی غير چينی بودند، حضور چند فرد خارجی با فرزندان چينی تبارشان در آن جمع به راستی مايه خوشحالی بود. موسس يتيم خانه در حالی که از شادی اشک می ريزد، می گويد: "امسال سال خوبی برای ما بود.

در طول امسال، ده بچه صاحب خانواده شدن و به زودی به خانواده های جديدشون ملحق ميشن." او سپس ليستی را از جيب لباسش بيرون می آورد و نام ده کودک را قرائت می کند. شيئو يون، لونگ و دخترک محبوب آنا جزو آن ليست بودند

نوه مهاتما گاندی از نلسون مندلا و پدر بزرگ خود می گوید

2011-04-06T04:15:00.014+02:00

مصاحبه زارا مجيدپور با اِلا گاندی

١٥ فروردین ١٣٩٠

شهرزاد نیوز: اِلا گاندی در سال 1940 در استان کووازولو – ناتال آفريقای جنوبی به دنيا آمد، هفت سال بعد از تولد او هند به رهبری پدر بزرگش، مهاتما گاندی، استقلال خود را کسب نمود. پدرش، مانيلا، سردبير روزنامه گجراتی- انگليسی بود و مادرش بنيانگذار مدرسه غير نژادپرستی در "خانه گاندی" در رژيم آپارتايد.

از بخت بلند، اِلا در خانواده ای چشم به دنيا گشود که بر اين باور بود که زنان می بايست آزادانه حرف خود را بزنند. از همين رو او توانست اولين زن هندی تبار از نسل خود باشد که آن چه را می پسنديد و به آن باور داشت از راه تحصيل و انتشار نظراتش در باره برابری زن و مرد در سراسر جامعه دنبال نمايد.

اِلا به عنوان يکی از معروفترين فعالان زن رنگين پوست در آفريقای جنوبی مورد احترام است. در اوت سال 2006 وی سخنران اصلی در مجمع زنان در کيوتو ژاپن بود. او در آنجا خود را اينگونه توصيف نمود: "من به عنوان يک فعال اجتماعی، سياسی و مذهبی به اينجا آمده ام؛ اما پیش از همه اينها، من يک زن هستم." اِلا با تبليغ خستگی ناپذير منع خشونت عليه زنان، پا در جا پای پدر بزرگش گذاشته است.

او علاقه ای به يادگيری زبان آفريکانس- زبان سفيد پوستان هلندی تبار و زبان رسمی در دوران رژيم آپارتايد- نداشت و به همين دليل رشته ی تحصيلي اش حقوق را رها نموده به علوم اجتماعی روی آورد که سال ها در آن به فعاليت مشغول بود. او حدود هشت سال و نيم در حبس خانگی به سر برد. پس از انتقال قدرت به حکومت دمکراتيک در سال 1994 به پارلمان راه يافت و از سال 1994 تا 2004 در پارلمان- به عنوان عضوی فعال- خدمت نمود.

سرمشق و الگوی شما "آلبرت لوتولی"،"نلسون مندلا" و "والتر سی سولو" بوده اند که همگی در مبارزه مسلحانه درگير بودند. از سوی ديگر، الهام بخش شما پدربزرگتان مهاتما گاندی بود که معتقد به مبارزه غير خشونت آميز بود. چگونه از اين فلسفه های کاملا متضاد الهام گرفتيد؟

خود مهاتما گاندی با افرادی چون "شوبهاس چاندرا بوس" و "جايپراکاش نارايان" همکاری می کرد که هر دوی آنها از راه های متفاوت در مبارزه مسلحانه برای استقلال هند فعاليت می کردند. اولی در ارتش هند و دومی در جنبش زير زمينی که به فعاليت های خرابکارانه مشغول بود. عامل مشترک اين دو ميهن پرستی و عشق به انسان بود.

اين يکی از عوامل مشترک ما در چهار رکن مبارزه در آفريقای جنوبی بود؛ يعنی مبارزه دمکراتيک مردمی در کشور همراه با اصل عدم خشونت. جنبش زير زمينی، يعنی ارتش آزادی بخش معتقد به راهکارهای خشونت آميز و جنبش ضد آپارتايد که به روش غير خشونت آميز باور داشت.

ماندلا، سی سولو و لوتولی با صدای رسا از جنبش همراه با عدم خشونت حمايت کرده و اعلام نمودند که تنها زمانی به راه حل های جايگزين روی خواهند آورد که حکومت آشتی ناپذير گردد و جنبش را ممنوع و محدود نمايد.

به عنوان نوه مهاتما گاندی و دوست نلسون مندلا، تفاوت آن دو را در مبارزه در چه می بينيد؟

انگيزه هر دوی آنها عشق به آزادی و حرمت انسان بود. و در راه رسيدن به اين مقصد خستگی ناپذير و جان بر کف تلاش نمودند تا به هدف خود دست يابند. تفاوت شيوه های اين دو نفر تفاوت عمده ای نيست. گاندی، به عنوان رهبر معنوی و رهبر سياسی مطرح است و نلسون مندلا، به عنوان رهبر سياسی با اعتقادات اخلاقی قوی. از همين روی، جنبش های آنها با اين تفاوت متمايز می شود.

شما از سال 1994 تا 2004 به عنوان عضوی از حزب حاکم کنگره ملی آفريقا -اِی اِن سی- در پارلمان بوديد. چرا قبل از به پايان رسيدن دوره دوم نمايندگی استعفا داديد؟

استعفای من قبل از اتمام دوره دوم چند دليل داشت: - من به حوزه انتخابيه خود اعلام کرده بودم که تمايل ندارم برای دوره ديگر نماينده شوم، اما آنها به انجام اين کار اصرار داشتند. يک توافق ضمنی وجود داشت که من قبل از اتمام دوره استعفا بدهم و دليلش آن بود که احساس می کردم ديگر افراد در حوزه انتخابيه نيز بايد در فعاليت پارلمانی تجربه کسب نمايند.

- فکر می کردم که در بيرون از پارلمان برای کشورم و در سطح بين المللی بيشتر می توانم فعاليت نمايم.

- احساس می کردم که پنج سال دوم نمايندگی در پارلمان، سال های خدمت است و برای اين که ارائه خدمت کارآمد و رضايت بخش باشد می بايست جامعه را هم نسبت به نقش خود و هم چنين نقش دولت آگاه کرد. اين کار در خارج از پارلمان و به عنوان يک فعال سازمان های غير دولتی -اِن جی او- به صورتی اثر گذارتر می توانست انجام شود.

شما گفتيد که "چون يک سياه بينديش نه چون يک هندی تبار" الهام بخش شما در مبارزه بود. در دوران رژيم آپارتايد چه فرقی بين يک سياه پوست آفريقايی و يک هندی تبار بود؟

ويژگی منحصر به فرد رژیم آپارتايد این بود که با تقسيم کردن جوامع و قوميت ها به حيات خود ادامه می داد. هر گروه به حفظ هويت خود تشويق می شد نه به يک هويت ملی آفريقای جنوبی. روشن است که اموری چون ورزش و مانند آن مخصوص سفيدپوستان بود و سياهان اجازه رقابت در ورزش آن هم در سطح بين المللی و يا نمايندگی کردن کشور خود را نداشتند.

در واقع اهالی آفريقای جنوبی به مردم سفيدپوست خلاصه می گشت و بقيه ما با هويت قومی خودمان شناسايی می شديم، بعضی به زبان زولو بعضی به زبان کوزآ و برخی به زبان سوتو صحبت می کنند و غيره. ما به عنوان مردم ستمديده تصميم گرفتيم از اين قوميت خارج شده و به عنوان مردم تحت ستم آفريقای جنوبی زير پرچم آگاهی سياهان متحد شويم. اما اين برای من هدف نبود. من خود را اهل آفريقای جنوبی می دانم و می ديدم که اولين گام می بايست اتحاد سياهان ستمديده و سپس اتحاد اهالی آفريقای جنوبی باشد.

شما با نلسون مندلا قبل از آزادی اش از زندان ملاقات کرديد. فکر می کنيد بعد از گذشت شانزده سال از انتقال قدرت – از سفيدها به سياه ها- به اهداف خود دست يافته ايد؟

به هيچ وجه. بايد به اين نگاه کرد که هدف ما چه بود، اهداف ما تا حدود زيادی در منشور آزادی تعريف شده بود. در ده بند آن منشور، به طور کلی خواسته های اهالی آفريقای جنوبی بيان شده است. نژاد پرستی که همواره در کشور چهره نشان می دهد، به هيچ وجه خواست ما نبود.

در حال حاضر فاصله بين فقير و غنی افزايش يافته است و عدم دسترسی به امکانات اوليه چون تحصيلات، بهداشت و ديگر نيازهای زندگی نشان می دهد که ما هنوز به اهداف خود دست نيافته ايم. اما سئوال اينجاست که کدام کشور است که همه مشکلات گذشته اش را يک شبه حل نموده بدون آن که متوسل به خودکامگی و خشونت شده باشد.

ايالات متحده آمريکا و بخش های بزرگی از اروپا هنوز با همین مشکلات ما دست و پنجه نرم می کنند. از اين رو اگر دست در دست هم بدهيم و بايکديگر همکاری نمائيم، شايد بتوانيم راه حل را آسانتر پيدا کنیم؛ چرا که مشکلات اين کشور با توسعه طلبی غرب آغاز شده است.

به عنوان يک فعال سياسی، فکر می کنيد که رهبران حزب حاکم کنگره ملی آفريقا به آرمان های بنيانگذاران آن وفادارند؟

به نظرمن بسياری از رهبران حزب کنگره ملی آفريقا از نظر از خود گذشتگی، تعهد، سخت کوشی و با وجدان بودن از بهترين رهبران دنيا هستند. اما افرادی هم هستند که با انگيزه شخصی وارد اين ميدان شده اند و مثل همتايانشان در ديگر کشورها، مانع توسعه کشور می شوند.

اما خبر خوبی می توانم به شما بدهم و آن اين است که در حکومت ما برخلاف حکومت های کشورهای ديگر، لازم نيست که سی سال زمان طول بکشد تا اين افراد و شيوه هايشان افشا شوند.

اهداف شما از انتشار ماهنامه "ساتياگراها" که به تازگی آن را شروع کرده ايد چيست؟

"ساتياگراها" ارزش های نيکو، اطلاع رسانی، آگاهی و آموزش را تبليغ می کند. اين نشريه ضد خشونت گرايی است و واقعيت ها را بيان می کند و به جامعه در تفسير آنچه اتفاق می افتد، کمک می کند.

بهترين خاطره ی دوران کودکی که از پدر بزرگتان مهاتما گاندی به ياد داريد، کدام است؟

وقتی او ترور شد من هفت ساله بودم. او برای من يک پدر بزرگ دوست داشتنی بود. او عاشق بچه ها بود. من بعضی از لحظه های واقعا شاد زندگيم را با او گذرانده ام. بعضی وقت ها با هم سر يک سفره غذا می خورديم، گاهی با هم بازی می کرديم و گاهی نيز سعی می کرديم ريسندگی ياد بگيريم.

ذهن پرسشگر من بعضی از مسائل مهم در زندگی او همچون ساده زيستی و زندگی در جمع را متوجه می شد يا انظباط او وقتی که سکوت و قناعت را رعايت می کرد؛ اما من در آن سن نمی توانستم ديپلماسی، فعاليت سياسی و يا فعاليت های اجتماعی او را درک نمايم

Ela Gandhi, on Nelson Mandela and her grandfather

2011-04-04T04:42:00.007+02:00

Ela Gandhi

An interview with Ela Gandhi by Zara Majidpour

Ela Gandhi was born in 1940 in Kwazulu Natal, South Africa and seven years later India became independent under the leadership of her grandfather Mahatma Gandhi. Her father Manila was the editor of Gujarati-English newspaper and her mother started a non-racial school at Gandhi’s house during the apartheid regime.

.Ela was fortunate to be born into a family that believed that women should have a voice thereby enabling her as an Indian woman of her generation to pursue issues close to her heart by gaining an education and spreading her views on equality throughout the community.

.In South Africa, Ela is revered as one of the most famous female activists of colour. In August 2006, she was the key note speaker at the Women’s Assembly in Kyoto, Japan and she described herself as follows:” I come here as a social, political and religious activist, but above all I am a woman.”

Ela has tirelessly followed in her grandfather’s footsteps by promoting non-violence against women. Ela was not interested in learning Afrikaans which is why she gave up law and subsequently studied social science which she practised for many years.

She was under house arrest for about eight and a half years. After the transfer of power to the democratic government in 1994, she served as a member of parliament from 1994 to 2004.

.Your role models were Albert Luthuli, Nelson Mandela and Walter Sisulu who were all involved in the armed struggle. On the other hand you were inspired by your grandfather Mahatma Gandhi who believed in non violent resistance. How did you get inspired by these completely opposing philosophies?

Gandhi himself worked with Shubhas Chandra Bose and Jayprakash Narayan both were in different ways part of the armed struggle in India, in the army out of the country in the case of the former and in the underground movement engaging in sabotage activity in the case of the latter.

The common factor was patriotism and love of human beings cherishing a passion for human dignity. This then is a common factor in our four pillars of the South African struggle, viz. the mass democratic struggle in the country wedded to the principles of nonviolence. The underground movement, the liberation army which opted for solutions that were not nonviolent and the anti apartheid movement which was nonviolent. Mandela, Sisulu and Luthuli have been vociferous about their support for the nonviolent movement and have said that they only opted for an alternative after the state became intransigent and banned and gagged the movement.

As Gandhi’s granddaughter and Nelson Mandela’s friend, what were the differences between them in freedom struggle?

Both were driven by a passion for liberation and human dignity and towards this end worked tirelessly and selflessly to attain their goals. The difference is not a huge one. Gandhi stands out as a spiritual leader as well as a political leader; Nelson Mandela stands out as a political leader with a strong moral conviction. Their movements were therefore characterized by this difference.

You were an ANC Member of Parliament from 1994 to 2004. Why did you resign before completing your second term?

There were several reasons that led me to resign before the end of my term. 1. I had indicated to my constituency that I was not keen to stand for another term but they wanted me to stand and there was a tacit agreement that I would not complete the term.

This was because I felt that other people in the constituency should gain experience in parliamentary work.

2. I felt that I could do much more work for my country and internationally outside parliament.

3. I felt that the second five years were about delivery and for delivery of services to be efficient and satisfactory there was need to raise community consciousness both of their own role and the government’s role. This could be done more effectively outside parliament as an NGO worker.

You said thinking black, not Indian inspired you. What were the differences between being an African or Indian during the Apartheid regime?

In South Africa the unique feature of apartheid was that it thrived on dividing the communities and the ethnic groups. Each group was encouraged to develop its own ethnic identity and not a national South African identity.

Obviously because things like sports and so on were only for whites and black people were not allowed to compete in international sports or represent their country. So effectively South Africans were the white people of South Africa and the rest of us were identified by our ethnic identity therefore people speak of Zulu and Xhosa and Sotho etc.

We as the oppressed decided to move away from this ethnicity and unite as oppressed people of South Africa under the black consciousness banner. But this did not for me mean an end in itself. I considered myself a South African, and saw that the first step was to unite as black oppressed and then as South Africans.

You met Nelson Mandela before his release from prison. Do you think you have reached your goals after 16 years of transfer of power?

Not at all. We need to look at what was our goal and to a large part our goals were defined in the freedom charter. The ten clauses spell out generally what South Africans had dreamt of.

The racism that continually emerges is not what we visualized, the gap between the rich and poor which has grown, and the continued lack of access to basic facilities such as education, health care and other requirements of life, are all indicators that we have not reached there yet.

But then which country has been able to surpass problems of the past over night without being totalitarian and ruthless. United States and large parts of Europe still have the same problems we have so perhaps the solution can be more easily found if we join hands as the problem in the country started with the expansionist policies of the West.

Do you think, as a political activist, the current ANC leaders are faithful to the founder’s ideals?

I think that by far many of the ANC’s leaders would rank among the best leaders of the world, selfless, committed hard working and conscientious. But there are elements who are driven by self motivation like those of their counterparts in other countries and are hampering the development of the country.

The good news is that it does not take the ANC government to surface these people and these practices 30 years as does in other countries.

What are your objectives with Satyagraha, the monthly newspaper you started publishing recently?

Satyagraha promotes good values, information and awareness together with education. It is non-confrontational, it states the facts and it helps community interpret what is happening.

What is the best childhood’s memory you have of your grandfather, Mahatma Gandhi?

I was 7 years old when he was assassinated. But to me he was a loving and doting grandfather. I enjoyed some really cherished moments with him, sometimes sharing his meal. Sometimes playing and sometimes trying to learn to spin.

But also my enquiring mind picked up some of the key issues in his life such as his simplicity, his communal living. His discipline when he observed silence and his frugal diet. At that age I was unable to comprehend his diplomacy and political work or his work in the community.

This interview was translated into Persian (Farsi) and published in Shahrzadnewswebsite

يک دوست دختر قبل از ازدواج، چند دوست دختر بعد از ازدواج

2011-03-29T05:13:00.009+02:00

زن خلبان هواپيمای جنگنده چينی

... ..

