Author of "Black Looks", Africa's foremost female blogger

Sokari Ekine

.

An iterview with Sokari Ekine by Zara Majidpour

“I have passed through many places, created many spaces, loved many people, made many wrongs but in all my life I do not know what I have done. This is me and with whom I must live with on the most intimate of terms- but I know with the certainty that night follows day that I am not alone in this.” Quote from Sokari’s blog.

Sokari Ekine is Nigerian social justices and human rights activist and an author. By combining her interest in technology and her desire to highlight and address human rights injustices in the Niger Delta, she founded a blog in 2004 which is called Black Looks.

Her blog covers a range of taboo topics in Africa that focuses on both political and social issues. She has also been involved in various campaigns in Africa.

I interviewed her recently and I ask these questions:

The articles in your blog focus on African issues from all over the continent. Some people say that you are the best female African blogger. why has your blog become such a strong voice from within Africa?

Sokari Ekine: I am not sure about being the "best African blogger" as I am not sure what "the best' means - there are so many contexts. I am probably one of the oldest bloggers as I started in June 2004 when there were very few Africans blogging. Most of those who started around the same time have stopped, some completely some have switched their online activity to Twitter and Facebook.

However there are hundreds of new bloggers and some of them are extremely informative and well written. What I do find though is people writing about issues that I raised four five six years ago. Sometimes I think I should go back to the beginning and start to repost material from 2004/5 because they would still be relevant today. I guess I also have a history of writing about less popular issues such as Queer stories and also my range of coverage is quite extensive.

Your mother is British, father a Nigerian and you lived in the UK, U.S.A and currently in Spain. Why you are interested in African issues and Why have you become a social justice on the continent?

There is a great deal of inaccuracies lingering on the internet and for some reason though I left at the end of 2006, the Spanish part of my journey lingers on and on. I spent the first 25 years of my life in Nigeria [though I had a brief term time sojourn at an English boarding school] with my parents and siblings.

We visited both my paternal family in Port Harcourt and my material grandmother for some holidays so I had the best of both sides of my family. Since then I have lived in the UK, then I spent a brief 3 years in Spain and 6 months in South Africa before returning to London. I am fortunate to have dual nationality Nigerian/British so I can pretty much travel and live in most places for at least a year without too much hassle.

I continue to visit Nigeria regularly sometimes up to twice a year. I should also point out that there is a huge number of Nigerians and West Africans in London where again I have many relatives so even there one is never that far from home. So my connection with Nigeria remains in tack even though I no longer live there and it makes perfectly good sense for that connection to extend to all aspects of my life. I believe for most Africans, in fact for most people who have migrated to another country for whatever reason, their home continues to be central to their lives. And of course this is made so much easier in the past 10 / 15 years with the internet, cheap phone calls and so on.

What kind of problems are human rights and social justice activists facing in Africa?

We are all facing similar problems its a question of degree and what mechanisms exist for struggles against human rights violations, against economic and social injustice etc. However I would say the problems we face on the continent can be placed under three interconnecting issues: - poverty, religious fundamentalism [particularly Christian fundamentalism] and a lack of democratic institutions and governance.
We need to address problems from a global, Pan African and local level.

It is important to have a critical voice but one which is contextual and takes into consideration local situations as well as the global. If you take climate change for example, the impact on Africa is already visible but it is also a global problem and one that is not of the continent's making so we cannot just address it locally.

So there are different levels of response, different ways in which activists can work locally regionally and with international allies depending on the moment and the issue - i think the uprisings in various parts of Africa, Egypt, Tunisia, Burkina Faso, Swaziland, Uganda, Gabon are all indicative that people desperately want to change the course of history - to put an end to dictatorial undemocratic regimes. People want a different kind of economic and political system that meets their local needs and that they can have a real say. I don’t see that the traditional representative democracy which is what countries have been focusing on, can ever give people the participation they want or that is needed to ensure a more equitable society. Again it is not just in Africa that people are feeling the need for more local participation - it is across the world.

Homosexuality is taboo in African culture and some people believed that it is against nature. In some African countries homosexuality is a crime that faces very harsh penalties. Other countries, like South Africa, have progressive laws that protect homosexuals but lesbians especially still get attacked and are tortured, raped and killed. What is the solution to this problem?

First let me say this idea of homosexuality being taboo and against nature is not solely an “African” belief - there are people all over the world who believe this including in the west. The whole discussion around homosexuality is relatively new and I don’t think there is a single country where LGBTI people are not discriminated against and / or continue to struggle against homophobia.

I believe religion plays a huge role - especially evangelical fundamentalist Christianity in the present anti-homosexuality movement on the continent. It is also my belief that same sex relationships have always existed and the fact that some languages have names for homosexuality is evidence of this. At the same time I also believe that homophobia has always existed to some degree or the other.

Possibly in some societies / cultures deviant sexualities were permissible in certain spaces such as religious, warrior or even domestic but I doubt they were ever mainstream. What is different in the post colonial period and what we are experiencing now is the formal criminalization based on colonial laws and a particularly vehement and insidious religious bigotry that is intolerant of sexual minorities, that is misogynist, patriarchal and frankly fascist. It is really only relatively recently that homosexuality has even been discussed so openly and to the point when people could put a name on their feelings.

For example it wasn't until my early 20s that I became aware of the ‘naming’ of my feelings. Because you couldn’t name it, doesn’t mean it doesn’t exist. As I stated above, in my opinion, African countries are facing broadly three major issues - poverty, religious fundamentalism [particularly Christian fundamentalism] and a lack of democratic institutions. The anti-homosexuality movement is very much connected with all three of these.

Having said all of the above, laws against homosexuality are not routinely enforced and even when they have been this has not always been followed by convictions and prison sentences. One recent exception to this was the case in Malawi in 2010 when the couple, Steven Monjeza and Tiwonge Chimbalanga was pardoned after an intervention by the UN Secretary General and of course there have been other cases in Cameroon's, Senegal and Nigeria but without convictions. I am not saying the lack of application of the law and convictions means everything is OK. It is most definitely not and people live under extreme stress when they are in the closet or if they are out in a hostile environment.

Regards South Africa, there are people on the ground there who can speak with more understanding and knowledge than I can on how to reduce the level of sexual violence particularly against lesbian and trans people. Nonetheless, whilst the SA constitution suggests that power is being used properly the reality is just the opposite.

There is a clear disconnect between what is written in the constitution and how the SA government and the criminal justice system are implementing those protections through legislation, enforcing anti-discriminatory laws and through the courts.
There will always be people who commit acts of violence no matter what country. But being able to do so with impunity and the knowledge that it is not altogether socially unacceptable is a different level and I think to some degree that is the case in SA.

If you have religious leaders, members of government, politicians and the media making homophobic statements and keeping silent on hate crimes then of course the society at large will pick up on those messages. I think the solution is a mass uprising as there was during the apartheid era and similar to what is taking place in other parts of the continent and in the Middle East which are about changing the course of history. I recently listened to Harry Belafonte, the African American activist and artist speaking on social justice, changing the course of history and calling leaders to account. His point was that we as activists need to be more fully engaged with power. We must force power to the table, force them to listen to us.

Right now there is no threat to the South African government evidencing violence against women, lesbians and trans people. There is no threat to them from the marginalization and oppression of the poor, the landless, sex workers, unemployed and so on. We have to make that threat real so they will listen and we need to show how taking away the liberty of LGBTI people takes away the liberty for everyone. So we have to have mass protests.

Which call on other social movements, women, the land rights movement, trade unions, all to step up and stop being silent and to put the government on notice that this violence will not be tolerated any more than people were prepared to tolerate the racist violence of apartheid. It has to stop from now. As Belafonte said - we have to make power do what we think it should do.

You express some very strong and often controversial views in your blog. How do you deal with the backlash from your readers or other bloggers for that matter?

In the early days when I began to speak of LGBTI rights and against homophobia it was a problem. I also had racists leaving ugly comments as well. I don't know if the blogosphere has changed or these people are otherwise engaged but fortunately it hasn't happened much lately. When there has been abuse not just on my blog but on other blogs, bloggers have rallied together to support each other. For example when I was being harassed in the Nigerian blogosphere, Kenyan bloggers who had just started Kenya Unlimited invited me to be part of their community - I still am today which is quite amazing really.

Being involved in blogging can take up a fair amount of time, as a matter of fact, I would even go as far as saying that it can totally consume you, how do you maintain a “work, life” balance?

Yes this is absolutely true. When I first started in 2004 I had far more time to write. In 2006 I opened on my blog to 4 other bloggers to bring some diversity of opinion and issues as well as to take the pressure of my having to write consistently. The pressure I felt was wholly mind. Since then I have had a number of guest bloggers, some writing just one post, others contributing regularly. The whole online presence has changed so much in the past 2 years let alone 7 years and now there is Facebook and Twitter and hundreds of more blogs so one has to somehow decide what to write about, what to post about.

.There have been many times when I wanted to stop or at least take a break. Now I view the whole process quite differently. If I feel I have something to say then fine, if I don’t that’s also OK. I also write for New Internationalist and Pambazuka News and try to keep them separate from my blog. It’s too much work to keep up with an online presence and everything else. Keeping a blog can be a full time job. Facebook is a time eater so I have reduced my time there considerably. I used to Tweet a lot but again I have reduced that to a minimum. The problem really is when ones paid work and blog work merge into one and you find yourself having to be constantly online - its exhausting and I am trying to move away from it all.

In Africa people who express views that are in direct opposition to the Government of the day are often victimized and in some cases, even murdered, are you using your location in Spain as a safety net to express your views in an attempt to reach the people of Africa? Would you still blog about the same issues if you were a resident in Nigeria?

Once again I no longer live in Spain and haven't since 2006. I don't think countries in Africa are different in this way, in fact censorship and repression is far worse in many other places. Many bloggers whether in Africa or elsewhere blog anonymously so there would always be that option.

In fact I know many bloggers who are critical of their governments who do blog anonymously despite not living in the west or even saying anything particularly controversial. Still there are a few political bloggers living in Nigeria who are anonymous for their own protection and the protection of their sources. I understand the choice to be anonymous but I do get annoyed when people leave homophobic, racist, sexist and generally abusive comments anonymously - if you feel so strongly about something and you feel its right why do you have to do so anonymously?
It is easier if you are anonymous of course but since I am not and as I said earlier, I continue to visit Nigeria regularly, this hasn't as yet stopped me from speaking out not that I believe I have said anything that is especially dangerous.

So the answer is yes I would write about the same issues if I lived there on a day to day basis. If I felt my life was in danger then I would no doubt find a way to leave. I have never shied away from power though I think as an older wiser person I am more considered and less rash than in my youth.

This interview was translated into Persian (Farsi) and published in Shahrzadnews website
...

زنان سرخ پوست آفريقايی

زنی از قبيله هيمبا در کشور نامبيا

.
نويسنده: زارا مجيدپور

.

٢٣ اردیبهشت ١٣٩٠
.
شهرزادنیوز: به هنگام ورود به يکی از روستاهای سياه پوست نشين قبيله ی "هيمبا" در کشور آفريقايی نامبيا، زنی خميری نرم و قرمز رنگی به روی پوست صورت زنان و دست مردان می مالد. راهنما قبل از ورود به روستا آگاهمان می کند که نه تنها مانع ماليدن ماده ی رنگين به پوستمان نشويم بلکه آن را تا زمانی که در روستا به سر می بريم از روی پوستمان پاک نکنيم. بنا به گفته ی او، مانع شدن و يا پاک کردن آن توهين به فرهنگ روستاييان محسوب می شود.
.
زنان قبيله هيمبا از نسل های قبل از خود آموخته اند که چگونه پوستشان را از گزند آفتاب و آب و هوای خشک و صحرايی مکان زندگيشان حفظ نمايند.
.
آنان با ساييدن خاک اُخرا، چربی حيوانی و گياهان خوشبو و ترکيبشان با يکديگر، خمير نرم و قرمز خوش رنگی به دست می آورند که از آن برای آرايش موها و پوست بدنشان استفاده می کنند. زنان هيمبا به خوبی می دانند که چگونه از خواص پوشانندگی ودرخشندگی خاک اُخرا استفاده نمايند.
.
آنان برای آرايش موهايشان، آن را به چند دسته تقسيم می کنند و سپس هر دسته لوله شده را با قشری از خمير رنگی به خوبی می پوشانند. آن چه که باعث تمايز زنان و دختران اين قبيله نسبت به ساير قبايل می شود، استفاده آنان از ماده ی رنگی بر روی پوست صورت و بدنشان است. اين کار نه تنها رنگ زيبا و درخشانی را به پوستشان می بخشد، بلکه پوست آنان را نيز از آفتاب سوزان آفريقا حفظ می نمايد

.