سفرنامه زارا مجيدپور به چين- قسمت چهارم

٩ فروردین ١٣٩٠

شهرزادنیوز: در جامعه ی مرد سالار چين شنيدن شعار برابری زنان با مردان که از طرف حزب کمونيست این کشور تبليغ می شد، طنين خوشايند و مطلوبی داشت که تعداد زيادی از دختران و زنان جوان چينی را به عضويت در حزب کشاند.

با پيروزی انقلاب کمونيستی، سران حزب برای بهبود وضعيت زنان گام های بلندی برداشتند که از جمله ی آنان می توان به قانون تک همسری مردان اشاره نمود. تا پيش از تصويب اين قانون، مردان چينی قادر بودند با زنان متعددی ازدواج نمايند و هر چه دارايی مرد بيشتر بود تعداد زنان او نيز افزايش می يافت. اگر چه وجود اين قانون مردان چينی را از ازدواج های متعدد باز می دارد، اما برخی از مردان متاهل تنها به رابطه با همسرشان بسنده نمی کنند.

متاهل اما در دسترس

"مرد چينی قبل از ازدواج يک دوست دختر و بعد از ازدواج چند دوست دختر داره." اين گفته ی طنزآمیزی است که در بين برخی از مردم چين رواج دارد. اين گفته بی گمان شامل حال همه مردان نمی شود، اما رواج آن از وجود مردان متاهلی حکايت می کند که با يک يا چند زن به غير از همسران خود رابطه دارند.

در اوايل حضورم در چين اصطلاح "اِم بی اِی" برايم به جز "کارشناسی ارشد در رشته مديريت بازرگانی" معنی ديگری نداشت، تا آن که روزی از طرف دوستی برای آشنايی با چند نفر به جمع دوستانه ای وارد شدم.

ساعتی نگذشته بود که يکی از افراد حاضر در باره ی دو تن از همکاران چینی اش و رابطه ی آنان شروع به سخن گفتن کرد. آن چه که در گفته های آن فرد توجه ام را جلب نمود، استفاده دائم او از اِم بی اِی در جملاتش بود که با توجه به دانسته ام، طبيعی بود که معنی جملاتش را در نمی يافتم، بالاخره طاقت از کف داده و پرسیدم: اِم بی اِی، يعنی چی؟

فرد مورد خطابم نگاهی به من انداخت و گفت: "معلومه تازه واردی؟" با سر جواب مثبت دادم و او توضیح داد: "در چين بعضی از مردها و زن های متاهل با فرد ديگه ای به جز همسرشون رابطه دارند. رابطه ای که خارجي های انگليسی زبون ساکن چين، اونو به اختصار اِم بی اِی ميگن.(1)" سپس افزود: "البته اين نوع رابطه معمولا بين بعضی از متاهل های طبقه ی متوسط و بيشتر بين ثروتمندها، به خصوص مردها، وجود داره."

زنان و بازار کار

اگر چه شکوفايی در عرصه ای چون سياست در چين برای زنان عرصه آسانی نيست و قلمرويی مردانه محسوب می گردد، اما در عوض زن چينی در ميدان اقتصاد این کشور می تازد. يکی از خصوصيات مشترک اغلب زنان چينی پرکاری و سخت کوشی آنهاست.

در تبت عده ای فعلگی می کنند و يا به عنوان کارگر ساده، در ساخت جاده مشغول به کارند. برخی تيرهای چوبی بلند و سنگين را حمل می کنند و عده ای ديگر با دست فروشی امرار معاش می نمايند. در بيمارستانهای شهرهای بزرگ چين زنانی اشتغال دارند که ظريف ترين اعمال جراحی را انجام می دهند. در حالی که بعضی دیگر قصاب و گروهی ناخن گيرند.

برخی راننده ی تاکسی و اتوبوسند و عده ی انگشت شماری خلبان هواپيماهای جنگی. در فهرست بيست نفری ثروتمندترين زنان جهان - که با فعاليت خود به ثروت دست يافته اند – نام يازده زن از چين به چشم می خورد. در رتبه اول اين ليست نام "جانگ يين"، صاحب کارخانه تولید کاغذ "نه اژدها"، جای دارد که از او با عنوان "ملکه کاغذ" نام می برند

...پ

ادامه دارد...

Married But Available - متاهل اما در دسترس- که به صورت اختصار آن را MBA می نامند (2

http://www.chinadaily.com.cn/china/2010-10/13/content_11402026.htm

. ..

درمان با داروهای گياهی چينی

2011-03-15T04:02:00.005+02:00

داروخانه ی سنتی چينی

.

سفرنامه ی زارا مجيدپور به چين- قسمت سوم

٢٤ اسفند ١٣٨٩
.
شهرزادنیوز: در یک مهمانی با "شيئو می اِی" آشنا می شوم و چندی نمی گذرد که مصاحبت با او سخت برايم گرانقدر می گردد. شيئو می اِی مدرس تاريخ در دانشگاه است و در رشته ی خود صاحب نظر اما سخت بی ادعا.
.
هر گاه که از کنار داروخانه های سنتی چينی می گذشتم، اندکی کنار شيشه بزرگ داروخانه می ايستادم و با کنجکاوی به کسانی نگاه می کردم که از پاکت های حاوی داروهای گياهی مشت مشت بر می گرفتند و بعد از وزن کردن آن توسط ترازوهای کوچک دستيشان، آن را روی پارچه ی سفيد روی پیشخوان می ريختند.
.
چند باری در اين مورد با شيئو می اِی سخن گفته بودم، روزی با من تماس می گيرد که فردايش با او برای ملاقات پزشک خانوادگيشان همراه شوم. آن روز، در طول مسير، شيئو می اِی می گويد: "دکتر خونوادگی ما هشتاد سالشه." پدر و پدر بزرگش از پزشکان دربار سلسله ی چينگ بودند- آخرين سلسله پادشاهی در چين. به همراه شيئو می اِی وارد ساختمانی می شويم که ابتدا داروخانه ی گياهی آن توجه ام را جلب می کند. دقايقی بعد به همراه پرستاری وارد اتاق پزشک می شويم، پيرمرد سر پا و محکم است و موهای رنگ کرده سياه رنگش او را پانزده، بيست سالی جوانتر از سن واقعی اش نشان می دهد.
.
شيئو می ای مرا به دکتر معرفی می کند و پيرمرد دست استخوانی اش را به سمت من دراز می کند. همچنان که پزشک مشغول نوشتن نسخه ی جديد داروست، شيئو می ای مرا مورد خطاب قرار می دهد. "می خوای دکتر نبضت رو کنترل کنه؟" و بدون اين که منتظر پاسخم بماند از پزشک می خواهد که نبض مرا کنترل نمايد. چندان تمايلی به اين کار ندارم، اما شيئو می ای ادامه می دهد: "اين دکتر با گرفتن نبضت، چيزهای جالبی بهت ميگه!"
.
پزشک نوشتن نسخه را تمام می کند و در حالی که به من لبخند می زند و دندانهای نازيبا اما اصلش را نشان می دهد، از من می خواهد که روی صندلی مقابلش بنشينم و دستم را روی بالشتک کوچکی که در سمت او و روی ميز قرار دارد بگذارم. سپس با چهار انگشتش شروع به کنترل نبضم می کند اما انگار با انگشتانش روی رگم ضرب می گيرد، گاه ضربه ای آرام و گاه با اندکی فشار.
.
"تو گياهخواری، نه؟" اين جمله را دکتر می گويد، سپس ادامه می دهد: "بايد دست از گياهخواری برداری و گوشت بخوری." بدون آن که سرش را بلند کند و يا از ضرب گرفتن انگشتانش اندکی بکاهد اين بار از نوشيدنی مورد علاقه ام سخن می گويد و مرا از نوشيدن آن برحذر می نمايد.
.
دقايقی بعد از مطب دکتر خارج می شويم. شيئو می ای می پرسد: "چطور بود؟" پاسخ می دهم: "معلومه که تو قبلا درباره ی من باهاش حرف زدی." قيافه ی شيئو می ای ناگهان تغيير می کند و با لحنی بسيار سرد که از او بعيد بود، می گويد:"من يه کلمه هم درباره ی تو با دکتر حرف نزده بودم!"
.
چند روز بعد، در يک مهمانی دوستانه، "جين" مرا مخاطب می سازد و می گويد: "شنيدم چند روز پيش به ديدن يه دکتر سنتی چينی رفته بودی؟" از گفته اش تعجب نمی کنم، با وجود راننده های چينی خبر کِش، کنجکاوان به خوبی تغذيه می شوند. من از ملاقاتم با پزشک پير، کنترل نبض و گفته های او به همراه آن چه که از جايگاه داروهای سنتی نزد چينی ها آموخته يا شنيده بودم برای جمع تعريف می کنم.
.
مردان حاضر در مهمانی به کلی منکر خواص داروهای گياهی چينی اند. "ماری" که به زور هيکل تنومندش را در مبل جای داده، تکانی به خود می دهد و با لحنی طعنه وار می گويد: "شايد بهتره من برای پا دردم برم پيش اين دکتره." به ماری نمی گويم که اگر از خوردن خوراکهای بسيار چرب و پر شيرين که با ولع آن ها را می بلعد دست بردارد، پاهای کوتاهش مجبور نخواهند بود وزن صد و سی چهل کيلويی اش را تحمل کنند.
.
بعد از صرف شام، "دِزرِی" از من می خواهد که برايش از دکتر چينی وقت بگيرم و چون زبان چينی نمی داند خواهش می کند که با او همراه شوم. می گويد که در پستان هايش کيست های کوچک آبکی وجود دارد که باعث شده اند در چند ماه گذشته درد بسياری را تحمل نمايد. او از ملاقات با چند پزشک متخصص سخن می گويد که چندان موثر نبوده اند.
.
چند روز بعد به ملاقات پزشک پير می رويم. دِزرِی از دردش سخن می گويد و دکتر در حالی که نبض او را کنترل می کند، چند سوال می پرسد. سپس می گويد: "با مصرف داروی گياهی که برات می نويسم، به زودی دردت از بين می ره." و سپس ادامه می دهد: "داروها رو می بايست سر وقت و نسبتا گرم بنوشی و تا سه ماه، هر ماه يکبار، برای تجديد نسخه به ملاقات من بيای."
.
يک ماه بعد دِزرِی بی خبر به ديدنم می آيد، ابتدا از برطرف شدن دردش خبر می دهد و سپس با کمی دستپاچگی می گويد: "من و تام سالهاست که دلمون بچه می خواد اما به دليل کم تحرکی اسپرم تام، در اين زمينه ناموفق بوديم. بنا به توصيه دکترها، تام هر روز مولتی ويتامين مصرف می کنه، زينک می نوشه و هر روز ورزش می کنه، اما فايده ای نداشته." سپس می افزايد: "فکر کردم خوبه که اين دکتر چينی و داروهای گياهيشو هم امتحان کنيم، تام رو راضی کردم پيش دکتر بياد." آنگاه به چشمهای من زل می زند و ادامه می دهد: "ما زبون چينی بلد نيستيم، ميشه تو با ما بيای؟"
تصور آن که مجبور خواهم شد در حوزه ی خصوصی آنان وارد شده و سوالات دکتر و جوابهای آنان را ترجمه کنم، احساس ناخوشايندی را به زير پوستم می دواند. پشت سر هم بهانه می آورم اما دِزرِی نه تنها از ميدان به در نمی رود، بلکه بر اصرارش نيز بيشتر از قبل می افزايد.
.
بعد از گرفتن وقت ملاقات، به همراه دِزری و تام به ملاقات دکتر می رويم. پيرمرد دائم از تام سوال می کند و او با اندکی خجالت پاسخ می دهد و من با گونه های از شرم سرخ شده، ترجمه می کنم و دِزرِی با شادی و شايد با اميد به پزشک پير نگاه می کند.
.
پزشک می گويد که برای اين مشکل درمانی می شناسد، اما در صورتی که دارويش اثر نبخشيد نمی بايست نا اميد شوند. او از بيمارستانی نام می برد که در تمام چين زبانزد است و توضيح می دهد که در آن بيمارستان، بخش های مختلفی وجود دارد که پزشکان هر بخش در کار خود نامدارند و از همين روی بيماران از سراسر چين به اين بيمارستان مراجعه می کنند. پزشک می خندد و اضافه می کند:"ديدن چند هزار مريض در بيمارستان برای ما چينی ها عاديه، اما برای شما خارجيها نه.اگر مجبور شديد به اين بيمارستان بريد يادتون باشه که فوق العاده شلوغه و می بايست برای ديدن دکتر، گاه تا چند ماه منتظر نوبت باشيد."
.
دکتر در حالی که شروع به نوشتن نسخه می کند از چند بايد و نبايد سخن می گويد که تام می بايست به آن توصيه ها توجهی خاص نمايد. پزشک در حالی که نسخه را به سمت تام دراز می کند، می گويد: " بعد از سه ماه می تونی برای تست اسپرم به بيمارستان مراجعه کنی."
.
به هنگام خروج از مطب، پيرمرد رو می کند به من و می گوید که ماه ديگر برای تجديد نسخه با اين زوج همراه شوم، آه از نهادم بر می خيزد.
.
چند ماه بعد دِزرِی در حالی که دست گل بزرگی به دست دارد به ديدنم می آيد، در حالی که اشک در چشمهايش خانه کرده و صدايش از شادی می لرزيد." تست اسپرم تام نرمال اعلام شده."

ادامه دارد...

پاهای زن، ايده ی يک برج معروف

2011-03-10T03:47:00.005+02:00

برج سی سی تی وی- تلوزيون مرکزی چين- در شهر پکن

سفرنامه ی زارا مجيدپور به چين- قسمت دوم

١٩ اسفند ١٣٨٩
المپيک و دگرگونی در شهر

شهرزادنیوز: "شرلی" آمريکايی، مهندس کامپوتر است و يا درست تر خوره ی کامپيوتر. از همان روزهای اول آشنايی شاهد بودم که چگونه زبان تند و تيزش را عليه "چينی"ها دائم به کار می برد. "اين چينی ها يه کار کوچيک رو درست و حسابی انجام نمی دن، معلوم نيست چه جوری می خوان بازيهای المپيک رو برگزار کنن."
.
"تيم"، هموطن او، نظر ديگری داشت. او سال ها در تايوان به سر برده و هشت سالی است که در چين زندگی می کند و در چندين پروژه ی عظيم ساختمانی در شهر تايپه و هم چنين شهرهای بزرگ چين، همکاری نموده است. او می گويد: "چينی ها برای "حفظ ظاهر" دست به هر کاری می زنن. بازيهای المپيک برای اونا انجام يه مراسم نيست، نشون دادن قدرت دولتشونه، به رخ کشيدن توسعه ی برق آسای کشورشونه، اون هم در فاصله حدود سی سال، کسب پرستيژ بين الملليه. قبلا اتحاد جماهير شوروی در رقابت با آمريکا دست به هر کاری می زد و حالا جای اونا با چينی ها عوض شده. از همين الان می تونم بگم که چينی ها برای به دست آوردن مدال های طلای بيشتر هرکاری می کنن"1)
.
تيم به ساختمان های مدرن چون استاديوم "آشيانه پرنده" و به خصوص به برج "سی سی تی وی"- تلوزيون مرکزی چين- بسيار علاقه مند است. او می گويد: "چينی ها به اين دو تا خيلی افتخار می کنن، اما جالب اينجاست که طراح های اونا اصلا چينی نيستند. آشيانه پرنده توسط يک گروه معماری سوئيسی و برج سی سی تی وی توسط "کولهاس" هلندی و همکار آلمانيش طراحی شده. ساخت برج سی سی تی وی تحولی در برج سازی در دنيا بود." سپس از ما می پرسد: "به نظر شما برج سی سی تی وی شبيه چيه؟" طبق معمول می گويم: عدد هشت. او در حالی که لبخند می زند می گويد:"نه، شبيه پاهای زنه!" چندی بعد، نظرات ديگری در باره ی اين برج منتشر شد که به کام حکومت چين خوش نيامد.(2
.
گاه گلويم از آلودگی هوای پکن می سوخت. "جيمز"، خبرنگار حرفه ای که برای يکی از خبرگزاری های بزرگ جهانی کار می کند و سال هاست در چين به سر می برد، می گويد: "به دليل برگزاری بازيهای المپيک، خيلی از کارخونه ها به خارج از شهر منتقل شدن و يا به طور موقت دست از کار کشيدن تا خارجي هایی که برای ديدن بازيهای الميپک به پکن می آن شاهد آلودگی گاه بسيار شديد اين شهر نباشن." چند ماه بعد از مراسم، گاه آلودگی هوای پکن چنان می شد که برجهای پانصد متر دورتر به سختی ديده می شد. علاوه بر آلودگی هوا که بسيار آزار دهنده بود، ترافيک در پکن نيزهر سال بدتر و سنگين تر از سال گذشته می گشت. آلودگی هوا و ترافيک شهر پکن، دائم مرا به ياد شهر تهران می انداخت.
.
سرعت ساخت و ساز در شهرهای بزرگ چين، به خصوص در پکن، حيرت آور است. کمی دورتر از مجتمع محل زندگيم، هوتونگی(3) قرار داشت که تنها در عرض چند هفته به زمين خاکی مبدل شد و چند ماه بعد پل های بتونی قطار هوايی جايگزين خانه های بسيار کوچک و محقر هوتونگ نشينان شد.
.
يکی از مواردی که چينی ها در آن بسيار زبردست و ماهرند، انتقال درختان عظيم از مکانی به مکان ديگر است. به ياد دارم که در تهران گاهی که می خواستند زمين خاکی را تبديل به فضای سبز نمايند، نهال های کاشته شده آن قدر کوچک و نحيف بودند که برخی از آنان هرگز به درخت تبديل نمی شدند؛ اما در پکن کارگران درختان چند ده ساله را به زمين های خاکی منتقل می کنند واگر سه پايه های موقتی که برای ثبات ريشه استفاده می گردد نبود، باور این که آن زمين با درختان تناور و شاداب و گل ها و بوته ها، تنها همين چند روز پيش به وجود آمده چندان آسان نيست
زبان و خط چينی
.
چند هفته ای از ورودم به چين نمی گذشت که به نکته ی در بين اطرافيانم پی بردم: اغلب کسانی که "چينی"ها را خنگ و دست و پا چلفتی می ناميدند، يا قادر به سخن گفتن به زبان چينی (مندرين) نبودند و يا چند جمله چينی می دانستند که آن هم با غلط تلفظی همراه بود. در مقابل اين دسته، چند نفری هم بودند که نه تنها به آسانی به زبان چينی سخن می گفتند، بلکه با فرهنگ مردم چين نيز اندکی آشنا بودند. جالب آن بود که اين دسته نظرشان درباره چينی ها کاملا متفاوت با دسته نخست بود. شرکت "مايکل" سالهاست که با يکی از شرکت های دولتی چينی همکاری می نمايد. او يکی از معدود افراد گروه دوم است. او می گويد: "چينی ها نه تنها خنگ و دست و پا چلفتی نيستن، بلکه اغلب مردم در شهرهای بزرگ زيرک، فرصت طلب و آب زيرکاهن، در حالی که در روستاها و شهرهای کوچيک غير توريستی، مردم ساده اند و پر کار و مهربان."
.
برای انجام کارهايم می بايست چند سالی را در چين به سر می بردم و برای شناخت مردم و فرهنگ اين سرزمين می بايست به يادگيری زبانشان کمر می بستم. زبان چينی برای من نه گوش نواز بود و نه دلنشين، به خصوص که من به زبانهایی که مشتق از زبان لاتين اند دلبسته بودم. برای يادگيری زبان چينی ثبت نام کردم. سال اول پنج روز هفته را سر کلاس حاضر می شدم، اما در سالهای دوم و سوم حضور در کلاس را به سه روز در هفته کاهش دادم. شش ماه اول يادگيری زبان چينی ناخوشايند ترين دوران بود، اما بعد از سپری شدن آن مرحله، زمان لذت بردن از يادگيری زبان اندک اندک آغاز شد.
.
بر خلاف زبان مندرين، از همان اوايل به خط چينی سخت علاقمند شدم، خطی که من به طنز آن را "هيروگليف پيشرفته" می ناميدم. چينی ها حروف الفبا ندارند و به جای آن از نشانه استفاده می کنند، عدم وجود الفبا و وجود نشانه های بسيار، يادگيری اين خط را حتی برای خود چينی ها نیز مشکل می سازد. خط چينی دارای بيش از پنج هزار نشانه است که برای خواندن کتاب و يا روزنامه حداقل می بايست سه هزار و پانصد نشانه را فرا گرفت؛ کاری بسيار دشوار و وقت گير که پشتکار و حافظه ی خوب می طلبد.

...
ادامه دارد...

.
زیرنویس:
(1
بعد از بازيهای المپيک معلوم شد که سن چند تن از برندگان مدال طلای چين کمتر از سن قانونی بود. البته دخترک زيبايی که در مراسم افتتاحيه سرود ملی چين را می خواند را نيز نبايد فراموش کرد. خواننده ی اصلی سرود دختر بچه ی ديگری بود که به علت کم بهره بودن از زيبايی چهره، جايش به دخترک زيبای ديگر سپرده شد که وظيفه داشت در مراسم افتتاحيه تنها لب بزند.

(2

http://www.earthtimes.org/articles/news/283496,porn-controversy-over-chinas-cctv-tower--feature.html
(3
هوتونگ به کوچه ها يا خيابانهای باريک و قديمی چينی اطلاق می شود، با خانه های بسيار کوچک چسبيده به يکديگر. اغلب هوتونگ های پکن از بين رفته اند و به جاي آنها ساختمانهای جديد سر بر آورده اند. چند هوتونگ معروف در پکن از مکانهایی است که جهانگردان را جذب می کنند.

سياره ای به نام کشور چين

2011-02-25T05:40:00.006+02:00

مجسمه ای در گوشه ی ميدان تين ان مِن، شهر پکن

.
.

سفرنامه ی زارا مجيدپور به چين- قسمت اول

٦ اسفند ١٣٨٩

شهرزادنیوز: با وجود آن که با تاريخ و ساختار نظام سياسی چين - قبل و بعد از انقلاب - به خوبی آشنا بودم، اما تصوير چندان واقعی ای از آن کهن سرزمين در ذهن نداشتم. اولين بار با "چينی"ها در فروشگاههای چينی که در شهرهای مختلف کشور آفريقای جنوبی، که هر از چندی چون قارچ سر از خاک بيرون می آورند، آشنا شدم. کسانی که به سختی به زبان انگليسی سخن می گفتند و اغلب کارگر سياه پوستی از ديگر کشورهای آفريقای را استخدام نموده و معمولا آنان بودند که به سوالات مشتريها پاسخ می دادند.
.
بدترين ساعت روز برای سرک کشيدن به اين فروشگاهها ظهر تابستان بود، از يک سو ديدن برخی از مردان فروشنده چينی با "عرق گير" در مغازه ها و يا راهروهای فروشگاه خوشايند نبود و از طرف ديگر از داخل هر مغازه، بوی غذای بر می خواست که مجموع اين بوها چنان هوای داخل فروشگاه را سنگين می ساخت و شامه را می آزرد که چاره ای جز فرار از آن نبود.
.
"اين چينی ها واقعا خنگن، هيچ کاری رو درست و حسابی انجام نمی دن!" اين جمله ای بود که در همان اوايل ورودم به چين، بارها از طرف اطرافيانم، آن هم با مليت های مختلف می شنيدم که البته گاه با لحن تمسخر و کلمات قويتری همراه می شد.
.
در همان چند روز ورودم به پکن، پايتخت چين، دريافتم که از چهار زبانی که می دانم، تنها از زبان انگليسی، آن هم در مکانهای بسيار محدود چون محل کار و اندکی هم در مجتمع محل زندگيم می توانم استفاده نمايم و اين در حالی بود که برای ارتباط برقرار کردن ساده و ابتدايی با چينی ها در مکانهای عمومی با مشکلات فراوانی روبرو می شدم. در هفته های نخست اقامتم در چين، گاه احساس می کردم که به جای سياره ی زمين در سياره ی ديگری که نامش چين است، به سر می برم.
.
رويارويی مشکلات
.
روزی برای نصب تابلوهای نقاشی بر ديوارهای خانه ام، با يکی از زنان جوان شاغل در مديريت مجتمع تماس می گيرم و از او درخواست می نمايم که کارگری را برای نصب تابلوها به خانه ام بفرستد. او تعداد تابلوها را می پرسد و بعد از یک حساب سرانگشتی، هزينه را اعلام می نمايد که بلافاصله می پذيرم.
..
ساعتی بعد در خانه را به روی دو کارگر می گشايم. پای هر ديوار تابلویی قرار می دهم و از آن جا که زبان مشترکی برای گفتگو با کارگران وجود ندارد و با اين خيال که زن جوان آنان را از خواسته ام مطلع نموده و کارگران نيز به کار خود واردند، آنان را به حال خود رها نموده و مشغول کار خود می شوم.
.
صدای دِریل کردن ديوار و گفتگوی دو مرد چينی سکوت خانه را پی در پی می شکند. بعد از دقايقی يکی از کارگرها صدا می زند:" شيئو جيه اِ، شيئو جيه اِ" (1) به سمت اتاق نشيمن حرکت می کنم، با ديدن تابلوی نقاشی بر ديوار، خشکم می زند. در آن لحظه صدایی در دهنم می پيچد: اين چينی ها واقعا خنگند، هيچ کاری رو درست و حسابی انجام نمی دن.
..
تابلوی نقاشی به جای آن که در مرکز ديوار نصب گردد، در گوشه ی چپ ديوار نصب شده بود. دو مرد چينی در گوشه ای ايستاده و يکی از آنها به تابلو نقاشی زل زل نگاه می کند و لبخند می زند و دندانهای زرد و درب و داغانش را نشانم می دهد. نمی دانم مرد به زيبايی تابلو خيره شده است يا به شاهکار خلق کرده ی خود.
.
برای گرفتن برگه حاوی اثر انگشت که برای انجام کار اداری به آن نياز داشتم، چندين روز جستجو می کنم تا محل مورد نظر را بيابم. چند بار از طبقات ساختمان بالا و پايين می روم و اتاق به اتاق، کسی را می جويم که حداقل چند جمله زبان انگليسی بداند، هر چه بيشتر تلاش می کنم کمتر می يابم. به ناچار سعی می کنم با زبان اشاره به زن کارمندی بفهمانم که چه می خواهم. بعد از گذشت چندين دقيقه از نمايش پانتوميم، سرانجام، زنی کاغذ انگشت نگاری همراه با استمپ حدود چهار سانتی متر در چهار سانتی متر به دستم می دهد که با آن اثر انگشت خود را بگيرم.
.
تلاش می کنم که اثر انگشت قابل قبولی روی کاغذ ثبت کنم آن هم با استمپی که مناسب مهر زدن بود نه اثر انگشت گرفتن. زن کارمند به انگشتان من بِر و بِر نگاه می کند و با آن که کاملا مشخص است در انجام کار ناشی ام، هيچ زحمتی برای کمک به من به خود هموار نمی کند. مشکل اصلی زمانی آغاز می شود که می باید از چهار انگشت همزمان، اثر انگشت بگيرم. با زبان اشاره که گاه با کلمات انگليسی غضب آلودی همراه است، می خواهم به زن بفهمانم که انجام چنين کاری با آن استمپ فوق العاده کوچک، از عهده ام خارج است، اما زن چينی نه تنها توجهی به گفته ها و اشاراتم نمی کند بلکه بدون آن که انگشت خود را آلوده نمايد، به من نشان می دهد که با تکه تکه رنگی کردن انگشتان، چنين کاری ممکن است! سعی می کنم آن چه را که زن نشان داده را در عمل پياده کنم. به زور يکی از انگشتانم را جوهری می کنم و مشغول جوهری کردن انگشت دوم هستم که در می يابم جوهر انگشت اولی کاملا خشک شده است. کاغذی که با تلاش بسيار چند اثر انگشت گاه بسيار پر رنگ و گاه بسيار کمرنگ روی آن ثبت شده را مچاله می کنم و به همراه استمپ به روی ميز زن پرتاب می کنم و به خشم اتاق را ترک می کنم.(2)
.
برای قاب گرفتن کتان نقاشی شده ی فاقد چهارچوب، به مغازه قاب سازی وارد می شوم. هنگامی که کتان نقاشی شده را به مرد جوان چينی می دهم، چشمم به چهارچوبی که در گوشه ی مغازه به ديوار تکيه داده شده می افتد. آن را به مرد نشان می دهم و کوشش می کنم به او بفهمانم که کتان نقاشی شده نيازمند چهارچوب است و قاب. مرد قيمت قاب انتخاب کرده ام را بر روی ماشين حسابی نشان می دهد و من نيز وديعه ای می دهم و از مغازه خارج می شوم. ظاهرا مرد اشاراتم را فهميده، اما دلم شور می زند. از مغازه نقاشی فروشی که بغل دست مغازه ی تابلو سازی است، صدای زنی را می شنوم که دست و پا شکسته با مشتری انگليسی سخن می گويد، با خوشحالی به مغازه ی زن وارد می شوم و بعد از خلاص شدنش از مشتری درباره ی کتان نقاشی شده ام با او حرف می زنم و از زن می خواهم که خواسته ام را به زبان چينی برای مرد تکرار نمايد.
.
زن نيز چنين می کند و من مسرور از اين که بالاخره کاری درست و حسابی انجام خواهد گرفت، از مغازه خارج می شوم. دو روز بعد از ديدن تابلوی نقاشی ام که به ديوار مغازه ی قاب سازی تکيه داده شده بود، دهانم از تعجب خشک می شود. مرد قاب ساز حاشيه ی ده سانتی متر کتان نقاشی شده که آلوده به انواع و اقسام رنگ های کار شده در نقاشی بود را به همراه قسمت اصلی به چارچوب کشيده و سپس قابی بر آن سوار نموده بود.
.
يکی از همکاران چينی ام به من می گويد که برای خريد مايحتاج روزانه بهتر آن است که به فروشگاه های چينی مراجعه نمايم که در اين صورت قيمت کالا در مقايسه با فروشگاه زنجيره ای فرانسوی چون کارفور بسيار ارزانتر خواهد بود. در چند روز گذشته هر کاری چنان خراب از کار در آمده و چنان برای يک ارتباط ساده برقرار نمودن با چينی ها دچار مشکل شده ام که با خود می انديشم که برای دريافت کالاهای مورد نظرم آن هم بدون دردسر، حاضرم با طيب خاطر قيمت بالاتری پرداخت نمايم. تنها چند ساعت لازم بود که به باطل بودن اين انديشه پی ببرم. در فروشگاه کارفور کالاها با مارک غربی موجود بود اما مشکل آن بود که بر روی تمام آنها، به خط چينی نوشته شده بود.(3)
.
برای فائق شدن بر اين مشکل، سعی می کنم کالاهایی را خريداری نمايم که با مارک و شکل آنها آشنا هستم. مثلا نرم کننده ی پوست با مارک "لوکس" می خرم که بطری آن دقيقا شبيه آن چيزی است که در فروشگاه های ديگر کشورها خريده بودم. وقتی به خانه ام باز می گردم، سر وقت خريدها می روم و در می يابم که به جای نرم کننده پوست، "صابون مايع"، به جای شکر قهوه ای معمولی، "شکر قهوه ای با طعم ناخوشايند آلبالو"، به جای شير، "ماست شيرين و پر از شکر و البته بسيار رقيق"، به جای... خريده ام. مجبورم نيمی از کالاهای خريداری شده را روانه سطل آشغال کنم.
.

.
ادامه دارد...
.

.
پانوشت:

1) در زبان چينی (مندرين) به معنی خانم است که معمولا برای دختران و زنان جوان استفاده می شود.

2) بعدها ساختمانی به همراه عده ای کارمند برای گرفتن اثر انگشت خارجيان اختصاص يافت.

3) در فروشگاههای زنجيره ی "جِنی لَو" انواع و اقسام مواد غذايی غير چينی به وفور يافت می شود. جِنی لو یکی از گرانترين فروشگاههای مواد غذايی محسوب می گردد.

.

خوردن تخم کِرمک، روشی برای لاغری

2011-01-26T06:34:00.005+02:00

کِرمک يا کِرم نخی
.