بنا به گفته ی راهنما، رنگ قرمز اُخرا سمبلی است از قرمزی خاک زمين و رنگ خون، که هر دو در نزد مردم اين قبيله از زندگی و حيات حکايت می کند. اگر چه راهنما، استفاده آرايشی و زيبايی از خمير اُخرا را ويژگی خاص قبيله ی هيمبا بر می شمارد، اما نگارنده ی اين نوشته با اين گفته ی او همراه نيست.
.
قبايل سياه پوست ساکن در کشورهای مختلف آفريقا، عليرغم اختلافات نژادی، فرهنگی و زبانی، مشترکاتی بسياری با يکديگر دارند. به عنوان مثال، استفاده از خاک اُخرا به همراه چربی حيوانی و گياهان خوشبو تنها به قبيله ی هيمبا در کشور نامبيا اختصاص ندارد، بلکه زنان قبيله ی "همر" در کشور اتيوپی نيز از ترکيب مشابه ای برای زينت و آرايش موها و نه پوست صورت و بدنشان استفاده می کنند.
.
دختران و زنان هيمبای ساکن در روستا، همچون زنان قبايل همر اتيوپی و دختران ازدواج نکرده ی "زلو" در آفريقای جنوبی نيمه عريانند و بالا تنه ی خود را نمی پوشانند. البته زنانی که در شهرها به سر می برند و يا دختران روستايی که به مدرسه می روند از لباس های بومی خود استفاده نمی کنند.
.
اغلب مردم روستا از پوست بز برای پوشاندن پايين تنه ی خود استفاده می کنند و استفاده از زيور آلات که معمولا از مس يا صدف تهيه می گردد، نزد دختران و زنان قبيله از اهميت زيادی برخوردار است. ساخت زيور آلات و عروسک های دستی توسط آنان و فروش آن به جهانگردان، منبع درآمد قابل توجهی برايشان محسوب می گردد. فروش صنايع دستی تنها به روستاها خلاصه نمی شود. در طول جاده های اطراف محل زندگی مردم هيمبا، زنانی با بساط کردن صنايع دستيشان دستفروشی می کنند.
.
مردم ساکن در روستاها، به علت آب و هوای خشک منطقه ی زندگيشان، از ميوه و سبزيجات استفاده نمی کنند و اگر چه صاحب گله‌های گاو و بز می باشند اما گوشت جای چندانی در رژيم غذايی آنان ندارد. گاو مبنای ثروت مردم روستا محسوب می گردد و بر همين اساس، داشتن گاو از اهميت زيادی نزد مردم قبيله برخوردار است.
.
جهانگردانی که به صورت تورهای دسته جمعی مسافرت می کنند معمولا حدود دو ساعت از يکی از روستاهای قبيله هيمبا ديدار می نمايند، اما چنانچه کسی تمايل داشته باشد روز يا روزهای بيشتری را نزد اهالی روستا به سر برد و با فرهنگ آنان بيشتر آشنا گردد می تواند با پرداخت مبلغی به يکی از اهالی روستا، در خانه ی او به سر برد که البته زندگی در آن شرايط ، چندان آسان نيست.
.
ختنه کردن دختران، يکی ديگر از ويژگيهای مشترک مردم قبيله هيمبا با برخی از قبايل آفريقاست. بنا به گفته راهنما، پيش از ختنه کردن پسرها، به آنان گفته می شود که هنگام ختنه کردن، درد ناشی از آن عمل را با سکوت و خودداری از سرو صدا پشت سر گذارند در حالی که بر عکس، به دخترها گفته می شود که تا جايی که می توانند فرياد بکشند. در فرهنگ قبيله هيمبا سکوت پسرها و فرياد دخترها به هنگام عمل ختنه، از آمادگی آنان برای ازدواج خبر می دهد.
.

يتيم خانه ای در پکن و فرزندخواندگی کودکان چين

.

نويسنده: زارا مجیدپور

.

٢٠ فروردین ١٣٩٠

شهرزادنیوز: ندانستن زبان مادری کودکان، اولين مشکل پيش رويم در ارتباط با کودکان در يتيم خانه ای در پکن بود. کلاس های زبان چينی به کندی پيش می رفت و جوابگوی نياز فوری ام نبود، بنابراين از "شيئو می اِی" کمک طلبيدم.

اين مشکلی بود که در گذشته در مکانی مشابه در"سوتو"ی ژوهانسبورگ، بزرگترين شهرک سياه پوست نشين در آفريقای جنوبی، نيز با آن روبرو بودم. روزهای اول ورودم به يتيم خانه ی سوتو روزهای راحتی نبود به خصوص که برای رفتن به آن جا زمان نسبتا طولانی را صرف رفت و آمد می کردم، دريغ از يک گفتگوی ساده با کودکی.

کودکان همگی زير شش سال قرار داشتند و هيچ کدام به زبان انگليسی آشنايی نداشتند، مربيان آموزش نديده و داوطلب نيز همگی به زبان "زولو"- يکی از نه زبان سياه پوستان آفريقای جنوبی- با کودکان سخن می گفتند. برای حل مشکل، دست به دامان "سلينا" ی خدمتکار شدم و از او خواستم که به من اندکی زبان مادريش، زولو، را بياموزد به خصوص جملاتی که برای ارتباط با کودکان نيازمند بودم. سلينا با لبخندی بر لب و برقی در چشمهايش بلافاصله درخواستم را پذيرفت.

پيش از ورودم به يتيم خانه، ناآگاهانه بر اين گمان بودم که می توان هر چند اندک به کودکان سياه پوست بی سرپرست کمک نمايم، اما تنها چند هفته بعد بود که دريافتم سخت در اشتباهم. اين کودکان بودند که مرا بی هيچ شرطی به جمع بی آلايش خود پذيرفتند و چون معلمانی کوچک به من نکته ها آموختند.

اندام کوچک و نحيف چندين نفر از آنان به ويروس اچ آی وی- ايدز آلوده بود، ميراثی شوم از سوی والدينشان. با آن که نسبت به بيماری اچ آی وی - ايدز و راههای بسيار محدود انتقال آن آگاه بودم اما همواره از تماس با افراد مبتلا واهمه داشتم.

در جمع آن کودکان سياه پوست بود که دريافتم می توان بی هيچ ترس و دلشوره ای کودکان مبتلا به اچ آی وی- ايدز را در آغوش کشيد، آنان را نوازش نمود و بر گونه های زيبايشان بوسه زد. کودکانی که با دريافت مثقالی محبت، خرواری از آن را نثارم می کردند.

يتيم خانه ای در پکن

در هفته های نخستين ورودم به پکن، يتيم خانه ای می جستم که دوست نو يافته ای به نام "آنا" به کمکم شتافت. او مرا به مدير يتيم خانه ای که خود چند ماهی بود به آنجا رفت و آمد داشت معرفی نمود و قرار بر آن شد که در برنامه ی هفتگی آنان چهار ساعت از دو روز هفته به من اختصاص يابد.

روز اول با آنا همراه شدم، او قبل از آن که به ساختمان اصلی وارد شويم ساختمان روبرو را نشانم می دهد و می گويد: "اين ساختمون شماره يکه که از نوزادهای چند روزه تا بچه های دوساله در اونجا نگهداری ميشن. بچه های بين دو تا شش سال هم تو ساختمون شماره دو نگهداری ميشن. اغلب داوطلب ها معمولا به ساختمون شماره دو ميان." و سپس می افزايد: " بچه های که به جای يتيم خونه های دولتی گذرشون به اينجا می افته واقعا بچه های خوش شانسی هستند."

چند ماه بعد زمانی که به يکی از يتيم خانه های دولتی وارد شدم به درستی گفته ی آن روز آنا پی بردم. در مکان دولتی چندين ساختمان جداگانه قرار داشت که هر ساختمانی متعلق به يک گروه سنی خاصی بود. بر اساس درخواستم به قسمت مهد کودک راهنمايی شدم که کودکان يک تا شش سال در آنجا نگهداری می شدند. اگر چه سالن مهد بزرگ بود اما ديوارهايش کثيف و کف آن برهنه بود.

در دو گوشه ی سالن چند اسباب بازی ديده می شد که نسبت به تعداد کودکان حاضر در آنجا چندان به چشم نمی آمد. روزهای زمستان سالن سرد و روزهای تابستان گرم و آزار دهنده بود. روزهای تابستان دست و پا و صورت کودکان پر از جای نيش پشه ها بود، دو سه باری هم در سالن مهد کودک، پايم به ادرار کودکان آلوده شد. علاوه بر دو مربی نه چندان آموزش ديده، دو دختر حدود دوازده ساله که خود در ساختمان ديگر اقامت داشتند از کودکان نگهداری می کردند.

در مقايسه با يتيم خانه دولتی، يتيم خانه غير دولتی، بيشتر به يک مهدکودک خوب شباهت داشت ،محلی که پنج سال پيش به همت دو زن غير چينی تاسيس شده بود. در گوشه ای از سالن پيانو کوچکی قرار داشت، ديوارها رنگ کرده و با حروف الفبای انگليسی، چندين عکس از حيوانات، نقاشی کودکان و عکس های آنان تزيين شده بود. موکتی کف سالن را می پوشاند و کمدی پر از اسباب بازی در گوشه ای ديگر خودنمايی می کرد.