نويسنده: زارا مجيدپور

٦ بهمن ١٣٨٩
شهرزادنیوز: انگار همگی را برای ساعت دوازده ظهر کوک کرده بودند، همکاران چينی ام را در شهرهای پکن و شانگهای می گويم. راس ساعت دوازده چند تايی به سمت رستورانهای محلی خارج از محل کار می رفتند و چند تای ديگرهم به سمت آبدارخانه.
..
روزهای اول من و نيکی، دوست و همکار اهل آفريقای جنوبی، با تعجب به اين رفتار ماشين وار همکاران چينی نگاه می کرديم، اما چيزی که بيشتر کنجکاومان می نمود، مسواک به دست بودن زنان جوان همکارمان بود که هر روز بعد از ناهار تکرار می شد. ما علت اين کار را اهميت دادن آنان به بهداشت دهان و دندانشان می پنداشتيم، به خصوص که اغلب آنان از دندانهای زيبايی برخوردار بودند و اين در حالی بود که اغلب نسل قبل از آنان که در مکانهای مختلف شهرهای متفاوت مشاهده و يا گفتگو می نموديم، دندانهای درب و داغانی داشتند.
..
نيکی که به شدت تحت تاثير مسواک زدن زنان جوان قرار گرفته بود پيشنهاد نمود که ما نيز به جرگه ی آنان بپيونديم و خود در اين زمينه پيش قدم شد. اما اين کار تنها يک روز دوام آورد. روز بعد نيکی، مسواک به دست، به دفترم وارد شد و با لحن متعجبی گفت: "اينا بعد از غذا خوردن، انگشت تو گلوشون می کنند و هر چی که خوردند رو بالا می آرن؛ برای همينه که مسواک می زنن تا دهنشون بوی بد نده." و انگار که با خودش سخن می گفت ادامه داد: "برای همينه که اين قدر لاغرن."
..
سالها شاهد پرخوری همکاران و دوستان چينی ام بودم و سوالی که در اوايل گاه ذهنم را مشغول می داشت آن بود که با وجود چنين پرخوری، و استفاده از غذاهای اغلب بسيار پر چرب، چگونه از چنان تناسب اندامی برخوردارند؟
...
کافی است به هر داروخانه مدرن يا سنتی چينی پای گذاريد و با قفسه ای از انواع و اقسام چای های لاغری روبرو شويد. برخی از دختران و زنان جوان تحصيل کرده برای لاغری، علاوه بر چای های مخصوص، از انواع و اقسام داروهای سنتی چينی و "سوپ مخصوص" استفاده می کنند.
..
با توجه به کمبود کار در سراسر کشور چين، زنان تحت فشار قرار می گيرند تا برای حفظ تناسب اندامشان به شيوه های گاه خطرناک روی آورند. در مطلبی که به تازگی درباره ی دانشجويان دختر چينی منتشر شده آمده بود که برخی از دانشجويان دختر متقاضی کار، قبل از انجام مصاحبه و به منظور کم کردن وزنشان، مقداری تخم کِرمک يا کِرم نخی می بلعند.(1
..
تخم های بلعيده شده از دستگاه گوارش عبور کرده و به روده وارد می شود و به لارو تبديل می شود. تبديل تخم کِرمک به لارو تنها به شش ساعت و حرارت بدن نيازمند است (2
..
روزی برای ماساژ طبی به مطب یک پزشک چينی مراجعه نمودم. روی يکی از تخت های مطب زن جوانی دراز کشيده بود در حالی که نقاطی از بدنش پوشيده از سوزن های طبی بود. با طب سوزنی چينی يا همان اکيوپانچر آشنا بودم، اما ميزان سوزن های استفاده شده در تن زن چنان زیاد بود که کنجکاوم کرد تا از پزشک درباره ی علت آن سئوال نمايم و او پاسخم داد :"برای لاغری."
..
اگر چه ميل به مسواک زدن بعد از ناهار برای نيکی تنها به يک روز خلاصه گشت اما توصيه ی او برای عدم استفاده از دستشويی بعد از ناهار مفيد بود. شنيدن صدای عق زدن همکاران چينی ام بی گمان دلم را به آشوب می کشيد.
.

.
پی نوشت:

1-

http://www.dailymail.co.uk/news/worldnews/article-1342985/Female-Chinese-students-resort-eating-roundworm-eggs-ensure-look-job-interviews.html

2-

http://iec.behdasht.gov.ir/index.aspx?siteid=143&pageid=29140

.و.

قربانی کردن کودکان و خوردن اعضای آنان به دستور"ژنرال کپل لخت

2010-12-10T04:35:00.005+02:00

جاشوا ميلتون بِلاِیی معروف به ژنرال کپل لخت

..
برگردان و خلاصه: زارا مجيدپور

.
١٩ آذر ١٣٨٩
.
شهرزادنیوز: سال 1982 است و خورشيد در حال غروب کردن که قبيله کِرن در ليبريا برای شروع مراسم کاهن اعظم آماده می شوند. در قربانگاه کاهن لخت و عريان ايستاده است که بزرگان دختر بچه‌ای را نزد او می‌آورند. کاهن لباسهای کودک را از تنش خارج می‌کند، بدنش را با خاک رس می‌آلايد و سپس دختر بچه را قربانی می‌کند. تشريفات مذهبی سه روز به طول می‌انجامد؛ قلب و برخی از اعضای بدن دخترک از بدنش خارج شده و خورده می‌شود.
.
کاهن در رويایش با شيطان ديدار می‌نمايد و شيطان به او می‌گويد که در آينده جنگجوی بزرگی خواهد شد و برای افزايش قدرتش، می‌بايست آيين قربانی کردن کودک و آدمخواری را انجام دهد. مراسم صورت گرفت و کاهن به يکی از قدرتمندترين رهبران در غرب آفريقا مبدل شد، در حالی که تنها يازده ساله از عمر او می گذشت.
.
بر اساس پيشگويی، پسر بچه بزرگ شد و به يکی از بدنام ترين جنگ سالاران ليبريا تبديل گشت: "ژنرال کپل لخت". علت اين لقب آن است که کاهن و کودکان سربازش، برهنه در صحنه نبرد حاضر می‌شدند در حالی که تنها چکمه‌ای به پا داشتند و اسلحه‌ای به دست.
.
بر اساس ادعای "ژنرال کپل لخت"، او در يازده سالگی اولين کودک را در مراسمی قربانی نمود و از آن زمان تا چند سال بعد، مسئوليت به قتل رساندن بيست هزار نفر را بر عهده می گيرد. در اين ميان رقبای او، رقم کشته شدگان ادعایی را به چالش می کشند و اثبات آن را غير ممکن می دانند.
.
آنچه مسلم است اين است که در طول جنگ داخلی در لیبريا اين مرد به عنوان يکی از غيرانسانی ترين و بی رحم ترين رهبران جنگجوی غير نظامی در تاريخ آفريقا شناخته شد. در سال 2008 پس از آن که "ژنرال کپل لخت" به اعمال خود در کميسيون حقيقت ياب و آشتی ليبريا اعتراف نمود، يکی از وبلاگرهای اينترنت اين سوال را مطرح نمود: آيا اين مرد خبيث ترين فردی نيست که تا به حال زندگی کرده است؟
.
جنايت او شامل قربانی کودکان، آدمخواری، سوء استفاده و بهره برداری از کودکان سرباز و تجارت الماس خونين برای اسلحه و کوکائين بوده است. او کوکائين را برای مصرف کودکان سربازان که در ميان آنان گاه کودکان نه ساله نيز حضور داشتند استفاده می نمود.
.
ژنرال می گويد که در سال 1996 بعد از ظهور يک اتفاق از کارهای گذشته اش توبه نمود و بعد از چهارده سال گفتگوهای شبانه با شيطان، بالاخره چشمش به جمال خيره کننده مسيح روشن گشت. مسيحی که به او گفته بود که به قتل هايش خاتمه دهد.
.
در حال حاضر وی کاهن قبيله و جنگ سالار سابق ليبريا، کشيش "جاشوا ميلتون بِلاِیی" خوانده می‌شود. او سی و نه ساله و متاهل است و پدر سه فرزند و امروزه به عنوان يک واعظ مسيحی زندگی می‌کند.
.
او می‌گويد که اگر او توانسته است متحول شود ديگران نيز می توانند. او خواهان پايان دادن به مراسم مذهبی قبيله‌ای چون قربانی کردن کودکان و آدمخواری است. بنا به گفته‌ی او هنوز در ليبريا اين مراسم صورت می پذيرد.
.
او سرپوشی که برای حفظ اسرار جامعه ی ليبريا وجود دارد را کنار زد و از انجام گرفتن آيين‌های چون قربانی کردن کودکان و آدمخواری سخن گفت و هم چنين از نقش خود در جنگ حکايت کرد. مصاحبه با او، تصوير وحشتناکی است از نزول و هبوط يک مرد به قعر جهنم و تلاش اوست برای رستگاری.
.
ليبريا و اتيوپی تنها کشورهای آفريقایی هستند که ريشه ی استعمار اروپايی ندارند. ليبريا در اوايل سال 1820 توسط بردگان آزاد شده ی آمريکايی بنياد گذاشته شد و بوميان توسط بردگان آزاد شده مورد استثمار قرار گرفتند. در سالهای اخير اين کشور شاهد جنگ داخلی بود. بين سال‌های 1989 تا 2003 در جنگ‌های بين قبيله ای در ليبريا دويست و پنجاه هزار نفر کشته شدند، يک ميليون نفر آواره گشته و از هر پنج کودک يکی به کودک سرباز تبديل شد. در دوران جنگ داخلی، اين گوشه از غرب آفريقا به مرکزی برای تجارت الماس خونين و کوکائين و هم چنين مکانی برای پولشويی گروه های تروريستی چون القاعده تبديل گشت.
.
برای اولين بار با بِلایی در حياط پر از گردو خاک هتل زئوس ديدار نمودم. او خود اين مکان را انتخاب کرد. بعد از اعتراف در کمسيون حقيقت‌ياب و آشتی اقداماتی برای ترور او صورت گرفت. او با بازوانی از هم گشوده و لبخند عریضی بر لب به سمت من حرکت می‌کند و می گويد: "به ليبريا خوش آمدی." يافتن و گفتگو با او ماه ها طول کشيد و دليل آن هم زندگی زير زمينی او بعد از آخرين اقدام به ترور اوست.
.
سرانجام شماره ی تماس او را از کارگردان ليبريایی که در نيویورک زندگی می کند به دست آوردم. اولين باری که با او تماس گرفتم را به خوبی به ياد می آورم. صدای که پاسخم داد در ابتدا بسيار محتاط بود اما زمانی که از هويتم مطلع شد صدايش گرم و حتی دوستانه گشت. او موضوع فيلم مستندی است که توسط يک کارگردان آمريکايی تهيه شده است. سال آينده اين فيلم در فستيوال بين المللی ساندنس به نمايش در خواهد آمد.
.
اولين نکته‌ای که شما در برخورد با ژنرال متوجه می شويد، جثه اوست. با وجود اين که بيش از يک دهه است که مبارزه‌ی مسلحانه را ترک نموده اما اندام درشت او ترسناک است و دومين چيز، چشمهای اوست. ما در يک کافه نیمه تاريک نشستيم و او يک بطری آبجو را جرعه جرعه سر می کشيد.
.
از او درباره دوران کودکيش می پرسم و او می گويد که برای اولين بار پدرش و بعدها بزرگان قبيله به او گفتند که او برای جنگجو و مبارز شدن به دنيا آمده است. بنا به سفارش بزرگان قبيله، چند دقيقه بعد از به دنيا آمدن، از مادرش جدا شد. هفت ساله بود که پدرش او را به بزرگان قبيله سپرد تا به او آيين کاهنی بياموزند.
.
در سال 1982 به عنوان کاهن اعظم برای انجام آيين جادوی سياه به کاخ رياست جمهوری رفت تا با انجام مراسم، از رهبر ليبريا، ساموئل دوه، در برابر دشمنانش حفاظت نمايد. در آن سال بِلایی فقط يازده سال داشت. دوه يکی از افراد قبيله کِران بود که در کودتای سال 1980 به قدرت رسيده بود. در سال 1990 دوه توسط سربازان يک رهبر شورشی به قتل رسيد و اين باعث تشديد درگيری و در نهايت منجر به جنگ داخلی سيزده ساله شد.
.
در آن زمان بِلایی کاهن اعظم بود که يکی از مهمترين کارهای او انجام قربانی کردن کودکان و خوردن آنها بود. در حال حاضر هفتاد و پنج درصد از مردم ليبريا مسيحی، بيست درصد مسلمان و بقيه پيرو دين قبيله‌ای می‌باشند، دينی که در آن مراسم قربانی صورت می‌گيرد. بسياری از کارشناسان ادعا می کنند که در طول جنگ مردم بسياری به باورهای قبيله ای تمايل نشان می دادند.
.
به عنوان کاهن، از کودک انتخاب شده‌ای سخن می‌گويد و به بزرگان روستای کودک، از نام خانوادگی و بعضی از اسرار کودک که تنها برای اعضای خانواده اش آشناست حکايت می‌کند. بزرگان بر اساس نشان‌ها به خانه‌ی کودک وارد می‌شوند، خانه‌ای که از آن به عنوان "خانه افتخار" نام می‌برند. در زمان موعود، کودک را به قربانگاه می‌برند، لباسهايش را از تنش خارج کرده و پيکرش را به خاک رس آغشته می‌کنند. بِلایی مراسم نيايش را برگزار می‌کند و سپس کودک را به قتل می‌رساند.
.
- "من تنها کنار جسد بودم."
.
- آيا اين مراسم هم چنان در ليبريا صورت می گيرد؟
.
- "هنوز صورت می گيره، اگه تو به روستای من بری و در اين مورد حرف بزنی، اونا تو رو می‌کشند. حالا می‌دونم که جادوگری اشتباهه، می‌دونم که "خوردن" اشتباهه، من بايد دراين باره حرف بزنم."
.
بلایی می‌گويد که در دوران کاهنی اعظم قبيله، مراسم برای خوبی و منفعت قبيله صورت می گرفت اما زمانی که رهبری گروه "کپل لخت"ها را به دست گرفت، قبل از شروع هر نبردی کودکی را قربانی می نمود.
.
- با کوکائين ها چکار می کردی؟
.
- "اونا رو به پسرها- کودکان سرباز- می دادم، کوکائين رو داخل غذاشون می ريختم."
.
در تابستان سال 1996 ، پيش از شروع نبرد، تصميم گرفته شد که کودکی قربانی شود؛ مادری دختر سه ساله‌اش را نزد او می‌آورد.
.
- "بچه، معمولی نبود. خوشگل و مهربون بود. اغلب بچه‌هایی که توسط بزرگتراشون برای من می آوردند گريه می کردند؛ اونا تقلا می‌کردند. اما دختر بچه آروم بود، فکر کردم که اين بچه نبايد بميره. بين اون هزاران نفری که کشتم، آرزو می‌کردم که اون دختر بچه رو نکشته بودم." چشمهای او برای اولين بار پر از اشک می‌شود.
.

.
توضيح: نام اصلی مطلب "چهره در چهره با ژنرال کپل لخت، خبيٍث ترين مرد در جهان" می باشد.

.

چانه زنی، روشی برای همسريابی

2010-11-29T09:32:00.005+02:00

عکس از مجله ی زنان چين
.

برگردان: زارا مجيدپور

٨ آذر ١٣٨٩
شهرزاد نیوز: هر سال، روز دوازدهم از ماه هفتم قمری، روزی است که جوانان قوم "توجيا" در قلمرو خودمختار اِنشی توجيا ميائو در مرکز استان "خُوبِی" در چين، به بازارهای محلی روی می آورند تا در آن جا يار و دلدار خود را بيابند. قبل از روی کار آمدن جمهوری خلق چين، زنان جوان توجيا تنها اجازه داشتند که در چنین روزی در بازارهای محلی حضور يابند و رفت وآمد در روزهای ديگر برای آنان ممنوع بود. از همين روی، از این روز با نام " ديدار زنان جوان توجيا" یاد می شود که امروزه عنوان "روز ولنتاين اصلی" به خود گرفته است.
.

پيشينه
.
در روز "ديدار زنان جوان توجيا" جوانان توجيا در بازارهای محلی اِنشی دورهم جمع می شوند، سابقه ی اين رسم و آيين به روستای "شی خويه يئو" در دولت انشی هونگتو، در اواخر حکومت خاندان مينگ(1368-1644)، باز می گردد.
.
از زمان باستان (هيچ سند تاريخی از آغاز اين سنت وجود ندارد) تا تاسيس جمهوری خلق چين در سال 1949، اين رسم زنان جوان توجيا بوده است که قبل از نشستن بر کجاوه ی عروسی، گريه سر داده و آواز می خواندند. دليل اين غم و ناراحتی چه بود؟ دليلش آن بود که دختر مجبور بود برای هميشه از خانواده اش خداحافظی نمايد؛ در حالی که از آينده ی خود مطمئن نبود و درباره ی همسر و خانواده ای او اندک يا هيچ اطلاعی نداشت.
.
در دوران حکمرانی سلسله های يوان(1279-1368)، مينگ (1368-1644) و چينگ(1644-1911)، اربابان فئودال، حق داشتند که در شب عروسی دختران جوان توجيا - به عنوان عروسی از رعيت هایشان - با آنان همبستر شوند.
.
زنان قوم توجيا، بيزار از چنين رسمی، سالها مبارزه کردند تا سرنوشت خود را به دست گيرند. آنان برای کسب حقوق خود، از جمله حفظ بکارت، رو در روی اربابان فئودال ايستادند. در واقع اين زنان بودند که با انتخاب و ناميدن يک روز به عنوان "روز ديدار زنان جوان توجيا" مجالی يافتند تا در آن روز جفت و همسر خود را بيابند.
.
در گذشته های دور مردم توجيا در اعماق کوه ها زندگی می کردند، در نتيجه جوانان شانس کمی برای يافتن جفت بالقوه خود داشتند. در آن دوران همسريابی غالبا بر اساس خواست والدين و توانايی دلال های محبت بستگی داشت.
.
آن روش ازدواج موجب می شد که بسياری از داستانهای عاشقانه ی غم انگيز به وقوع بپيوندد، وقايعی چون ازدواج بسياری با خويشان بسيار نزديکشان. روز ديدار زنان جوان توجيا، موقعيت مناسبی بود برای جوانان تا در آن روز جفت خود را بنا به ميل خود انتخاب نمايند و اين مساله از پيشرفت اجتماعی مردم چين خبر می داد.
.
چانه زنی
.
امروزه بسياری از کاسبان از روز ديدار زنان جوانان توجيا، به عنوان فرصتی برای پول درآورن استفاده می کنند. در این روز خيابان اِنشی مملو از فروشندگان عموما محلی است که صبح زود به همراه جمعيت بزرگی از مردم به سمت بازارها هجوم می آورند. مردم ديگر نقاط چين نيز برای تماشای مراسم با اين موج انسانی همراه می شوند.
.
برای دامن زدن به حال و هوا، در این روز گروههای تئاتر و دسته های طبال نیز برنامه اجرا می کنند و جوانان توجيا، با ظاهر و پوشش های ساختگی، به دنبال جفت های خود می گردنند. مثلا مرد جوانی سبد خالی را بر پشت خود حمل می نمايد و تظاهر می کند که در بازار به جستجوی چيزی است و از همين روی به اطرافش چشم می دواند. اگر مرد از زن فروشنده ای خوشش بيايد، از او قيمت کالایی را که برای فروش آورده می پرسد.
.
چانه زنی بر سر کالا مجالی است برای هر يک تا نه تنها ميزان درايت طرف مقابل را بسنجند بلکه درباره ی يکديگر نيز بيشتر بياموزند. معمولا زن قيمت را بالا می گويد تا مرد فرصتی يابد برای چانه زنی، و زن از اين موقعيت استفاده می نمايد تا به قدرت سخنوری و ميزان درايت مرد پی ببرد.
.
اگر زن به مرد بی علاقه باشد قيمت کالا را افزايش می دهد. با بالا رفتن قيمت، مرد می بايست به سرعت و با رعايت ادب آن مکان را ترک نمايد. چنانچه زن به مرد علاقمند گردد، قيمت کالايش را بتدريج پايين می آورد که اين نشانه ی آن است که زن خواهان همصحبتی با مرد است. در چنين موقعیتی زن و مرد بازار پر سر و صدا را پشت سر می گذارند و در جایی خلوت با يکديگر به گفتگو می نشينند.
.
آواز خوانی عاشقانه
.
اگرچه معامله و کسب و کار در "روز ديدار زنان جوان توجيا" بسيار حائز اهميت است، با اين حال اين مساله نمی تواند بر رسم آواز خوانی بومی و عاشقانه سايه افکند. بعد از علاقه مندی زن و مرد به يکديگر، زن با خواندن ترانه ای بومی به مرد می فهماند که مجرد است و در مقابل، مرد نيز به نشانه ی علاقمندی راستينش به زن، به آواز خوانی می پردازد و ترانه وسيله ای می گردد برای برقراری ارتباط بين آن دو.
.
اگر زن از مرد در مورد سايز پايش سوال نمايد و به او بگويد که می خواهد کفشی برای او تهيه کند، از طالب بودن زن جوان به ارتباط بيشتری حکايت می کند، در اين مرحله هر يک از آنها در باره خانواده و پيشينه اش برای ديگری سخن می گوید.
.
در دوران گذشته زن و مرد به نشانه دوام و ماندگاری عشقشان، هريک چيزی به ديگری می داد. مرد معمولا گوشواره يا شانه ای از عاج يا سوزن های قلاب دوزی شده به زن هديه می داد و در مقابل زن نيز يک جفت کفش - که به دست خود تهيه کرده بود - جوراب، کيف يا کيسه ی سوزن دوزی شده ای به مرد می داد؛ چند روز بعد، مرد جوان به ملاقات خانواده ی دختر می رفت تا دخترشان را از آنان خواستگاری نمايد.
.
در چنين روزی برخی از جوانان در مسابقه ی آواز خوانی شرکت می کنند و با خواندن آوازهای عاشقانه با يکديگر به رقابت می پردازند تا با پيروزی در آن، قلب زنان جوان را بربايند. معمولا بعد از مدتی آواز خواندن، برخی از مردان آوازه خوان دلداری می يابند و از مسابقه کنار می کشند تا در مکانی آرام با زن مورد علاقه خود راز و نیاز کنند.
.
در روز مذکور برخی از والدين محلی دختر يا پسر خود را به بازار می برند و در آنجا عروس و يا داماد آينده خود را می جويند. اگر دختری مورد توجه مادر مردی جوان قرار گرفت، مادر از پسرش می خواهد که با دختر ديدار نمايد.
.
در سالهای اخير در استان اِنشی تلاش های مختلفی در جهت ارتقای بيشتر محتوای "روز ديدار زنان توجيا" صورت گرفته است. در سال 2009 وزير فرهنگ چين اين روز را در فهرست ميراث فرهنگی ناملموس استان خُوبِی نامزد نمود.
.
.

.و.

توضيح شهرزاد نیوز : تيتر اصلی این متن "عشق در اعماق کوه" نام دارد که در مجله "زنان چین" درج شده است.

خرافات در آفریقای جنوبی: کسی که با رعد و برق بمیره، نباید دفن بشه

2010-11-13T09:02:00.007+02:00

نويسنده: زارا مجیدپور

٢٢ آبان ١٣٨٩
شهرزادنیوز: تابیسو در حالی که لبخند می زند و با این کار دندانهای سفیدش در کنار پوست شکلاتی رنگ چهره اش چون دانه های مروارید خودنمایی می کنند، با صدای بم و نسبتا بلندش می گوید: "در بین مردم قبیله زولو، مثه دیگه قبیله‌های آفریقای، باورهای خرافی زیادی وجود داره. مثلا اگه رعد و برق باعث مرگ کسی بشه، مردم برای اون فرد کشته شده مراسم سوگواری برگزار نمی‌کنن و حتی اونو دفن هم نمی‌کنن. اگر درختی توسط رعد و برق بیفته اون درخت رو به هیچ وجه استفاده نمی کنن و اگه گاوها به دلیل رعد و برق کشته بشن مردم از گوشت اونها استفاده نمی کنن، اما اونها رو دفن می کنن."(1)
.
در میهمانی باربکیو در خانه‌ی میخائیل، همواره موضوعات مختلفی مطرح و درباره آن گفتگو و بحث صورت می‌گیرد و آن روز، حضور "ماری"، مادر میخائیل، فرصت مناسبی بود برای مطرح کردن موضوع خرافات در آفریقای جنوبی.
.
ماری، زن هفتاد ساله، را یک بار در خانه ای در شهر پرتوریا ملاقات نموده بودم، با کمی دقت می شد باورهای خرافیش را که او بین دوستان و فامیلش به آن مشهور است را به خوبی در خانه اش مشاهده نمود.
.
بالای سر در خانه اش نعل اسبی نصب شده بود و در هیچ نقطه ای از خانه اش از آیینه خبری نبود. ماری پیر بر این عقیده است که شکستن آیینه (نسبتا بزرگ) هفت سال بد شگونی را برای صاحب آن به همراه می آورد و بر همین اساس هیچ گاه آیینه ای در خانه اش نصب نکرده است.
.
میخائیل بساط باربکیو را در کنار استخر خانه اش بپا کرده است و با آن قد بلند و هیکل تنومندش چنان تند و سریع وسایل مورد نیاز را از آشپزخانه به محل بساطش انتقال می دهد که پوست سفید چهره اش به سرخی می گراید.
.
در میان حدود پانزده میهمان، اگر چه همگی اهل آفریقای جنوبی بودند اما هر کدام از پیشینه ی جداگانه ای برخوردار بودند. یکی چون تابیسو، زن جوان سیاه پوست، از قبیله زولو برخاسته بود و دیگری چون نِروشا، تبارش به هندوستان می رسید. رحمان، رنگین پوست، اهل کیپ تاون بود و یاکو، آفریکانر(2) سفید پوستی بود اهل پرتوریا.
.
ماری پیر روی صندلی نشسته بود و در کیفش به دنبال عینک آفتابیش می گشت تا چشمان دریایی رنگش را که نور خورشید کمی آن را می آزرد، پشت شیشه های تیره رنگ آن پنهان نماید.
.
میخائیل در حالی که با دقت قطعات گوشت را کباب می کند، می گوید: "مادر من کلکسیون باورهای خرافیه." ماری با شنیدن این جمله، لبخندی بر لبهای نازک صورتی رنگش نشاند.
.
"روز عروسی من، روز سیزدهم ماه آگوست بود و به همین خاطر، مادرم نمی خواست به مراسم عروسی تنها پسرش بیاد؛ چون عدد سیزده نحس بود و عروسی در این روز شگون نداشت." ماری سرش را به نشانه ی تایید تکان می دهد.
میزبان ادامه می دهد: "مادرم نمی ذاشت ما روز جمعه ناخن بگیریم و روز جمعه هم از کسی پول نمی گرفت. تو خونه ی ما روز جمعه ا نگار یه جورایی روز نحسی بود." جین، همسر میخائیل، خطاب به او می گوید:" افتادن قاشق و چاقو یادت نره."
.
میخائیل در حالی که گوشتهای کباب شده را برمی دارد و به جایش سوسیس‌ها را جایگزین می کند، ادامه می دهد: "به باور مادرم، اگه قاشقی بیفته یه مرد و اگه چاقویی بیفته یه زن برای مهمونی به خانونه مون می آد."
.
نروشا می گوید: "برخی از هندی تبارها بر این باروند که زن حامله به هنگام ماه گرفتگی نباید از خونه خارج بشه و اگه چنین کاری بکند نشونه ی ماه گرفتگی روی صورت بچه ش می افته." و سپس ادامه می دهد: "برخی از هندی تبارهای کاتولیک، قبل از این که دهنشونو برای خمیازه کشیدن بازکنن با انگشت روی لبهاشون صلیب می کشن و بعد خیمازه می کشن تا این جوری شیطون از راه دهن به بدنشون وارد نشه."
.
نروشا که همچون تابیسو در استان کووازلو- ناتال به دنیا آمده و در همان جا دو دهه از زندگیش را به سر برده است، خطاب به تابیسو می گوید:" تابیسو، درباره ی ایسی ویوانه هم بگو."
.
تابیسو جرعه ای از گیلاس پر از شراب قرمزش را می نوشد و توضیح می دهد: "در استان ما بعضی جاها کپه های سنگی وجود داره. کسی که بخواد به ارواح محلی احترام بذاره، یه سنگی رو پیدا می کنه واونو با پای چپ از زمین برمیداره و به دست راستش منتقل می کنه؛ بعد روی سنگ، تف می کنه و اونو بالای کپه سنگ میندازه، اینجوری به ارواح، احترام میذاره."
.
سر میز غذا، ضمن این که نروشا مقداری پلو در بشقابش می ریزد ،عقیده خرافی دیگری را به یاد می آورد: "ما بر سر عروس و داماد، برنج - نشانه ی باروری- می پاشیم تا زوج تازه عروسی کرده صاحب بچه های زیادی بشن."
.
میخائیل که هر از چندی باوری را به خاطر می آور، می گوید: "مادر من هیچ وقت چتری رو تو خونه باز نمی کرد و به ما هم اجازه نمی داد که چنین کنیم، باز کردن چتر باعث ورود بدشگونی به خونه می شد."
.
آن روز هر کسی از عقیده‌ ای خرافی سخن گفت، اما کسی به باور خرافی و جنایت آمیزی که در بین برخی از قبایل آفریقای جنوبی وجود دارد اشاره نکرد، باوری که دختران دوشیزه وحتی کودکان و نوزادان دختر برای پاکی خون متجاوز از ویروس ایدز مورد تعدی قرار می گیرند و گاه متجاوز جان قربانی خود را نیز می گیرد.

..
پی نوشت:

.
1)

http://www.warthog.co.za/dedt/tourism/culture/religion/superstitions.htm
.
2)

آفریکانرها، سفیدپوستان هلندی تبار آفریقای جنوبی می باشند که به زبان آفریکانس یا زبان هلندی قدیمی صحبت می کنند

جذابیت رمان های جنایی

2010-10-26T08:49:00.006+02:00

کاترين سمسن

مصاحبه ی زارا مجيدپور با کاترين سَمسِن، نويسنده ی بريتانيايی

..
٣ آبان ١٣٨٩
شهرزادنیوز: "می خواستم پرده را کامل ببندم که شاهد هوای دلگير روز بارانی نباشم که در گوشه ی چشمم، نگاهم به زنی افتاد که از آسمان داشت به زمين سقوط می کرد. نديدم که چگونه اتفاق افتاد، تنها چيزی که ديدم آن بود که زن افتاد، اول پاهايش که به سمت جلو کج شده بود و بعد بازوان از هم باز شده اش که در فضا تکان تکان می خورد، انگار که می خواست با دستانش مانع سقوطش شود. لباسهای زن آشفته و به هم ريخته بود و وزن بدنش او را به سرعت به سمت پايين می کشيد، درست مثل لنگر کشتی."
..

اين آغاز کتاب "سقوط از آسمان" نوشته ی نويسنده بريتانيايی "کاترين سَمسِن" می باشد. بيست و هفت سال پيش، زمانی که کاترين دانشجوی نوزده ساله ای بود به چين رفت و پانزده سال در چين و چند سالی را هم در هنگ کنگ زندگی کرد.
...
او به عنوان خبرنگار ساکن در پکن با "بی بی سی" و "تايمز" کارش را آغاز نمود و در حال حاضر نيز با قسمت اخبار بی بی سی از چين همکاری می نمايد. سقوط از آسمان، اولين رمان جنايی از سلسله داستانهای رابين بَلِنتين است که در سال 2004 منتشر شد. کتابهای ديگر اين مجموعه "خارج از ذهن"(2005)، "آبگير آشفته"(2007) و قربانگاه(2008) می باشد.*
...
اخیرا فرصتی دست داد تا در مصاحبه ای با کاترين سمسن، سوالاتم را با او مطرح نمایم
...
بعنوان خبرنگار سابق، چی باعث شد که دست به نوشتن رمانهای جنايی بزنی؟
...
من هميشه می خواستم که داستان بنويسم. برای من خبرنگاری راهی بود به سمت نوشتن و پايان راه نبود. حرفه ی خبرنگاری باعث شد که به مکانهای زيبا و جذاب برم. من عاشق مطالعه ام و عاشق خواندن داستانهای محکم. رمانهای جنايی معمولا دارای داستانهای محکمی هستند و در بهترين حالت در اين گونه داستانها، شخصيت های معمولی و قابل باوری وجود دارند. داستانهای جنايی ممکن است درباره ی جامعه باشد يا چگونگی رفتار مردم هنگامی که تحت فشار قرار می گيرند؛ که هر دوی اينها برای من جذاب است. هم چنين فرم و قالب مناسبی است درباره ی مردمی که تلاش می کنند نقطه ی مرکز اخلاقی خود را بيابند؛ که خود اين مساله بسيار جالب است.
...
خلق شخصيت های داستان چگونه صورت می گيرد؟ آيا شخصيتها واقعی هستند يا تخيلی؟
..

بعضی وقتها يکی از شخصيت های داستان من مثل فردی است که می شناسم، اگرچه فکر نمی کنم هرگز از هويت کامل يک فرد واقعی استفاده کرده باشم، معمولا فقط کمی از رفتار يا طرز تفکر و ديدگاه افراد واقعی استفاده می کنم و قطعا هر چه داستان پيش می رود به دليل تغييرات زياد، شناخت شخصيت واقعی در داستان ممکن نيست. گاهی فقط شخصيتی به خيال من وارد می شود و اين بهترين قسمت نوشتن است، چنين اتفاقی، احساسي است خيلی شبيه به الهام. ........
غالبا در نوشته هايتان قتل محور اصلی است، آيا اين مساله تاثيری بر شما بعنوان يک زن دارد؟
...
عجيب است که من از ديدن فيلمهای ترسناک متنفرم، اما می توانم وحشتناکترين چيزها را بنويسم. وقتی می نويسم، احساسم دخالتی در نوشته هايم ندارد و به همين دليل نوشتن مطالب وحشتناک مرا نمی ترساند. برخی اوقات خواندن مطالبی که برای تحقيقاتم استفاده می کنم مرا کاملا افسرده می کند. جنايت خيالی، جنايت واقعی نيست، چيزی اتفاق می افتد وقتی که جنايت به خيال تبديل می شود و اين يکی از چيزهای است که آن را تحمل پذير می کند.
...
علت پرطرفداری رمانهای جنايی چيست؟
..
من دوست ندارم رمانها را به دسته های مختلف تقسيم بندی کنم و به همين دليل فکر می کنم که کتاب های رمان پرطرفدارند، رمانهای با خط داستانی محکم محبوبند، وقتی که شخصيتهای داستان به چالش کشيده می شوند و دچار تغيير و تحول می شوند بسيار پرطرفدارند، رمانهای جنايی می بايست همين اينها را در خود داشته باشد. در حال حاضر برای افراد مختلف، رمانهای جنايی بسيار متفاوت و متنوعی وجود دارد، مثل رمانهایی که در آن خون و خونريزی وجود دارد، رمانهایی که راحت و صميمی اند، رمانهای پورنوگرافی خشن و يا رمانهای تامل برانگيز، رمانهای سوئدی، چينی، همه ی اينها وجود دارند.
..
آيا تفاوتی ميان نويسندگان زن با همتايان مرد در نوشتن رمانهای جنايی با محور اصلی قتل و جنايت وجود دارد؟
.
مطمئن نيستم که بين زنان و مردان نويسنده ی رمانهای جنايی تفاوتی وجود داشته باشد. برخی از تند و زننده ترين کتابها توسط زنان نوشته می شود. واقعا، من مجبور شدم که يکی از اين کتابها را بعد از خواندن از قفسه ی کتابهايم خارج کنم، خيلی نگران بودم که يکی از مهمانانم کتاب را از قفسه کتابها بردارد و آن را بخواند. من مطمئن نيستم که چرا برخی از زنان نويسنده در چيزهایی بيش از حد زياده روی می کنند که خواننده انتظار آن را ندارد. خواه، ناشران آنان را به اين راه سوق می دهند و يا اين که اين گونه نوشتن مد روز است. اگر چنين است، اين چيزی است که من در آن مسير نخواهم بود.