آن مکان تنها به کودکان دارای مشکلات جسمی اختصاص داشت و من در نگاه اول به جز سه کودک بقيه را سالم يافتم. از آنا در اين باره سوال می نمايم و او پاسخم می دهد که هر يک از کودکان از يک يا چند مشکل جسمی رنج می برند. او اطاقی را نشان می دهد که پرونده های کودکان در آن نگهداری می شود و پيشنهاد می کند که قبل از آشنايی پرونده های آنان را مطالعه نمايم. تنها شش پرونده را در آن اتاق می يابم، گويا پرونده های ديگر در ساختمان شماره يک قرار داشت. با کنجکاوی سرگرم خواندن آنها می شوم.

در شبی تابستانی "شيئو يُون"، نوزاد دختری که تنها چند روز از تولدش می گذشت، را قنداق پيچ در سبدی در کنار در اداره ی پليسی می يابند. در داخل سبد علاوه بر نوزاد، مبلغ سيصد يوان- حدود چهل و پنج دلار- قرار داده شده بود. علت رها کردن نوزاد، شش انگشتی بودن دستانش و اندکی کوتاهی يکی از پاهايش بود.

صفحاتی از پرونده به جراحی های موفق دخترک و جدا کردن دو انگشت اضافی و ظاهر طبيعی دستانش اختصاص داشت. در حالی که به عکسهای شيئو يون زيبا و خندان که با نگاهی شيطنت آميز به دوربين نگاه می کند می نگرم با خود می انديشم که داستان دخترک به افسانه ها شبيه است تا به واقعيت، اما حضورش در يتيم خانه از واقعی بودن او حکايت می کند، واقعيتی تلخ و سخت گزنده.

چند کودک به در بسته می کوبند، از جايم بر می خيزم و در را باز می کنم، اما همگی با خنده و سر و صدا فرار می کنند. دوباره در را می بندم و مشغول خواندن پرونده ی ديگری می شوم. "لونگ" پسرک سه ساله ای است که از مشکل استخوانی در رنج است. والدين او از راه گدايی و به نمايش گذاشتن مشکلات جسمی فرزندشان امرار معاش می کردند و شبها نيز زير پل ها به سر می بردند.

لونگ از والدينش جدا شده و به يتيم خانه فرستاده می شود. بعد ها لونگ را پر سر و صدا ترين و شادترين پسر يتيم خانه يافتم که شادی در وجودش و لبخند هميشگی بر لبهايش او را از ديگر کودکان متمايز می ساخت. با خاتمه يافتن خواندن پرونده ها، به سالن وارد می شوم در حالی که احساس می کنم شش کودک حاضر در ميان ديگر کودکان را چندی است می شناسم.

آنا دخترک محبوب خود را در آغوش گرفته و می گويد: "اين دختر پنج سالشه و ناشنواست و به خاطر گرون بودن هزينه گفتار درمانی قادر به سخن گفتن نيست. اگر من و شوهرم ده پانزده سال جوونتر بوديم اين دختر رو به فرزند خوندگی می گرفتيم اما حالا ما جای پدر بزرگ و مادر بزرگ اونيم." دخترک در حالی که با گردنبند آنا بازی می کند بوسه ای از او دريافت می کند.

فرزند خواندگی کودکان چينی

دو هفته بعد با هماهنگی قبلی به ساختمان شماره يک وارد می شوم و با پزشکی که هر از چندی به کودکان يتيم خانه سرکشی می کند آشنا می شوم. او مرا به طبقه دوم ساختمان راهنمايی می کند و به دو نوزاد چند روزه ای که در تخت خوابشان آرميده اند اشاره می کند.

هنگامی که تور تخت را کنار می زنم اولين چيزی که به چشم می خورد شکاف لب و کام هر دو کودک است، شکافی که از آن با عنوان "لب شکری" نام برده می شود. پزشک می گويد:"اين بچه ها با دو تا عمل جراحی صورتشون به صورت طبيعی در می آد، اما والدين اين بچه ها که در روستاها و شهرهای دور افتاده زندگی می کنن يا اين رو نمی دونن و يا به دليل فقر خانواده قادر به تامين هزينه عمل نيستن. اونا می تونن تنها يه بچه داشته باشن و ترجيح می دن که يه بچه سالم داشته باشند."

به طبقه اول باز می گرديم، پزشک سه کودک را نشان می دهد و می گويد:"اينا هم وقتی اينجا اومدن مثل اون دو تا نوزاد لب شکری بودند، اما حالا فقط يه خط نازک و کوچيک رو لب بالايشون وجود داره." از پزشک درباره پرداخت کنندگان هزينه عمل ها سوال می کنم و او پاسخ می دهد: "همه ی هزينه يتيم خونه اعم از کرايه ساختمانها تا جراحيها توسط مردم خير، چند شرکت و کارخانه و حتی چند سفارتخونه ی خارجی تامين ميشه. برخی از اين جراحی ها در پکن و برخی از جراحی های مهمتر در کشور سنگاپور انجام می گيره."

.بر روی ديوار سالنی که جشن شش سالگی تاسيس يتيم خانه در آن برگزار می شود، عکس های ده کودک که در طول پنج سال گذشته به فرزند خواندگی پذيرفته شده اند به همراه نامه هایی از سوی والدينشان به چشم می خورد. نام کودکان به اسامی انگليسی تغيير کرده بود، آنها همگی در ايالتهای مختلف آمريکا به سر می برند.

شرکت کنندگان در جشن به جز مربيان، همگی غير چينی بودند، حضور چند فرد خارجی با فرزندان چينی تبارشان در آن جمع به راستی مايه خوشحالی بود. موسس يتيم خانه در حالی که از شادی اشک می ريزد، می گويد: "امسال سال خوبی برای ما بود.

در طول امسال، ده بچه صاحب خانواده شدن و به زودی به خانواده های جديدشون ملحق ميشن." او سپس ليستی را از جيب لباسش بيرون می آورد و نام ده کودک را قرائت می کند. شيئو يون، لونگ و دخترک محبوب آنا جزو آن ليست بودند

.

نوه مهاتما گاندی از نلسون مندلا و پدر بزرگ خود می گوید

مصاحبه زارا مجيدپور با اِلا گاندی

١٥ فروردین ١٣٩٠

شهرزاد نیوز: اِلا گاندی در سال 1940 در استان کووازولو – ناتال آفريقای جنوبی به دنيا آمد، هفت سال بعد از تولد او هند به رهبری پدر بزرگش، مهاتما گاندی، استقلال خود را کسب نمود. پدرش، مانيلا، سردبير روزنامه گجراتی- انگليسی بود و مادرش بنيانگذار مدرسه غير نژادپرستی در "خانه گاندی" در رژيم آپارتايد.

از بخت بلند، اِلا در خانواده ای چشم به دنيا گشود که بر اين باور بود که زنان می بايست آزادانه حرف خود را بزنند. از همين رو او توانست اولين زن هندی تبار از نسل خود باشد که آن چه را می پسنديد و به آن باور داشت از راه تحصيل و انتشار نظراتش در باره برابری زن و مرد در سراسر جامعه دنبال نمايد.