.
توضيح:

ترجمه نام کتابها ( با توجه به محتوای آنها) از انگليسی به فارسی:

“Falling off air” ( سقوط از آسمان)

“Out of mind” ( خارج از ذهن)

“The pool of unease” ( آبگير آشفته)

“The slaughter pavilion” ( قربانگاه)

The appeal of crime novels

2010-10-25T08:59:00.011+02:00

Catherine Sampson .

An interview with Catherine Sampson by Zara Majidpour

. “I am about to pull the curtains and shut out the weather when, at the margin of my vision, a woman falls out of the sky. I do not see how it began. All I see is that she falls, feet first but tipping forward, arms stretched out as if to break her fall, her clothes as chaotically twisted and tossed as the rain, and the weight of her body carrying her down through the currents of air straight to the earth like an anchor.” ..

That is the beginning of “Falling off air”, written by English writer Catherine Sampson. She went to China as a 19 years old student 27 years ago. She has lived in China for a period of 15 years and for a couple of years in Hong Kong. ..

Her career started with the BBC and The Times as a Beijing correspondent and continues to work with BBC news from China. “Falling off air” is her first crime novel in the Robin Ballantyne series which was published in 2004. The other books in the series are “Out of mind” (2005), “The pool of unease” (2007) and “The slaughter pavilion” (2008). ..

Here is the interview I had with Catherine Sampson recently. ..

As a former journalist, what led you to become a crime novel writer? ..

I always wanted to write fiction. For me journalism was a way into writing, not an end in itself, but it took me to some fascinating places. I love to read, and I love to read strong stories. Crime novels are always strong stories, and at their best they are peopled with believable characters. Crime novels may say a lot about society, or about how people behave under pressure, and these are both things that interest me. It is also a form that is very much about people trying to find their moral centre, which is also very interesting. . . How do you come up with characters? Are they based on real characters or are they fictitious?

.. Sometimes one of my characters starts out with someone I know. Although I can't think that I've ever used an entire real person as a model. Usually, it's just a bit of a person, either a manner or an opinion, or a way of looking. And certainly after they have been through the mill of a story, they would no longer be recognisable. Sometimes characters just seem to walk into my imagination, and that's the best bit of writing, when something happens that feels very much like inspiration. ..

You are writing mostly about murder. Does it have any effect on you as a woman? ..

Strangely, I hate watching scary movies, but I can write the most appalling things. When I write, I'm not emotionally involved, so it doesn't scare me. Sometimes the things that I read for my research leave me feeling quite depressed. Fictional crime is not true crime. Something happens when crime is turned into fiction. And one of the things is that it becomes more bearable. . . Why are crime novels so popular? ..

I don't really like to divide novels into different types. So I think that novels are popular, and novels with strong stories are popular, and novels where characters are challenged and changed are extremely popular. The crime novel should be all of this. The crime novel is now such a wide and varied form that there are different types of crime fiction for different kinds of people. Like your crime novel gory? Like it cosy? Like it pornographically violent? Like it thoughtful? Swedish? Chinese? It's all there. . Is there a difference in the approach used by female authors as opposed to that of their male counterparts when it comes to the subject of crime? ..

I'm not sure there is really any difference between male and female crime writers. Some of the nastiest are written by women. Really, I had to remove one book from my bookshelves after I had read it - I was too worried about visitors picking up and reading. I'm not sure whether women just wallow in being something that readers don't expect, or whether publishers push them into it, or whether it's just a fashion. If so, I'm afraid it's one I'm not really into.

This interview was translated into Persian (Farsi) and published in Shahrzadnews website

تبت، سرزمين رازها و رمزها

2010-10-16T17:01:00.003+02:00

تبت از دريچه ی دوربين زارا مجيدپور

اولین رهبر ارکستر زن در چین مردم عادی را با موسیقی کلاسیک آشنا کرد

2010-10-06T10:29:00.002+02:00

جيانگ شيئو اينگ، اولين رهبر ارکستر زن چين

ترجمه و تلخیص: زارا مجیدپور

١٤ مهر ١٣٨٩
.
شهرزادنیوز: با تکان ساده مچ دستش، ارکستر شروع به نواختن می‌کند. جیانگ شیئو اینگ، اولین رهبر ارکستر زن چینی است که دهها سال است رهبری ارکسترها را با شور و ظرافت رهبری می‌کند. مهارت او سبب شده که به عنوان یکی از برجسته‌ترین رهبران ارکستر سمفونی در چین شناخته گردد.

با وجود این که هشتاد ساله است اما هیچ نشانی از کم کاری و کم تحرکی در او دیده نمی‌شود. جیانگ هنوز هم در برابر دسته ارکستر در جای مخصوص قرار می‌گیرد و با تکان نرم و روان دستش، ارکستر درجه یک را رهبری می‌کند. او با خود عهد نموده است تا زمانی که قادر باشد چوب میزانه را به حرکت درآورد، رهبری ارکستر را همچنان ادامه دهد.
.

سن و سال، مانع و پای‌بندی بر سر راه جیانگ نیست. او هم چنان به تمرین و اجراهای منظم می‌پردازد، درباره‌ی موسیقی سخنرانی می‌کند و توضیح می‌دهد که مردم چگونه می‌توانند با گوش سپردن به موسیقی کلاسیک و اپرا از آنها لذت ببرند. در طول این سال‌ها، او تنها یک هدف را دنبال کرده است: ترویج موسیقی کلاسیک در بین توده‌های مردم.
.

یادگیری موسیقی

.
جیانگ در سال 1929 به دنیا آمد. شش ساله بود که شروع به یادگیری پیانو نمود. برای او موسیقی تنها یک سرگرمی محسوب می شد و هرگز تصور نمی‌کرد که به عنوان حرفه‌ی مادام‌العمرش درآید. بعد از پایان مدرسه، برای ادامه تحصیل در رشته پزشکی در پکن ثبت نام کرد.
.

در سال 1948 بر خلاف خواست والدینش از ادامه تحصیل در رشته پزشکی سر باز زد و به گروه نمایش کایفانگ در استان خِنان پیوست. جیانگ می‌گوید: "یه بار همکارام در گروه، جمع شدند تا با هم آوازی رو تمرین کنند. بعضی از اونها نمی‌تونستن نت‌های موسیقی را بخونن. من به اونها کمی آموزش دادم و بعدش، اونها با دقت بیشتری آواز خوندن. اونها فکر می‌کردند که اطلاعات من درباره ی موسیقی خوبه و به همین دلیل از من خواستند که رهبریشون رو به عهده بگیرم."
.

جیانگ در سال 1952 در مدرسه عالی موسیقی چین شروع به تحصیل نمود و هفت سال بعد در کنسرواتور چایکوفسکی مسکو - که یکی از بهترین مدارس عالی موسیقی در جهان است - شروع به تحصیل نمود. در سال 1961 برای اولین بار رهبری ارکستری را در مسکو به مناسبت دوازدهمین سالگرد تاسیس جمهوری خلق چین به عهده گرفت. یک سال بعد جیانگ به چین بازگشت تا در هنرستان مرکزی موسیقی تدریس نماید اما سه سال بعد، "انقلاب فرهنگی" (1966- 76) مانعی بر سر راه فعالیت‌های حرفه‌ای او ایجاد کرد، دورانی که اجرا و آموزش موسیقی کلاسیک در چین ممنوع بود.
"

منو برای کار با گروه اپرای پکن فرستادن. احساس ناراحتی و ناامیدی می‌کردم. فکر می‌کردم که منو مجبور می‌کنن که برای همیشه از رهبری ارکستر دست بکشم." اما او به جای احساس اندوه و تاسف، تصمیم گرفت موسیقی ای که در اپرای سنتی چینی استفاده می‌گردد، را بیاموزد. "در اون زمان چیزهای زیادی از اپرای سنتی چینی یاد گرفتم."
.

شور و پشتکار

.
زمانی که انقلاب فرهنگی به پایان رسید، جیانگ در خانه اپرای مرکزی در چین شروع به کار کرد. او از خاطره‌هایش می‌گوید: "ما یه اجرا در پکن داشتیم که خیلی از کارگرها و خانواده‌هاشون برای دیدن اپرای "لاترویتا" اومده بودن. در اون زمان، مردم چین اپرای غربی رو نمی شناختند و براشون قابل درک نبود. اگرچه ما به زبان چینی آواز می‌خوندیم، با این حال درک اون موسیقی برای اونها سخت بود. مردم اون قدر گیج بودن که من نمی تونستم اجرا رو شروع کنم. از دیدن این صحنه خیلی ناراحت شدم، اما نمی تونستم تماشاچی ها رو سرزنش کنم. اونها یک دهه بود که از لذت بردن از موسیقی غربی منع شده بودند و من نمی‌دونستم بعنوان یک هنرمند چه کار باید بکنم تا این شرایط رو تغییر بدم."
.
بعد از آن، جیانگ بیست دقیقه قبل از اجرای هر برنامه ای، درباره اپرا و موسیقی سخنرانی و توضیح می‌داد. زمانی که برای اولین بار این کار را شروع کرد، مجبور شد با اتوبوسی خود را به سالن اجرا برساند تا در سالن اجرا، به تماشاچیان درباره اجرا توضیحاتی ارائه نماید. او می‌گوید: "در تموم جلسات کوتاه آموزشی، من درباره‌ی اپرای غربی به صورت بسیار ساده و ابتدایی توضیح می‌دادم. بعدها مردم به اختیار خودشون به این جلسات می‌اومدن، بعضی از اونها که به دلیلی نمی تونستن در یکی از جلسه‌ها حاضر بشن برای روز بعد بلیط می خریدن؛ فقط به این دلیل که کلاس آموزشی منو از دست داده بودن. بعد از دیدن واکنش مردم، تصمیم گرفتم که سطح دانش موسیقی کلاسیک رو بالا ببرم و این شد کار و حرفه م."
.

او با بسیاری از ارکسترهای داخلی همکاری کرده و جوایز متعدد داخلی و خارجی را از آن خود نموده است. رهبری سمفونی‌های چینی و اپراهای بسیاری را بر عهده داشته است از جمله اپرای ایتالیایی "مادام باترفلای" و یا اپرای فرانسوی "کارمن".
.

در سال 1991 جیانگ از خانه مرکزی اپرا بازنشسته شد. بعد از بازنشستگی، پیشنهاد حکومت محلی مبنی بر تاسیس و مدیریت ارکستر فیلارمونیک در "َشیئه مِن" را پذیرفت که اولین ارکستر حرفه‌ای غیر دولتی در کشور محسوب می‌گردد. جیانگ می‌گوید: "بهترین چیز درباره شیئه مِن اینه که من می‌تونم ارکستر رو به صورت هنری اداره کنم که این باعث سرعت در پروسه کار میشه. ما پنج ساعت در روز تمرین می‌کنیم با هر هفته یه برنامه جدید، از کلاسیک تا معاصر از موسیقی غربی تا شرقی."
.

بعد از سالها تلاش، ارکستر فیلارمونیک شیئه مِن، نه تنها یکی از ارکسترهای بزرگ در چین محسوب می‌گردد بلکه در سراسر جهان نیز معتبر و شناخته شده است. جیانگ می‌گوید: "هنوز شیئه مِن، قلمروی بکری برای موسیقی کلاسیکه و همچنان زمین حاصل‌خیزی برای این کاره."
.

در کنار حمایت دولتی، کمپانی های بزرگ داخلی نیز با کمک های مالی ثابت اقدام به حمایت از ارکستر او کردند. بعد از برطرف شدن مشکل بودجه، جیانگ شروع به اجرای هفتگی کنسرت برای ساکنان شیئه مِن و دیگر ساکنان مناطق نزدیک نمود، کسانی که هرگز شانس شنیدن موسیقی کلاسیک را نداشتند. نتیجه این کنسرت ها آن بود که دهها هزار نفر از ساکنان شیئه مِن، طرفدار موسیقی کلاسیک شدند؛ معاون شهردار شهر یکی از این هواداران است. او در فرصتهای مختلف از تاثیر ارکستر و موسیقی کلاسیک بر زندگیش سخن می‌گوید.
.

در سپتامبر 2009 بسیاری از شاگردان سابق جیانگ، کنسرتی را در هشتادمین سال تولد و به پاس خدمات شصت ساله‌ فعالیت هایش در عرصه موسیقی برگزار نمودند. امروزه بسیاری از شاگردان او از معروفترین رهبران ارکستر می‌باشند، برخی از آنان رهبری ارکستر و اپراهایی را در اروپا بر عهده دارند.
.

جیانگ می‌گوید: "فکر می‌کنم از زمانی که رهبر ارکستر شدم، خوشبخت ترین آدم روی زمین هستم، اگرچه این کار مشکله. یه رهبر می‌تونه با بسیاری از موسیقی‌دان‌ها برای خلق یه موسیقی فوق العاده کار کنه و هم چنین می‌تونه از موسیقی به همراه تماشاچیان لذت ببره. من همه ی اینها رو خوشبختی و سعادت می‌دونم

می باشد" With a flick of the wrist"توضيح: تيتر اصلی اين مطلب

منبع: مجله "زنان چین" منتشر شده در شهر پکن، چین

اورست، عروس زيبا و مغرور هيماليا

2010-09-24T04:23:00.014+02:00

بيس کمپ اورست در تبت با ارتفاع پنج هزار و دويست متر از سطح دريا

سفرنامه ی زارا مجيدپور به بام دنيا "تبت"- قسمت چهارم

٢ مهر ١٣٨٩
شهرزاد نیوز: در جاده ی منتهی به روستای شِگر حرکت می کنيم، جاده ای که تا چشم کار می کند دو طرفش را کوه فرا گرفته است، آن هم کوههای خشک و بی درخت. وان لی راننده، بعد از ساعت ها راندن، اتومبيل را کنار جاده متوقف می کند. در سمت راست جاده، نهر باريک و کوچکی به چشم می خورد و در سوی ديگر چندين خانه روستايی با آنتن های بزرگ تلوزيون بر بام. دو پيرزن روستايی، کنار جاده ايستاده اند و با توقف اتومبيل به سمت ما حرکت می کنند. چهره های کشيده و استخوانی، گونه های برجسته با آن چشم های کشيده ی تبتی و پوست صورت قهوه ای پر رنگ و چين های ريز و درشت چهره اشان، لباسهای پر رنگ و نگار اما ديری ناشسته اشان و آن گيسوان بلند بافته شده که گويا ماههاست آب به خود نديده اند، سوژه ی مناسبی است برای نقاشی و عکاسی.
.
هر دو، پول می طلبند، يکی با لحن طلبکارانه و ديگری محجوبانه. به هر کدام اسکناسی می دهم، زن محجوب، تشکر می کند و قدمی عقب می کشد اما ديگری، اسکناس ده يوانی لوله شده ای که در مشت خود نگاه داشته را به من نشان می دهد و می گويد:" ماشين قبلی به من ده يوان داد، انوقت تو به من يه يوان ميدی؟" گفته اش به خنده ام می اندازد، نمی دانم پرروئی پيرزن است يا لحن کلامش که قصد می کنم پول داده را از کف دستش بردارم اما زن روستايی با سرعت دستش را پس می کشد و در حالی که اسکناسها را در دو مشتش می فشارد، غرغرکنان از اتومبيل فاصله می گيرد.
.
هر چه در جاده کوهستانی پيشتر می رفتيم، صدای زوزه ی باد شديدتر می شد. وان لی، چند ساعت ديگر نيز اتومبيل را در جاده کوهستانی پيش می راند. تاشی، که چند بار در طول مسير چرت زده با صدای خواب آلودی می گويد که تا دقايقی ديگر می توانم قله اورست را مشاهده نمايم و من برای لحظه ی ديدار؛ اگرچه از فاصله ای دور، ثانيه شماری می کنم.
.
راننده، اتومبيل را کنار دستفروشان کنار جاده متوقف می کند، تاشی در حالی که لبخند می زند می گويد:"اين هم قله ی اورست." با شتاب از اتومبيل خارج می شوم و برای اولين بار، اورست، را روبروی خود مشاهده می کنم. نه زوزه ی سرد باد و نه سماجت دستفروشان تبتی، نمی توانست سبب شود که حتی لحظه ای چشم از عروس زيبا و مغرور هيماليا برگيرم. اگرچه در روزهای بعد، اين فرصت را يافتم که به اين قله، نزديکتر شوم اما بی گمان اولين ديدار، خاطره ای شد فراموش ناشدنی.
.
"چند تا بچه مدرسه ای يک روزه که تو راهند و ميخوان برن دهکده شون، ما از دهکده اونها رد ميشيم، اگه اجازه بدی سوار ماشين بشند." اين را تاشی می گويد که بلافاصله پاسخ مثبت می شنود. تاشی به مرد روستايی دستفروش چيزی می گويد و مرد به سرعت به سمت جاده حرکت می کند. مشغول عکس گرفتن می باشم که زن جوان تبتی می خواهد با او عکس بيندازم. از آن جايی که معمولا اين کار رايگان نيست به زن اعلام می دارم که خيال پرداخت پول ندارم و او در حالی که لبخند می زند می گويد:" پول نمی خوام." زن جوان، ميانه بالاست و فربه و زمانی که ماسک پارچه ای را از چهره اش بر می گيرد، صورت گرد و زيبايش با چشمان نسبتا درشت و کشيده و پوست سفيد و گونه های سرخ رنگش نمايان می شود. ماسک پارچه ای که تا زير چشمان زن را می پوشاند، پوست سفيد او را از گزند آفتاب سوزان و هوای خشک تبت به خوبی محافظت نموده بود.
.
بعد از گرفتن چند عکس، زن از من روژلب و کِرم تقاضا می کند. يافتن کِرم های ضد آفتاب و مرطوب کننده در آن نقطه از تبت تقريبا برايم محال بود به خصوص که عليرغم استفاده از آنها، پوست صورتم هر روز بيشتر از روز قبل می سوخت و کمی آزارم می داد، بنابراين روژلبی به زن می دهم، او درحالی که لبخند زيبای بر لبش نقش می بندد، ماسک پارچه ای را به صورتش می زند.
.
از دور مرد روستايی به همراه چند کودک با کيف های مدرسه بر دوش به چشم می خورند. تاشی، ساک ها و جعبه حاوی بطری آب را از پشت لندکروز برمی دارد و در گوشه ی ديگر صندلی که من روی آن نشسته ام قرار می دهد و خود به چهار کودک حدود هشت تا دوازده ساله، دو دختر و دو پسر برای سوار شدن به خودرو کمک می نمايد. تاشی درهای اتومبيل را که می بندد، بوی لبنيات ترشيده در داخل اتومبيل می پيچد، شيشه را کمی پايين می کشم و هوای تازه جايگزين بوی ترشيدگی می شود.
.
به هر کدام بطری آب و بسته ای چيپس می دهم. تاشی می گويد که مدرسه ی کودکان پنج روز تعطيل می باشد و آنان برای سه روز حضور در کنار خانواده اشان، می بايست يک روز را برای رفت به روستای محل اسکانشان و يک روز را هم برای بازگشت به روستای که مدرسه در آن قرار دارد پياده روی نمايند.
.
در جاده ی پيچ در پيچ و آسفالته ای حرکت می کنيم. راهنما می گويد:" جاده رو سه سال پيش و قبل از شروع بازيهای المپيک در چين آسفالت کردند، قبل از اون با هر بارونی که می اومد، جاده آن قدر گِلی می شد که رفت و اومد ماشين ها در اون خيلی سخت و کند ميشد." در قسمتی از جاده، چندين زن تبتی، بيل به دست مشغول کارند. در طول سفرم در تبت، بارها شاهد بودم که برخی از زنان تبتی به کارهای دشواری چون کارگر جاده سازی، حمل کننده الوار و عملگی ساختمان می پرداختند. در روستای شِگر، دو زن، با جثه های کوچک، همزمان دو قطعه الوار سنگين را در حالی که بر پشتشان تکيه داده بود را از يک سوی جاده به سوی ديگر حمل می نمودند.
.
در طول مسير، چند باری به کودکان نگاهی می اندازم. کودکان، به آرامی با يکديگر سخن می گويند و آهسته چيپس هايشان را می جوند اما چهره ی دختر بزرگتر در حالی که پاهايش را بغل نموده ناراحت به نظر می رسد. زمانی که به روستای آنان می رسيم، دختر بزرگتر به سرعت از اتومبيل خارج می شود و به سمت ديواری که در چند قدمی اوست می دود، دستش را به ديوار تکيه می دهد و پايين ديوار بالا می آورد. "به ماشين عادت نداره." اين را تاشی می گويد که شاهد آشوب معده ی دخترک است. دو زن روستايی با چند کودک همراهشان پول طلب می کنند. موهای سر بچه ها پرچرب، صورت و دستهايشان چرک و لباسهايشان کثيف و آلوده بود.
.
از دشت سرسبزی که چندين راس اسب در آن چرا می کردند عبور می کنيم. در قسمتی از دشت، چندين خانواده روستايی بساط پيک نيک خود را گستراده اند. از تاشی می پرسم: اين درسته که ميگند در گذشته، تبتی ها، در طول عمرشون فقط سه بار ازحموم استفاده می کردند يکبار...
.
نمی گذارد جمله ام را به پايان برسانم و خود ادامه میدهد:" يک بار، وقتی که به دنيا می اومدند، يک بار، روزی که ازدواج می کردند و روزی که می مردند." سپس می گويد:" پس تو هم شنيدی؟ اين چيزيه که درباره ما تبتی ها می گند اما درست نيست. مثلا همين روستاييهای که ديديمشون حداقل سالی يکی دوبار حموم ميرند." نفس عميقی می کشد و ادامه می دهد: "ارتفاع چند هزار متری تبت از سطح دريا، باعث شده که مردم اين جا عرق نکنند و به همين خاطر نياز چندونی به حموم ندارند." بوی لبنيات ترشيده می پيچد در ذهنم.
.
جاده، دو شاخه می شود، يک راه به سوی کاتماندو(نپال) می رود و راه ديگر به سوی شِگر و کمپ اورست. بنا به گفته ی راهنما، صعود به اورست از راه تبت، بسيار دشوارتر از مسير کاتماندو است، از همين روی است که اغلب کوهنوردانی که قصد صعود به اورست را دارند، با وجود هزينه ی گران حدود بيست و پنج هزار دولاری از راه کاتماندو؛ آن مسير را به تبت ترجيح می دهند.
.
در روستای شِگر، در هتلی دو ستاره که معلوم نيست ستاره هايش را از کجا و به چه جهت داراست اسکان می يابم. بعد از ساعتی استراحت به سمت روستا حرکت می کنم، روستايی شامل چند خانه و چندين رستوران که اغلب بر سردرهايشان نام سی چوآن* نوشته شده است.
.
چند سگ لاغر مردنی در وسط جاده دراز کشيده اند، آثار تصادف با خودرو و آسيب شديد، به وضوح در بدن دو سگ به چشم می خورد. باد تندی می وزد و هوا را پر از گرد و خاک نموده است. ذرات معلق در هوا سبب عطسه های می شود که بار دوم، خونابه ای از بينی ام خارج می شود. اين اولين باری بود که يکی از عوارض جانبی بيماری ارتفاع دامنگيرم می شد. استفاده از قرص های گياهی چينی سبب شده بود که تا آن لحظه به بيماری ارتفاع مبتلا نگرددم.
.
به يکی از رستورانها وارد می شوم. پيرمرد چينی، به زبان مندرين خوشامد می گويد که به همان زبان پاسخش می دهم. پيرمرد، مرا به قسمت خوب و دنج رستورانش دعوت می کند. غذای سفارش می دهم، مرد چينی با سرعت غذا را تهيه می کند و به همراه ظرف بزرگ پلوی به سر ميزم می آورد و خود نيز روبرويم می نشيند و در حالی که لبخند می زند و دود سيگارش را با ولع به کام می کشد مرا سوال پيچ می کند. به هنگام غذا خوردن، نه زل زدن پيرمرد و نه سوالاتش به اندازه بوی سيگار تند و ارزان قيمت چينی اش آزارم نمی داد؛ بنابراين کتابی از کوله ام در می آورم و در حالی که غذا می خوردم خود را به کتاب خواندن مشغول می کنم و به دين وسيله از استنشاق دود سيگار پيرمرد نجات می يابم. پيرمرد چينی در صورتحسابش، قيمت دو غذای مرا دقيقا دوبرابر قيمت مندرج در منوی رستورانش حساب کرده بود و چه اصراری داشت که به هنگام بازگشت دوباره سری به آنجا بزنم.
.
به شب هنگام، پتوی بدبو و نه چندان تميز هتل را به خود می پيچم و از آن خارج می شوم. باد تندی می وزيد و سرمايش تا زير پوستم می دود، چه آسمانی دارد شِگر با آن ستاره های بسيار و پر نورش.

روز بعد
.
صبح به همراه تاشی و با استفاده از مينی بوسی به سمت بيس کمپ اورست حرکت می کنيم. اين مسير آخرين مسيری است که می توانيم از خودرو استفاده نمايم. از اينجا به بعد می بايست پياده روی نموده و از ياک يا غژگاو برای حمل وسايل و موادغذايی استفاده نمايم.
.
بر روی سنگی، نام بيس کمپ با ارتفاع 5200 متر حک شده است، در کنار سنگ، چندين پرچم عبادت به چشم می خورد. تاشی می گويد که برای ديدن بهتر قله اورست بهتر آن است که از تپه ی نسبتا بلندی بالا برويم. به دليل کمبود اکسيژن و رقيق شدن هوا، از اواسط تپه شروع به سرفه می کنم، بنابراين آهسته گام برمی دارم. در بالای تپه، پرچم های عبادت بسياری به چشم می خورد و دهها کپسول های خالی اکسيژن و روبرو، اورست قرار داشت که باشکوه تمام جلوه گری می نمود.
.
در بيس کمپ، دهها خيمه افراشته وجود داشت که هر کدام مهمانسراهای کوچک و موقتی بودند برای آنانی که قصد صعود به ارتفاعات بالاتر را داشتند. به همراه تاشی، وارد يکی از خيمه ها می شوم. دور تا دور خيمه نسبتا بزرگ، صندليهای چوبی نسبتا عريض ِيکدست وجود داشت که با چند فرش کوچک تبتی و چند پشتی مفروش شده بود. روزها از آن برای نشستن و شبها برای خوابيدن استفاده می شد. در وسط خيمه، بخاری قديمی قرار داشت که مرا به ياد مدرسه ی ابتدايم می انداخت. کف خيمه توسط موکتی که روزی قرمز رنگ بود و امروز به سياهی می زند مفروش شده بود. در دو گوشه ی خيمه، رختخواب های به رنگ سبز بسيار روشن با گلهای درشت به چشم می خورد.
.
موهای بافته ی مرد صاحب خيمه به همراه نوار قرمز رنگش، اندام تنومند و بلند بالايش از کآمبا بودنش حکايت می کرد. او از فلاکسی بزرگ، مقداری چای کره ای در پياله ای، می ريزد و آن را روی ميز روبروی من قرار می دهد. زمانی که پياله چای را بر روی ميز می نهد، نگاهم به دستان بزرگش می افتد که چرکی سياه، زير تک تک ناخنهايش خانه کرده بود و تن پوش چرکين کِرم رنگش که به سياهی می زد. مرد، با چاقوی بزرگ و تيزی، تکه ای از ران گوسفند خشک شده ای که روی ميز ديگری قرار دارد را می برد و آن را به همراه سس تند قرمز رنگی روی ميز جای می دهد. تاشی در حالی که می خندد به مرد از گياهخوار بودنم خبر می دهد و مرد، با لبخندی که بر چهره ی درشتش می نشاند، بلافاصله ران خشک شده را از روی ميزم بر می دارد.
.
مرد روستايی تبتی، مشغول پذيرايی است که همسرش به خيمه وارد می شود، زنی زيبا چهره با قامتی کوتاه و اندامی فربه .زن، در حالی که موهای شسته شده ی خيسش را شانه می زند به دستم منوی کوچک غذای می دهد. بعد از دقايقی سوپ سبزيجات خواسته ام کنار پياله چای کره ای سرد شده قرار می گيرد. مزه ی دلپذير سوپ و داغی آن درهوای سرد کمپ براستی مطبوع بود.
.
تاشی، در حالی که تکه ای از گوشت خشک شده را به نيش می کشد از مرد صاحب خيمه، کاسه و آرد جو طلب می کند، آن هم برای تهيه "سچمبا" که مخلوط آرد بو داده شده ی جو است با چای کره ای تبتی. او، کاسه به دست به سمت من می آيد تا طرز تهيه ی آن را که غذای محبوب تبتی هاست را نشانم دهد. کاسه ی نسبتا بزرگ، در بين دستان بزرگ وروستايی اش کوچک به نظر می رسيد اما او با چنان ظرافتی آرد و چای را با هم مخلوط می کند که حتی صدای تحسين مرد صاحب خيمه را هم بلند می کند.
.
به خارج از خيمه می روم. تاشی، در همان ابتدای ورودمان به بيس کمپ اورست، به دستشويی آن اشاره کرده و از دو کلمه ی " بسيار بد" استفاده نموده بود. در کمپ، تنها دو دستشويی موجود بود، يکی زنانه و ديگری مردانه، آن هم برای چندين ده نفر. در دو سه متری آن، بوی تعفنش مشامم را می آزارد. در را باز می کنم، آن چه را که می بينم را حتی در سفرهايم به کشورهای غرب و مرکز آفريقا هم شاهدش نبودم، چاله ای نسبتا بزرگ اما نه چندان عميق، انباشته از فضولات انسانی.
.
در ارتفاع پنج هزار و دويست متری از سطح دريا، هيچ نشانی از عوارض بيماری ارتفاع در من ديده نمی شود، راهنما می گويد که تنها يک شب را در بيس کمپ اورست به سر خواهيم برد و روز بعد به پياده روی چند روزه ای ادامه خواهيم داد البته بعد از مهيا کردن تمام وسايل مورد نيازمان چون مواد غذايی.
.
در بيس کمپ اورست، فحشا، مواد مخدر و قمار به طور مخفی صورت می گيرد. روسپيگری، تنها به زنان روستايی تبتی اختصاص ندارد بلکه روسپی های مرد از جمله برخی از راهنماهای چينی را نيز شامل می شود.
.

يکی از استانهای چين که به غذاهای تند و فلفل دارش مشهور است.
.

شیگاتزه، شهر زنان چند شوهره

2010-08-19T07:06:00.003+02:00

زنی اهل گياتسه ی تبت

سفرنامه ی زارا مجیدپور به "بام دنیا" تبت- قسمت سوم

٢٨ امرداد ١٣٨٩
.

شهرزادنیوز: وان لی راننده، اتومبیل را در جاده به سمت رهبانگاه یارپا می‌راند. بر روی کوهپایه‌هایی در مسیر، نردبامهایی به رنگ سفید نقاشی شده است که بنا به گفته ی تاشی، این نردبانها، خوش شانسی و موفقیت را از بالا (آسمان) به پایین (زمین) منتقل می کنند.
.

جاده آسفالته‌ی منتهی به سمت رهبانگاه به پایان می رسد واتومبیل در سراشیبی جاده ی خاکی باریک پر دست انداز کوهستانی حرکت می‌کند. بعد از دقایقی وان لی اتومبیل را در محوطه‌ای دایره شکل متوقف می‌سازد و تاشی رهبانگاه را که در بالای کوهی قرار دارد با انگشت نشان می‌دهد و می‌گوید که تا آنجا را باید پیاده‌روی کنیم. در ابتدای راه پله‌های منتهی به رهبانگاه یارپا، چند زن و مرد روستایی پرچم عبادت بسته بندی شده می‌فروشند و هر کدام اصرار می‌کند که از او بسته‌ای بخرم. در قله‌های کوههای اطراف رهبانگاه پرچم‌های چند متری به صورت افقی افراشته شده است.

تاشی با مرد روستایی احوالپرسی می‌کند و سپس به من می‌گوید: "این مرد تموم این پرچمهای عبادت رو از قله کوه‌ها آویزون کرده. اگه بخوای می تونی پرچم بخری و پولی به این مرد بدی تا پرچم رو بالای کوه نصب کنه."
.

مسیر رهبانگاه طولانی است اما خوشبختانه پله‌دار است که رفت و آمد را آسان می‌نماید. هر چه بالاتر می رویم، هوا سردتر می‌شود. راهب جوانی به سمت ما حرکت می‌کند، می‌خواهم عکسی از او بگیرم که مانع می‌شود و به تاشی چیزی می گوید. راهنما توضیح می‌دهد که راهب به علت پوشیدن کاپشن روی لباس مخصوص راهبانه‌اش، تمایل ندارد از او عکسی گرفته شود. بنا به گفته‌ی راهب، پوشیدن کاپشن روی لباس راهبانه بر خلاف مقررات است. او در حالی که لبخند می‌زند راهب نوجوانی که چند پله با ما فاصله دارد را نشانم می‌دهد و می‌گوید: "عکس."
.