اِلا به عنوان يکی از معروفترين فعالان زن رنگين پوست در آفريقای جنوبی مورد احترام است. در اوت سال 2006 وی سخنران اصلی در مجمع زنان در کيوتو ژاپن بود. او در آنجا خود را اينگونه توصيف نمود: "من به عنوان يک فعال اجتماعی، سياسی و مذهبی به اينجا آمده ام؛ اما پیش از همه اينها، من يک زن هستم." اِلا با تبليغ خستگی ناپذير منع خشونت عليه زنان، پا در جا پای پدر بزرگش گذاشته است.

او علاقه ای به يادگيری زبان آفريکانس- زبان سفيد پوستان هلندی تبار و زبان رسمی در دوران رژيم آپارتايد- نداشت و به همين دليل رشته ی تحصيلي اش حقوق را رها نموده به علوم اجتماعی روی آورد که سال ها در آن به فعاليت مشغول بود. او حدود هشت سال و نيم در حبس خانگی به سر برد. پس از انتقال قدرت به حکومت دمکراتيک در سال 1994 به پارلمان راه يافت و از سال 1994 تا 2004 در پارلمان- به عنوان عضوی فعال- خدمت نمود.

.

سرمشق و الگوی شما "آلبرت لوتولی"،"نلسون مندلا" و "والتر سی سولو" بوده اند که همگی در مبارزه مسلحانه درگير بودند. از سوی ديگر، الهام بخش شما پدربزرگتان مهاتما گاندی بود که معتقد به مبارزه غير خشونت آميز بود. چگونه از اين فلسفه های کاملا متضاد الهام گرفتيد؟

خود مهاتما گاندی با افرادی چون "شوبهاس چاندرا بوس" و "جايپراکاش نارايان" همکاری می کرد که هر دوی آنها از راه های متفاوت در مبارزه مسلحانه برای استقلال هند فعاليت می کردند. اولی در ارتش هند و دومی در جنبش زير زمينی که به فعاليت های خرابکارانه مشغول بود. عامل مشترک اين دو ميهن پرستی و عشق به انسان بود.

اين يکی از عوامل مشترک ما در چهار رکن مبارزه در آفريقای جنوبی بود؛ يعنی مبارزه دمکراتيک مردمی در کشور همراه با اصل عدم خشونت. جنبش زير زمينی، يعنی ارتش آزادی بخش معتقد به راهکارهای خشونت آميز و جنبش ضد آپارتايد که به روش غير خشونت آميز باور داشت.

ماندلا، سی سولو و لوتولی با صدای رسا از جنبش همراه با عدم خشونت حمايت کرده و اعلام نمودند که تنها زمانی به راه حل های جايگزين روی خواهند آورد که حکومت آشتی ناپذير گردد و جنبش را ممنوع و محدود نمايد.

به عنوان نوه مهاتما گاندی و دوست نلسون مندلا، تفاوت آن دو را در مبارزه در چه می بينيد؟

انگيزه هر دوی آنها عشق به آزادی و حرمت انسان بود. و در راه رسيدن به اين مقصد خستگی ناپذير و جان بر کف تلاش نمودند تا به هدف خود دست يابند. تفاوت شيوه های اين دو نفر تفاوت عمده ای نيست. گاندی، به عنوان رهبر معنوی و رهبر سياسی مطرح است و نلسون مندلا، به عنوان رهبر سياسی با اعتقادات اخلاقی قوی. از همين روی، جنبش های آنها با اين تفاوت متمايز می شود.

شما از سال 1994 تا 2004 به عنوان عضوی از حزب حاکم کنگره ملی آفريقا -اِی اِن سی- در پارلمان بوديد. چرا قبل از به پايان رسيدن دوره دوم نمايندگی استعفا داديد؟

استعفای من قبل از اتمام دوره دوم چند دليل داشت: - من به حوزه انتخابيه خود اعلام کرده بودم که تمايل ندارم برای دوره ديگر نماينده شوم، اما آنها به انجام اين کار اصرار داشتند. يک توافق ضمنی وجود داشت که من قبل از اتمام دوره استعفا بدهم و دليلش آن بود که احساس می کردم ديگر افراد در حوزه انتخابيه نيز بايد در فعاليت پارلمانی تجربه کسب نمايند.

- فکر می کردم که در بيرون از پارلمان برای کشورم و در سطح بين المللی بيشتر می توانم فعاليت نمايم.

- احساس می کردم که پنج سال دوم نمايندگی در پارلمان، سال های خدمت است و برای اين که ارائه خدمت کارآمد و رضايت بخش باشد می بايست جامعه را هم نسبت به نقش خود و هم چنين نقش دولت آگاه کرد. اين کار در خارج از پارلمان و به عنوان يک فعال سازمان های غير دولتی -اِن جی او- به صورتی اثر گذارتر می توانست انجام شود.

شما گفتيد که "چون يک سياه بينديش نه چون يک هندی تبار" الهام بخش شما در مبارزه بود. در دوران رژيم آپارتايد چه فرقی بين يک سياه پوست آفريقايی و يک هندی تبار بود؟

ويژگی منحصر به فرد رژیم آپارتايد این بود که با تقسيم کردن جوامع و قوميت ها به حيات خود ادامه می داد. هر گروه به حفظ هويت خود تشويق می شد نه به يک هويت ملی آفريقای جنوبی. روشن است که اموری چون ورزش و مانند آن مخصوص سفيدپوستان بود و سياهان اجازه رقابت در ورزش آن هم در سطح بين المللی و يا نمايندگی کردن کشور خود را نداشتند.

در واقع اهالی آفريقای جنوبی به مردم سفيدپوست خلاصه می گشت و بقيه ما با هويت قومی خودمان شناسايی می شديم، بعضی به زبان زولو بعضی به زبان کوزآ و برخی به زبان سوتو صحبت می کنند و غيره. ما به عنوان مردم ستمديده تصميم گرفتيم از اين قوميت خارج شده و به عنوان مردم تحت ستم آفريقای جنوبی زير پرچم آگاهی سياهان متحد شويم. اما اين برای من هدف نبود. من خود را اهل آفريقای جنوبی می دانم و می ديدم که اولين گام می بايست اتحاد سياهان ستمديده و سپس اتحاد اهالی آفريقای جنوبی باشد.

شما با نلسون مندلا قبل از آزادی اش از زندان ملاقات کرديد. فکر می کنيد بعد از گذشت شانزده سال از انتقال قدرت – از سفيدها به سياه ها- به اهداف خود دست يافته ايد؟

به هيچ وجه. بايد به اين نگاه کرد که هدف ما چه بود، اهداف ما تا حدود زيادی در منشور آزادی تعريف شده بود. در ده بند آن منشور، به طور کلی خواسته های اهالی آفريقای جنوبی بيان شده است. نژاد پرستی که همواره در کشور چهره نشان می دهد، به هيچ وجه خواست ما نبود.

در حال حاضر فاصله بين فقير و غنی افزايش يافته است و عدم دسترسی به امکانات اوليه چون تحصيلات، بهداشت و ديگر نيازهای زندگی نشان می دهد که ما هنوز به اهداف خود دست نيافته ايم. اما سئوال اينجاست که کدام کشور است که همه مشکلات گذشته اش را يک شبه حل نموده بدون آن که متوسل به خودکامگی و خشونت شده باشد.

ايالات متحده آمريکا و بخش های بزرگی از اروپا هنوز با همین مشکلات ما دست و پنجه نرم می کنند. از اين رو اگر دست در دست هم بدهيم و بايکديگر همکاری نمائيم، شايد بتوانيم راه حل را آسانتر پيدا کنیم؛ چرا که مشکلات اين کشور با توسعه طلبی غرب آغاز شده است.

به عنوان يک فعال سياسی، فکر می کنيد که رهبران حزب حاکم کنگره ملی آفريقا به آرمان های بنيانگذاران آن وفادارند؟

به نظرمن بسياری از رهبران حزب کنگره ملی آفريقا از نظر از خود گذشتگی، تعهد، سخت کوشی و با وجدان بودن از بهترين رهبران دنيا هستند. اما افرادی هم هستند که با انگيزه شخصی وارد اين ميدان شده اند و مثل همتايانشان در ديگر کشورها، مانع توسعه کشور می شوند.

اما خبر خوبی می توانم به شما بدهم و آن اين است که در حکومت ما برخلاف حکومت های کشورهای ديگر، لازم نيست که سی سال زمان طول بکشد تا اين افراد و شيوه هايشان افشا شوند.

اهداف شما از انتشار ماهنامه "ساتياگراها" که به تازگی آن را شروع کرده ايد چيست؟

"ساتياگراها" ارزش های نيکو، اطلاع رسانی، آگاهی و آموزش را تبليغ می کند. اين نشريه ضد خشونت گرايی است و واقعيت ها را بيان می کند و به جامعه در تفسير آنچه اتفاق می افتد، کمک می کند.

بهترين خاطره ی دوران کودکی که از پدر بزرگتان مهاتما گاندی به ياد داريد، کدام است؟

وقتی او ترور شد من هفت ساله بودم. او برای من يک پدر بزرگ دوست داشتنی بود. او عاشق بچه ها بود. من بعضی از لحظه های واقعا شاد زندگيم را با او گذرانده ام. بعضی وقت ها با هم سر يک سفره غذا می خورديم، گاهی با هم بازی می کرديم و گاهی نيز سعی می کرديم ريسندگی ياد بگيريم.

ذهن پرسشگر من بعضی از مسائل مهم در زندگی او همچون ساده زيستی و زندگی در جمع را متوجه می شد يا انظباط او وقتی که سکوت و قناعت را رعايت می کرد؛ اما من در آن سن نمی توانستم ديپلماسی، فعاليت سياسی و يا فعاليت های اجتماعی او را درک نمايم

.

Ela Gandhi, on Nelson Mandela and her grandfather

Ela Gandhi

.

An interview with Ela Gandhi by Zara Majidpour

Ela Gandhi was born in 1940 in Kwazulu Natal, South Africa and seven years later India became independent under the leadership of her grandfather Mahatma Gandhi. Her father Manila was the editor of Gujarati-English newspaper and her mother started a non-racial school at Gandhi’s house during the apartheid regime.

.Ela was fortunate to be born into a family that believed that women should have a voice thereby enabling her as an Indian woman of her generation to pursue issues close to her heart by gaining an education and spreading her views on equality throughout the community.

.In South Africa, Ela is revered as one of the most famous female activists of colour. In August 2006, she was the key note speaker at the Women’s Assembly in Kyoto, Japan and she described herself as follows:” I come here as a social, political and religious activist, but above all I am a woman.”

Ela has tirelessly followed in her grandfather’s footsteps by promoting non-violence against women. Ela was not interested in learning Afrikaans which is why she gave up law and subsequently studied social science which she practised for many years.

She was under house arrest for about eight and a half years. After the transfer of power to the democratic government in 1994, she served as a member of parliament from 1994 to 2004.

.Your role models were Albert Luthuli, Nelson Mandela and Walter Sisulu who were all involved in the armed struggle. On the other hand you were inspired by your grandfather Mahatma Gandhi who believed in non violent resistance. How did you get inspired by these completely opposing philosophies?

Gandhi himself worked with Shubhas Chandra Bose and Jayprakash Narayan both were in different ways part of the armed struggle in India, in the army out of the country in the case of the former and in the underground movement engaging in sabotage activity in the case of the latter.

The common factor was patriotism and love of human beings cherishing a passion for human dignity. This then is a common factor in our four pillars of the South African struggle, viz. the mass democratic struggle in the country wedded to the principles of nonviolence. The underground movement, the liberation army which opted for solutions that were not nonviolent and the anti apartheid movement which was nonviolent. Mandela, Sisulu and Luthuli have been vociferous about their support for the nonviolent movement and have said that they only opted for an alternative after the state became intransigent and banned and gagged the movement.

As Gandhi’s granddaughter and Nelson Mandela’s friend, what were the differences between them in freedom struggle?

Both were driven by a passion for liberation and human dignity and towards this end worked tirelessly and selflessly to attain their goals. The difference is not a huge one. Gandhi stands out as a spiritual leader as well as a political leader; Nelson Mandela stands out as a political leader with a strong moral conviction. Their movements were therefore characterized by this difference.

You were an ANC Member of Parliament from 1994 to 2004. Why did you resign before completing your second term?

There were several reasons that led me to resign before the end of my term. 1. I had indicated to my constituency that I was not keen to stand for another term but they wanted me to stand and there was a tacit agreement that I would not complete the term.

This was because I felt that other people in the constituency should gain experience in parliamentary work.

2. I felt that I could do much more work for my country and internationally outside parliament.

3. I felt that the second five years were about delivery and for delivery of services to be efficient and satisfactory there was need to raise community consciousness both of their own role and the government’s role. This could be done more effectively outside parliament as an NGO worker.

You said thinking black, not Indian inspired you. What were the differences between being an African or Indian during the Apartheid regime?

In South Africa the unique feature of apartheid was that it thrived on dividing the communities and the ethnic groups. Each group was encouraged to develop its own ethnic identity and not a national South African identity.

Obviously because things like sports and so on were only for whites and black people were not allowed to compete in international sports or represent their country. So effectively South Africans were the white people of South Africa and the rest of us were identified by our ethnic identity therefore people speak of Zulu and Xhosa and Sotho etc.

We as the oppressed decided to move away from this ethnicity and unite as oppressed people of South Africa under the black consciousness banner. But this did not for me mean an end in itself. I considered myself a South African, and saw that the first step was to unite as black oppressed and then as South Africans.

You met Nelson Mandela before his release from prison. Do you think you have reached your goals after 16 years of transfer of power?

Not at all. We need to look at what was our goal and to a large part our goals were defined in the freedom charter. The ten clauses spell out generally what South Africans had dreamt of.

The racism that continually emerges is not what we visualized, the gap between the rich and poor which has grown, and the continued lack of access to basic facilities such as education, health care and other requirements of life, are all indicators that we have not reached there yet.

But then which country has been able to surpass problems of the past over night without being totalitarian and ruthless. United States and large parts of Europe still have the same problems we have so perhaps the solution can be more easily found if we join hands as the problem in the country started with the expansionist policies of the West.

Do you think, as a political activist, the current ANC leaders are faithful to the founder’s ideals?

I think that by far many of the ANC’s leaders would rank among the best leaders of the world, selfless, committed hard working and conscientious. But there are elements who are driven by self motivation like those of their counterparts in other countries and are hampering the development of the country.