در رهبانگاه یارپا نه از بلیط ورودی خبری است نه از ممنوعیت عکس گرفتن. ارتفاع زیاد این رهبانگاه و پر دست انداز بودن جاده منتهی به آن شاید از عواملی باشد که توریست‌های بسیاری را از رفتن به این رهبانگاه باز می‌دارد. در رهبانگاه، غارهای کوچک و بزرگ بسیاری وجود دارد که نزد تبتی‌ها از تقدس برخوردارند. معروفترین پادشاه تبتی، گامپو، و بسیاری از لاماهای معروف برای مراقبه به این مکان می آمدند. در غارهایی که افراد معروف در آن به مراقبه می پرداختند، مجسمه یا عکس‌های قاب گرفته شان قرار داده شده اند.
....

در داخل یکی از غارها که خود از زیبایی طبیعی چشمگیری برخوردار است، چند مجسمه ی کوچک به چشم می خورد. راهبی به دایره های کوچک سفید رنگ که بر کف زمین نقش بسته و از درب غار شروع و به غار کوچکتری در داخل غار اصلی ختم می‌شود اشاره می‌کند و سپس درباره آن توضیح می‌دهد. بنا به گفته‌ی راهب، در دوران نسبتا طولانی، لامای در غار کوچکتر به مراقبه می‌نشست و هر روز بزی شیرده به سوی او می‌رفت و او از شیر بز تغذیه می کرد. وقتی وارد غار کوچکتر می‌شوم عکس قاب گرفته لاما را مشاهده می‌کنم، غار فقط به اندازه نشستن یک نفر آن هم به صورت مراقبه فضا دارد.
.

راهنما تنها ساعاتی همراهم بود و من بیشتر اوقات را به تنهایی در بازارها و خیابانهای شهرها و روستاهای تبت به سر می‌بردم. با توجه به نا آشنایی من به زبان تبتی و ندانستن زبان انگلیسی توسط اغلب تبتی‌ها، به خصوص در شهرهای کوچک و روستاها، یگانه زبانی که می‌توانستم با مردم آن سرزمین ارتباط برقرار نمایم زبان چینی (مندرین) بود. در چین دانش آموزان قوم‌های مختلف در کنار آموزش و آموختن زبان مادری می بایست زبان مندرین که زبان رسمی کشور چین است را نیز بیاموزند. از همین روی می‌توانستم با جوانان و میانسالان تبتی گفتگو نمایم. به کمک تاشی، چند جمله تبتی نیز آموختم که بهترین جمله در میان آنها "تآشی دِلگ" بود که کسی به خصوص پیران تبتی، سلامم را بی پاسخ و بی لبخند نمی‌گذاشتند.
.

پیرزنی ریز نقش با موهای بلند خاکستری رنگش از پله های قسمتی از ساختمان رهبانگاه با زحمت بسیار پایین می آید، از کنارم که می‌گذرد سلامش می‌دهم؛ می‌ایستد و به من نگاه می‌کند و بر لب های نازکش که در بین آنها از دندان خبری نیست لبخند دلنشینی می‌نشاند و این آغازی می‌گردد برای یک گفتگوی چند دقیقه ای.
.

به همراه پیرزن، عروسش و تاشی به سمت قسمت دیگری از رهبانگاه حرکت می‌کنیم. چند پله ورودیه را پشت سر گذاشته و پای به درون رهبانگاه می‌گذارم که با منظره فوق العاده زیبایی روبرو می‌شوم. در رهبانگاه به سوی قله‌ی کوه‌ها باز می‌شد، گویی در این نقطه زمین به پایان می رسید و آسمان آغاز می شد. بوی عودها و پیه سوزهای داخل معبد و حضور مجسمه های بزرگ بودا از یک سو و در چوبی قدیمی که انگار به انتهای زمین و ابتدای آسمان باز می‌شد از سوی دیگر، فضای معبد را غیر قابل وصف می‌ساخت. بی دلیل نبود که لاماها این مکان را برای مراقبه برمی‌گزیدند.
.

در داخل معبد عروسِ پیرزن از پلاستیک کره نذری همراهش، قاشقی بر می دارد و به داخل چراغ پیه سوزی می‌اندازد و این کار را چند باری تکرار می کند. پیرزن کاداکی که به همراه آورده است را به تاشی‌می‌دهد و از او می‌خواهد که آن را به سوی مجسمه‌ی بودا بیندازد. چند لحظه بعد کاداک پیشکشی پروازکنان بر شانه ی مجسمه می‌نشیند.

پیرزن تبتی که مرا مشغول یاداشت‌برداری می‌بیند، از تاشی می خواهد که حرف‌هایش را برای من ترجمه نماید و چنین می‌گوید: "در زمان انقلاب فرهنگی من به این رهبانگاه اومدم اما هیچ خبری از مجسمه های قدیمی و با ارزش معبد نبود. در معبد تنها یک سر بزرگ بودا بود. من تا آخر انقلاب فرهنگی اینجا نیومدم." سپس به مجسمه‌ها اشاره می‌کند و اضافه می کند: "این مجسمه ها رو بعد از انقلاب فرهنگی به این معبد آوردند. در اون زمان حتی قسمتی از رهبانگاه رو هم کاملا خراب کردند." در هنگام خروج از رهبانگاه، تاشی، خرابه ی نسبتا بزرگی را نشانم داد که زمانی قسمتی از رهبانگاه یارپا بود که طبق گفته ی پیرزن در زمان انقلاب فرهنگی کاملا تخریب شده بود.
..

روز بعد

..
به سمت دریاچه یامدروک حرکت می‌کنیم. در کوهپایه برخی از کوههای در مسیرمان شن‌های زیادی دیده می شد، شن‌های زرد رنگی که یادآور بیابان بود. در دو طرف جاده هزاران نهال کاشته شده است، حضور سبز نهال‌ها تا کیلومترها ادامه می یافت، بی گمان چند سال دیگر، این جاده یکی از جاده های سبز و زیبای تبت خواهد بود. نمی‌توان از کنار مزارع کانولای تبت با گلهای زرد رنگ زیبا و آسمان آبی با ابرهای سفیدش به آسانی گذشت.

در نزدیکی چند خانه روستایی، تاشی می‌گوید که اتومبیل به زودی در جاده ی کوهستانی که چندین ساعت به طول خواهد انجامید به پیش خواهد رفت. می‌دانستم که پیچ در پیچ بودن جاده کوهستانی، معده‌ام را به آشوب خواهد کشید بنابراین از او می‌خواهم که اتومبیل را متوقف سازد تا با استفاده از قرصی از آشوب جلوگیری نمایم. همچنین از کرم ضد آفتاب استفاده می‌کنم، اگر چه کِرم ضد آفتاب را به طور مرتب تجدید می کنم اما آفتاب سوزان تبت، پوست صورتم را هر روز بیشتر از روز قبل می‌سوزاند.

برای عکس گرفتن از اتومبیل خارج می‌شوم که پسرخردسال روستایی بسیار زیبای به سمتم می‌دود و چند بار کلمه‌ی "پول" را تکرار می‌کند و دستش را نیز پیش می آورد. به جای پول، تنها بسته‌ی چیپسی که به همراه دارم را به او می‌دهم و از او می‌خواهم که آن را با دو دختر کوچک که در چند قدمی او ایستاده اند و با حجب و حیای بسیار به من و پسرک نگاه می‌کنند شریک شود و کلمه شریک را چند بار تکرار می‌کنم اما پسرک به محض دریافت چیپس به گوشه‌ای می‌رود و به تنهایی شروع به خوردن چیپس می کند. تاشی، در حالی که لبخند می زند و به پسرک که مشت مشت چیس را با ولع در دهان کوچکش جای می‌دهد نگاه می‌کند می‌گوید: "اینجا، پسربودن بهتر از دختر بودنه." بعد از دقایقی به سمت دریاچه حرکت می‌کنیم راهی طولانی و خسته کننده.

دریاچه‌ی یامدرک، یکی از سه دریاچه ی مقدس در تبت محسوب می شود و هر ساله زائران تبتی بسیاری برای زیارت به این دریاچه می آیند. آب دریاچه در قسمتی کاملا آبی رنگ و در قسمتی سبز رنگ است، بی جهت نیست که این دریاچه را دریاچه‌ی یشم سبز می نامند. در کنار دریاچه، زن و مرد روستایی، در کنار دو غژگاو یا یاک ایستاده اند. یاک در مناطق معدودی از جهان چون هیمالیا (تبت و نپال) افغانستان و مغولستان وجود دارند. یاک در فرهنگ تبتی ها از جایگاه مهمی برخوردار است. در طول مسافرتم در تبت، شاهد آن بودم که بر سر در بسیاری از خانه‌های روستایی؛ جمجمعه یاکی نصب شده بود. از تاشی درباره آنها سوال نمودم و او توضیح داد که هر خانواده روستایی، یاک مقدسی دارند که هیچ گاه گوشت آن را نمی‌خورند بلکه گوشت را به لاشخورها می خورانند (مثل دفن آسمانی مردگان در تبت) و سپس جمجمه حیوان را به نشانه خوش شانسی بر سر در خانه هایشان می آویزند و از استخوانها نیز زیور آلاتی تهیه می کنند.

به سمت یاک‌ها می روم، مرد تبتی به زبان انگلیسی می‌گوید: "عکس، بیست یوان- حدود سه دلار-." البته این قیمت تنها شامل عکس گرفتن نبود بلکه سوار شدن بر یاک را نیز شامل می‌شد. بی توجه به گفته اش به سر یاک دست می کشم و به مندرین می‌پرسم که برای عکس گرفتن چقدر باید پول بپردازم؟ مرد تبتی اندکی مکث می‌کند و سپس پاسخ می‌دهد: "ده یوان." دختر چینی که ظاهرا مشغول تماشای دریاچه است اما به مکالمه ما گوش می‌دهد پنج انگشت دستش را به گونه‌ای که می‌خواهد سایبان صورتش کند به من نشان می‌دهد و لبخند می زند. پنج یوان به مرد می‌دهم و او در حالی که زیر لب غر می‌زند با دست بر روی زین یاک می‌زند. در گوشه ای دیگر چند زن روستایی هر کدام در کنار چند سگ سیاه تبتی ایستاده‌اند، هر یک از سگ‌ها حلقه پارچه‌ای قرمز رنگی به دور گردن دارد. زنان برای عکس گرفتن ازسگهایشان ده یوان طلب می‌کنند.

بعد از دقایقی به سمت قصبه‌ی گیاتسه حرکت می کنیم و در خانه ی یکی از ساکنان گیاتسه ناهار می خوریم. قلعه ی بسیار زیبایی که در بالای کوهی خودنمایی می کند اولین چیزی است که توجه ام را به خود جلب می نماید. قلعه ای که در زمان جنگ بریتانیائیها با تبتی‌ها، توسط سربازان بریتانیایی تخریب شد و چند سال بعد مرمت گشت. در دروان انقلاب فرهنگی در چین، این قلعه نیز چون دیگر نقاط تاریخی کشور از گزند انقلاب مصون نماند.

بعد از قرار دادن وسایلم در هتل، به همراه تاشی به سمت رهبانگاه پالچو حرکت می کنم. رهبانگاهی که تا قبل از انقلاب چین، محل زندگی بیش از هزار راهب بود و امروز تنها حدود سی و هفت راهب در آن به سر می برند. در خارج از رهبانگاه، زائران روستایی در گوشه دیواری بساط چای کره‌ای، چای محبوب تبتی‌ها را به راه انداخته اند. برای عکس گرفتن از زوج کهنسالی از آنان اجازه می‌گیرم که با خوشحالی می‌پذیرند. مشغول عکس گرفتن می‌باشم که پیرزن لبخند زنان پیاله‌ی چای کره‌ای که مخلوطی از چای سیاه، کره یاک و نمک می‌باشد را به سمت من بر روی زمین می‌گذارد، می‌خواهم با کلمه‌ای تشکرآمیز از نوشیدن چای صرفنظر کنم که تاشی می گوید:" چای رو برای تو ریخته؛ اگر نخوری به اونها بی احترامی کردی."

چربی چای کره‌ای تبتی بدجوری توی ذوق می‌زند، پیاله‌ی چای را برمی‌دارم در حالی که پیرزن و شوهرش با لبخند نگاهم می‌کنند. جرعه اول را می‌نوشم و از زوج کهنسال تشکر می‌کنم و با خود می‌اندیشم که هر چه زودتر پیاله چای را در دو جرعه خالی کنم. بعد از خالی کردن پیاله و گذاشتن آن بر زمین، بلافاصله پیرزن از فلاکس همراهش، پیاله‌ی چای مرا دوباره پر می کند و من می مانم که با این پیاله ی چای دوم چه کنم؟

در بالای در اصلی رهبانگاه دهها مگس پرواز می کنند و چندین سگ لاغر مردنی در اطراف می‌پلکند. داخل رهبانگاه به دلیل قطع برق بسیارتاریک است و ما به کمک شعله ی چراغهای پیه سوزهای کوچک آهسته در رهبانگاه حرکت می‌کنیم. تاشی از هزار بودای نقاشی شده روی دیوار و مجسمه های زیبای رهبانگاه سخن می‌گوید. دقایقی بعد برق جریان می‌یابد و این بار با دقت به مجسمه ها و نقاشی ها نگاه می کنم و در این میان چشمم به دوربین بالای سر در رهبانگاه می افتد.

بعد از دقایقی به سمت ساختمان دیگر که برج هرمی با طرح زیبای تبتی است به راه می افتیم. نمای خارجی آن به راستی زیباست اما داخل ساختمان به علت عدم ترمیم درب و داغان است. بر روی دیوارها نقاشی های زیبای نقش بسته است اما پله های تنگ وتاریک و درب و داغان، بالا رفتن از ساختمان را بسیار مشکل می کند. بالاخره نفس نفس زنان به پشت بام ساختمان می رسیم، پشت بام از یک سو به قلعه مشرف بود و از سوی دیگر به مزارع جو. بنا به گفته ی تاشی، بهترین محصول جو در این قصبه به وجود می آید.

در راه بازگشت به هتل تاشی می گوید که از امشب تا زمانی که به شهر شیگاتزه، دومین شهر بزرگ تبت، بازگردیم کیفیت هتل و مکانهای اسکانم بسیار بد خواهد بود. قرار است که فردا برای گرفتن جواز عبور به کمپ اورست به سمت شیگاتزه حرکت کنیم، اما این توقف کوتاه خواهد بود و تنها بعد از بازگشت از کمپ، دو روزی را در آن شهر به سر خواهم برد. از تاشی می پرسم که شیگاتزه به چه چیز معروف است؟ و او در حالی که می خندد پاسخم می دهد:" به زنهاش، در شیگاتزه زن ها چند شوهره اند." و سپس می افزاید:" اگر به عنوان مثال در خانواده ای سه پسر وجود داشته باشه و پسر اول خانواده با زنی ازدواج کنه، اون زن فقط یک شوهر نخواهد داشت بلکه دو برادر دیگه هم شوهرهای زن خواهند بود، به عبارت دیگه، یک زن همسر سه برادرمیشه."

بنا به گفته‌ی راهنما، شیگاتزه‌ایها بر این باورند که ازدواج چند برادر با یک زن از تقسیم کردن ثروت خانواده بین پسرها- و زنان و کودکان آنان- جلوگیری می کند و به این وسیله دارایی در خانواده باقی می ماند. پول حاصل از کار و فعالیت برادرها به یک خانواده آورده می شود، آن هم با حضور تنها یک زن. معمولا برادر بزرگتر با کمک زن از مزرعه و یا گله نگاهداری می‌نماید و برادران کوچکتر به شهرهای دیگر رفته و در آنجا به کاری مشغول می شوند و هر از چندی به خانه و همسر مشترکشان سرکشی می کنند.

به هتل بازمی‌گردم، دستشویی اتاق غیرقابل استفاده است. اتاق را عوض می کنم، اما در اتاق دیگر نیز از آب گرم خبری نیست. با پذیرش هتل تماس می گیرم و از نبود آب گرم گله می کنم. می‌گوید: " بیست دقیقه تا نیم ساعت دوش را باز بذار تا آب گرم داشته باشی." همین کار را می کنم اما بعد از نیم ساعت آب دوش لحظه ای داغ و سوزان است و لحظه ای دیگر کاملا سرد. موکت کف اتاق کثیف است و پتو به شدت بد بو، بر روی ملحفه متکا، جای لک خون دیده می‌شود. شب‌های دیگر وقتی در مکانهای بسیار کثیفتر اسکان می یابم؛ گویا فراموش می کنم اتاق آن شب در هتل، چقدر برایم آزار دهنده بود.

بی صبرانه منتظر غروب خورشید و تاریک شدن آسمانم. بالاخره هوا تاریک می شود، پنجره بزرگ اتاق را باز می کنم و چراغ را خاموش. باد سرد به گونه هایم می خورد و من بی توجه به سردی هوا، ساعتی غرق زیبایی آسمان می شوم. زیبایی آسمانی که آن شب مرا ساعتی پای پنجره نگاه داشت، در مقایسه با آسمان شبهای بعد براستی چندان زیبا نبود

..
ادامه دارد

...