The good news is that it does not take the ANC government to surface these people and these practices 30 years as does in other countries.

What are your objectives with Satyagraha, the monthly newspaper you started publishing recently?

Satyagraha promotes good values, information and awareness together with education. It is non-confrontational, it states the facts and it helps community interpret what is happening.

What is the best childhood’s memory you have of your grandfather, Mahatma Gandhi?

I was 7 years old when he was assassinated. But to me he was a loving and doting grandfather. I enjoyed some really cherished moments with him, sometimes sharing his meal. Sometimes playing and sometimes trying to learn to spin.

But also my enquiring mind picked up some of the key issues in his life such as his simplicity, his communal living. His discipline when he observed silence and his frugal diet. At that age I was unable to comprehend his diplomacy and political work or his work in the community.

..

This interview was translated into Persian (Farsi) and published in Shahrzadnewswebsite

.

يک دوست دختر قبل از ازدواج، چند دوست دختر بعد از ازدواج

زن خلبان هواپيمای جنگنده چينی

... ..

سفرنامه زارا مجيدپور به چين- قسمت چهارم

٩ فروردین ١٣٩٠

شهرزادنیوز: در جامعه ی مرد سالار چين شنيدن شعار برابری زنان با مردان که از طرف حزب کمونيست این کشور تبليغ می شد، طنين خوشايند و مطلوبی داشت که تعداد زيادی از دختران و زنان جوان چينی را به عضويت در حزب کشاند.

با پيروزی انقلاب کمونيستی، سران حزب برای بهبود وضعيت زنان گام های بلندی برداشتند که از جمله ی آنان می توان به قانون تک همسری مردان اشاره نمود. تا پيش از تصويب اين قانون، مردان چينی قادر بودند با زنان متعددی ازدواج نمايند و هر چه دارايی مرد بيشتر بود تعداد زنان او نيز افزايش می يافت. اگر چه وجود اين قانون مردان چينی را از ازدواج های متعدد باز می دارد، اما برخی از مردان متاهل تنها به رابطه با همسرشان بسنده نمی کنند.

متاهل اما در دسترس

"مرد چينی قبل از ازدواج يک دوست دختر و بعد از ازدواج چند دوست دختر داره." اين گفته ی طنزآمیزی است که در بين برخی از مردم چين رواج دارد. اين گفته بی گمان شامل حال همه مردان نمی شود، اما رواج آن از وجود مردان متاهلی حکايت می کند که با يک يا چند زن به غير از همسران خود رابطه دارند.

در اوايل حضورم در چين اصطلاح "اِم بی اِی" برايم به جز "کارشناسی ارشد در رشته مديريت بازرگانی" معنی ديگری نداشت، تا آن که روزی از طرف دوستی برای آشنايی با چند نفر به جمع دوستانه ای وارد شدم.

ساعتی نگذشته بود که يکی از افراد حاضر در باره ی دو تن از همکاران چینی اش و رابطه ی آنان شروع به سخن گفتن کرد. آن چه که در گفته های آن فرد توجه ام را جلب نمود، استفاده دائم او از اِم بی اِی در جملاتش بود که با توجه به دانسته ام، طبيعی بود که معنی جملاتش را در نمی يافتم، بالاخره طاقت از کف داده و پرسیدم: اِم بی اِی، يعنی چی؟

فرد مورد خطابم نگاهی به من انداخت و گفت: "معلومه تازه واردی؟" با سر جواب مثبت دادم و او توضیح داد: "در چين بعضی از مردها و زن های متاهل با فرد ديگه ای به جز همسرشون رابطه دارند. رابطه ای که خارجي های انگليسی زبون ساکن چين، اونو به اختصار اِم بی اِی ميگن.(1)" سپس افزود: "البته اين نوع رابطه معمولا بين بعضی از متاهل های طبقه ی متوسط و بيشتر بين ثروتمندها، به خصوص مردها، وجود داره."

زنان و بازار کار

اگر چه شکوفايی در عرصه ای چون سياست در چين برای زنان عرصه آسانی نيست و قلمرويی مردانه محسوب می گردد، اما در عوض زن چينی در ميدان اقتصاد این کشور می تازد. يکی از خصوصيات مشترک اغلب زنان چينی پرکاری و سخت کوشی آنهاست.

در تبت عده ای فعلگی می کنند و يا به عنوان کارگر ساده، در ساخت جاده مشغول به کارند. برخی تيرهای چوبی بلند و سنگين را حمل می کنند و عده ای ديگر با دست فروشی امرار معاش می نمايند. در بيمارستانهای شهرهای بزرگ چين زنانی اشتغال دارند که ظريف ترين اعمال جراحی را انجام می دهند. در حالی که بعضی دیگر قصاب و گروهی ناخن گيرند.

برخی راننده ی تاکسی و اتوبوسند و عده ی انگشت شماری خلبان هواپيماهای جنگی. در فهرست بيست نفری ثروتمندترين زنان جهان - که با فعاليت خود به ثروت دست يافته اند – نام يازده زن از چين به چشم می خورد. در رتبه اول اين ليست نام "جانگ يين"، صاحب کارخانه تولید کاغذ "نه اژدها"، جای دارد که از او با عنوان "ملکه کاغذ" نام می برند

...پ

ادامه دارد...

(1

Married But Available - متاهل اما در دسترس- که به صورت اختصار آن را MBA می نامند (2

http://www.chinadaily.com.cn/china/2010-10/13/content_11402026.htm

. ..

درمان با داروهای گياهی چينی

داروخانه ی سنتی چينی

.

سفرنامه ی زارا مجيدپور به چين- قسمت سوم

.

٢٤ اسفند ١٣٨٩
.
شهرزادنیوز: در یک مهمانی با "شيئو می اِی" آشنا می شوم و چندی نمی گذرد که مصاحبت با او سخت برايم گرانقدر می گردد. شيئو می اِی مدرس تاريخ در دانشگاه است و در رشته ی خود صاحب نظر اما سخت بی ادعا.
.
هر گاه که از کنار داروخانه های سنتی چينی می گذشتم، اندکی کنار شيشه بزرگ داروخانه می ايستادم و با کنجکاوی به کسانی نگاه می کردم که از پاکت های حاوی داروهای گياهی مشت مشت بر می گرفتند و بعد از وزن کردن آن توسط ترازوهای کوچک دستيشان، آن را روی پارچه ی سفيد روی پیشخوان می ريختند.
.
چند باری در اين مورد با شيئو می اِی سخن گفته بودم، روزی با من تماس می گيرد که فردايش با او برای ملاقات پزشک خانوادگيشان همراه شوم. آن روز، در طول مسير، شيئو می اِی می گويد: "دکتر خونوادگی ما هشتاد سالشه." پدر و پدر بزرگش از پزشکان دربار سلسله ی چينگ بودند- آخرين سلسله پادشاهی در چين. به همراه شيئو می اِی وارد ساختمانی می شويم که ابتدا داروخانه ی گياهی آن توجه ام را جلب می کند. دقايقی بعد به همراه پرستاری وارد اتاق پزشک می شويم، پيرمرد سر پا و محکم است و موهای رنگ کرده سياه رنگش او را پانزده، بيست سالی جوانتر از سن واقعی اش نشان می دهد.
.
شيئو می ای مرا به دکتر معرفی می کند و پيرمرد دست استخوانی اش را به سمت من دراز می کند. همچنان که پزشک مشغول نوشتن نسخه ی جديد داروست، شيئو می ای مرا مورد خطاب قرار می دهد. "می خوای دکتر نبضت رو کنترل کنه؟" و بدون اين که منتظر پاسخم بماند از پزشک می خواهد که نبض مرا کنترل نمايد. چندان تمايلی به اين کار ندارم، اما شيئو می ای ادامه می دهد: "اين دکتر با گرفتن نبضت، چيزهای جالبی بهت ميگه!"
.
پزشک نوشتن نسخه را تمام می کند و در حالی که به من لبخند می زند و دندانهای نازيبا اما اصلش را نشان می دهد، از من می خواهد که روی صندلی مقابلش بنشينم و دستم را روی بالشتک کوچکی که در سمت او و روی ميز قرار دارد بگذارم. سپس با چهار انگشتش شروع به کنترل نبضم می کند اما انگار با انگشتانش روی رگم ضرب می گيرد، گاه ضربه ای آرام و گاه با اندکی فشار.
.
"تو گياهخواری، نه؟" اين جمله را دکتر می گويد، سپس ادامه می دهد: "بايد دست از گياهخواری برداری و گوشت بخوری." بدون آن که سرش را بلند کند و يا از ضرب گرفتن انگشتانش اندکی بکاهد اين بار از نوشيدنی مورد علاقه ام سخن می گويد و مرا از نوشيدن آن برحذر می نمايد.
.
دقايقی بعد از مطب دکتر خارج می شويم. شيئو می ای می پرسد: "چطور بود؟" پاسخ می دهم: "معلومه که تو قبلا درباره ی من باهاش حرف زدی." قيافه ی شيئو می ای ناگهان تغيير می کند و با لحنی بسيار سرد که از او بعيد بود، می گويد:"من يه کلمه هم درباره ی تو با دکتر حرف نزده بودم!"
.
چند روز بعد، در يک مهمانی دوستانه، "جين" مرا مخاطب می سازد و می گويد: "شنيدم چند روز پيش به ديدن يه دکتر سنتی چينی رفته بودی؟" از گفته اش تعجب نمی کنم، با وجود راننده های چينی خبر کِش، کنجکاوان به خوبی تغذيه می شوند. من از ملاقاتم با پزشک پير، کنترل نبض و گفته های او به همراه آن چه که از جايگاه داروهای سنتی نزد چينی ها آموخته يا شنيده بودم برای جمع تعريف می کنم.
.
مردان حاضر در مهمانی به کلی منکر خواص داروهای گياهی چينی اند. "ماری" که به زور هيکل تنومندش را در مبل جای داده، تکانی به خود می دهد و با لحنی طعنه وار می گويد: "شايد بهتره من برای پا دردم برم پيش اين دکتره." به ماری نمی گويم که اگر از خوردن خوراکهای بسيار چرب و پر شيرين که با ولع آن ها را می بلعد دست بردارد، پاهای کوتاهش مجبور نخواهند بود وزن صد و سی چهل کيلويی اش را تحمل کنند.
.
بعد از صرف شام، "دِزرِی" از من می خواهد که برايش از دکتر چينی وقت بگيرم و چون زبان چينی نمی داند خواهش می کند که با او همراه شوم. می گويد که در پستان هايش کيست های کوچک آبکی وجود دارد که باعث شده اند در چند ماه گذشته درد بسياری را تحمل نمايد. او از ملاقات با چند پزشک متخصص سخن می گويد که چندان موثر نبوده اند.
.
چند روز بعد به ملاقات پزشک پير می رويم. دِزرِی از دردش سخن می گويد و دکتر در حالی که نبض او را کنترل می کند، چند سوال می پرسد. سپس می گويد: "با مصرف داروی گياهی که برات می نويسم، به زودی دردت از بين می ره." و سپس ادامه می دهد: "داروها رو می بايست سر وقت و نسبتا گرم بنوشی و تا سه ماه، هر ماه يکبار، برای تجديد نسخه به ملاقات من بيای."
.
يک ماه بعد دِزرِی بی خبر به ديدنم می آيد، ابتدا از برطرف شدن دردش خبر می دهد و سپس با کمی دستپاچگی می گويد: "من و تام سالهاست که دلمون بچه می خواد اما به دليل کم تحرکی اسپرم تام، در اين زمينه ناموفق بوديم. بنا به توصيه دکترها، تام هر روز مولتی ويتامين مصرف می کنه، زينک می نوشه و هر روز ورزش می کنه، اما فايده ای نداشته." سپس می افزايد: "فکر کردم خوبه که اين دکتر چينی و داروهای گياهيشو هم امتحان کنيم، تام رو راضی کردم پيش دکتر بياد." آنگاه به چشمهای من زل می زند و ادامه می دهد: "ما زبون چينی بلد نيستيم، ميشه تو با ما بيای؟"
تصور آن که مجبور خواهم شد در حوزه ی خصوصی آنان وارد شده و سوالات دکتر و جوابهای آنان را ترجمه کنم، احساس ناخوشايندی را به زير پوستم می دواند. پشت سر هم بهانه می آورم اما دِزرِی نه تنها از ميدان به در نمی رود، بلکه بر اصرارش نيز بيشتر از قبل می افزايد.
.
بعد از گرفتن وقت ملاقات، به همراه دِزری و تام به ملاقات دکتر می رويم. پيرمرد دائم از تام سوال می کند و او با اندکی خجالت پاسخ می دهد و من با گونه های از شرم سرخ شده، ترجمه می کنم و دِزرِی با شادی و شايد با اميد به پزشک پير نگاه می کند.
.
پزشک می گويد که برای اين مشکل درمانی می شناسد، اما در صورتی که دارويش اثر نبخشيد نمی بايست نا اميد شوند. او از بيمارستانی نام می برد که در تمام چين زبانزد است و توضيح می دهد که در آن بيمارستان، بخش های مختلفی وجود دارد که پزشکان هر بخش در کار خود نامدارند و از همين روی بيماران از سراسر چين به اين بيمارستان مراجعه می کنند. پزشک می خندد و اضافه می کند:"ديدن چند هزار مريض در بيمارستان برای ما چينی ها عاديه، اما برای شما خارجيها نه.اگر مجبور شديد به اين بيمارستان بريد يادتون باشه که فوق العاده شلوغه و می بايست برای ديدن دکتر، گاه تا چند ماه منتظر نوبت باشيد."
.
دکتر در حالی که شروع به نوشتن نسخه می کند از چند بايد و نبايد سخن می گويد که تام می بايست به آن توصيه ها توجهی خاص نمايد. پزشک در حالی که نسخه را به سمت تام دراز می کند، می گويد: " بعد از سه ماه می تونی برای تست اسپرم به بيمارستان مراجعه کنی."
.
به هنگام خروج از مطب، پيرمرد رو می کند به من و می گوید که ماه ديگر برای تجديد نسخه با اين زوج همراه شوم، آه از نهادم بر می خيزد.
.
چند ماه بعد دِزرِی در حالی که دست گل بزرگی به دست دارد به ديدنم می آيد، در حالی که اشک در چشمهايش خانه کرده و صدايش از شادی می لرزيد." تست اسپرم تام نرمال اعلام شده."

..

ادامه دارد...